Heb je een favoriet deel van het dagboek?
Ik heb geen favoriet deel van het boek, omdat dit dagboek niet iets is dat ik in stukjes heb meegemaakt. Het is een consistente rode draad in Davids vroege stem, zijn gedachten, zijn observaties, zijn vriendschappen, zijn begin. Het noemen van een ‘favoriet’ zou aanvoelen als het uit elkaar halen van iets dat nooit bedoeld was om uit elkaar gehaald te worden. De kracht van dit tijdschrift ligt in zijn geheel. Het gaat er niet om dat de ene kant meer opvalt dan de andere; het gaat over het zien hoe een jonge kunstenaar vorm krijgt terwijl je er doorheen beweegt. Iedere entree, ook de stille, draagt daaraan bij.
Welk gevoel hoop je dat mensen overhouden na het doorlezen van de publicatie?
Wat ik hoop dat mensen voelen is een gevoel van verbondenheid, alsof ze de kans hebben gekregen om in de vroege wereld te stappen van een jonge jongen die zichzelf net begon te begrijpen. Dit tijdschrift gaat niet over de mode-industrie of de mythologie die Davide later omringde. Het gaat over een tiener die het leven met oprechtheid, nieuwsgierigheid en instinct observeert. Ik wil dat mensen de eerlijkheid ervan voelen. De warmte van zijn vriendschappen. De humor. De kwetsbaarheid. Het begin van de geest van een kunstenaar die vorm kreeg voordat iemand, inclusief hijzelf, het volledig besefte. Ik hoop dat de lezers het boek verlaten met een dieper begrip dat creativiteit vaak stilletjes begint, met bewust zijn, met veel zorg voor je omgeving, met het documenteren van de mensen die belangrijk voor je zijn. Dus het gevoel dat ik hoop dat bij hen blijft is de connectie, zijn jeugd en het rauwe begin van de stem waar hij later bekend om zou worden.
Wat is het in deze publicatie dat ons een groter inzicht geeft in het leven van David dat we nog niet eerder hebben gekregen?
De dagboeken bieden een inzicht dat we nog nooit eerder hebben gehad, omdat ze Davide van binnenuit laten zien, de jonge jongen. De vorige releases presenteren allemaal zijn visuele wereld: de mensen die hij fotografeerde, de energie van de jaren 90, de stijl en intimiteit van zijn beelden. Maar de gegevens onthullen het ‘waarom’ erachter. Ze tonen zijn privégedachten, zijn humor, zijn onzekerheden, zijn frustraties en de manier waarop hij de wereld verwerkte lang voordat hij er foto’s van maakte. Je begint niet alleen te begrijpen wat hij zag, maar Hoe hij zag, de innerlijke motor achter de beelden. We hebben zijn oog gezien door zijn fotografie. De dagboeken laten ons zijn visie zien. We hebben de buitenwereld gezien die hij documenteerde; de dagboeken openen de deur naar zijn innerlijke wereld. Dat maakt deze publicatie anders. Het voegt de ontbrekende dimensie toe: zijn geest aan het werk, in realtime, vóór het uiteindelijke beeld, vóór de bewerkingen, vóór de legende. Het is het dichtst dat we Davide als een echte persoon zijn gaan begrijpen, niet alleen een kunstenaar of een figuur uit de jaren 90, maar een jong persoon die denkt, vraagt en creëert vanuit het hart.
Davide Sorrenti Journals: Deel 1 1994-1995 kan worden gekocht hier.
Fotografie met dank aan Idee.
