Toegang tot abortus kan duur zijn voor mensen met een hogere BMI

Toen Elie Liakopoulos ontdekte dat ze zwanger was, wist ze meteen dat ze een abortus wilde. Een chirurgische abortus om specifiek te zijn: een eerdere verontrustende miskraamervaring maakte haar huiverig om de abortuspil thuis in te nemen, aangezien zowel abortus als medische abortus worden afgehandeld met behulp van mifepriston. Ze woonde in Portland, Oregon, waar de toegang tot abortus wettelijk wordt beschermd door de staat. Ze ging ervan uit dat dit het moeilijkste deel van het proces zou zijn: het plannen van de afspraak. Ze belde de Lilith Clinic – een onafhankelijke abortusaanbieder in de stad – voltooide het intakeproces en stelde haar datum vast.

Toen veranderde een telefoontje de loop van haar plannen.

“Ze belden mij terug om te zeggen dat ze de abortus niet zouden kunnen uitvoeren. Ik had er destijds geen idee van dat je, ongeacht de grootte, om welke reden dan ook van een abortus zou kunnen worden afgewezen”, zei Liakopoulos. “Ze zeiden alleen dat ze een limiet hadden op de BMI.”

Body Mass Index (BMI) is een screeningsinstrument om het lichaamsvet van een patiënt te schatten. Patiënten boven een bepaalde BMI die een chirurgische abortus willen ondergaan, kunnen te maken krijgen met aanzienlijke beperkingen en vertragingen (medische abortussen worden echter niet beïnvloed door de BMI). Deze barrières kunnen leiden tot een worsteling om een ​​alternatieve behandeling te vinden, waardoor patiënten met voortdurende frustratie, fysiek ongemak en emotioneel leed achterblijven.

De Lilith Clinic zei dat hoewel het niet direct commentaar kon geven op de ervaring van Liakopoulos, onder verwijzing naar de privacywetten, het haar beleid was om ‘elke patiënt te beoordelen vanuit een anesthesieperspectief en vanuit een gynaecologisch perspectief om te bepalen of hij of zij in aanmerking kwam voor een veilige poliklinische procedure’, en om hen naar een ziekenhuis te verwijzen als zij vonden dat dit nodig was.

Voor Liakopoulos betekende de ontkenning dat ze langer zwanger moest blijven, waardoor ze in de twaalfde week van haar eerste trimester terechtkwam.

“Mijn eerste trimester werd gekenmerkt door vreselijke ochtendmisselijkheid die de hele dag duurde”, zei Liakopoulos. “Het was echt verschrikkelijk om nog anderhalve week lang niets te kunnen eten of ruiken.”

Uiteindelijk kreeg ze zorg bij Planned Parenthood Columbia Willamette, een locatie in Noordoost-Portland. Maar daar vormde haar lichaamsgrootte ook haar ervaring.

“Ze hebben me niet verdoofd zoals ze me hadden verteld, en ze hebben mijn pijn niet behandeld zoals tijdens mijn laatste abortusprocedure”, zei Liakopoulos. “Ze zeiden dat het kwam omdat mijn nek groter was dan 50 centimeter en omdat mijn BMI hoog was.”

Planned Parenthood Columbia Willamette geeft geen commentaar op de ervaringen van individuele patiënten, maar een woordvoerder zei: “Het anesthesie- en sedatiebeleid is gebaseerd op op bewijs gebaseerde medische standaarden en ontworpen om de veiligheid van de patiënt te garanderen. Artsen beoordelen de gezondheidsbehoeften van elke patiënt, inclusief factoren zoals BMI.”

Haar eerdere chirurgische abortus in een vergelijkbaar stadium van de zwangerschap was pijnlijk maar van korte duur geweest. Deze keer, zei ze, huilde ze. Door het verschil in verdoving kon ze een groot deel van de procedure voelen.

“Mijn miskraam was merkbaar veel erger, materieel gezien, veel erger vanwege mijn BMI”, zei ze. “Het verschil is in drie jaar iets dikker worden gemaakt.”

Grootte als proxy

Er zijn geen uitgebreide statistieken over hoe vaak patiënten een chirurgische abortus wordt geweigerd vanwege BMI of lichaamsgrootte. Obesitas wordt in medisch onderzoek doorgaans gedefinieerd als een BMI van 30 of hoger, maar onderzoeken tonen consequent aan dat abortus veilig is in alle gewichtscategorieën. Bij medische abortussen heeft de BMI geen invloed op de dosering of succesvolle resultaten.

“Er is niets fysiologisch dat u ervan zou moeten weerhouden deze veilige procedures of medicijnen uit te voeren”, zegt dr. Noora Siddiqui, huisarts in Philadelphia en fellow bij Physicians for Reproductive Health.

Ze voegde eraan toe: “Strikt vanuit klinisch oogpunt is er geen verschil in uitkomsten voor iemand boven een BMI van 30 en iemand onder een BMI van 30.”

Recent onderzoek ondersteunt dat. EEN Enquête uit 2025 gepubliceerd in het tijdschrift Obstetrics and Gynecology ontdekte dat obesitas niet geassocieerd was met een verhoogd risico op complicaties door chirurgische abortus, zelfs als rekening wordt gehouden met leeftijd, zwangerschapsduur en eerdere keizersnede.

Een eerdere Enquête 2019 in Perspectives on Sexual and Reproductive Health bleek dat het aantal complicaties niet verschilde per BMI, maar dat patiënten met een hogere BMI vaker uit de kliniek werden verwezen, wat vaak resulteerde in vertragingen en hogere eigen kosten.

Toch dienen BMI-limieten als maatstaf voor andere zorgen. Klinieken kunnen zwaarlijvige patiënten die abortus zoeken afwijzen vanwege een gebrek aan training of apparatuur, zeggen experts.

“De geschiedenis achter BMI was gebaseerd op blanke, Scandinavische, Europese mannen”, zei ze. “Het is niet gemaakt om het medisch management te begeleiden.”

Siddiqui noemde anesthesie als voorbeeld. Sommige anesthesieaanbieders vertrouwen op verzekeringspolissen of oudere risicomodellen die BMI als een diskwalificatie beschouwen, zelfs als uit bewijsmateriaal blijkt dat matige sedatie veilig is.

“Als de persoon die de sedatie verzorgt niet is opgeleid of getraind om voor mensen met een hoger gewicht te zorgen, ontstaat er een vooroordeel,” zei Siddiqui.

Een andere veel voorkomende oorzaak is apparatuur.

“Het kan het bed zijn waar iemand op ligt, of de stoelen waarin iemand geacht wordt te zitten”, zegt Meghan Daniel, senior programmadirecteur bij het Chicago Abortion Fund, het grootste abortusfonds van het land. “Of de letterlijke fysieke structuur van de kliniek is gemaakt om hun fysieke lichaam te huisvesten.”

Siddiqui zei dat BMI-beperkingen niet zonder gevolgen zijn.

“Als we deze cijfers gebruiken om te voorkomen dat mensen belangrijke, veilige en tijdgevoelige zorg krijgen, veroorzaken we vertragingen”, zei ze. “Wij veroorzaken toenemende kosten zoals reizen, kinderopvang, verlies van werk of inkomen.

Lexis Dotson-Dufault onderging jaren geleden een abortus in Massachusetts, terwijl hij nog studeerde. De toegang was eenvoudig, hoewel emotioneel moeilijk. Medicaid betaalde de kosten. Het bezoek aan de kliniek zelf, zei ze, was het gemakkelijkste deel.

Jaren later, toen ze in Californië woonde en werkzaam was in reproductieve gerechtigheid, ontdekte Lexis dat ze opnieuw zwanger was.

“Ik wist meteen dat ik een chirurgische abortus wilde”, zei ze. “Ik wilde gewoon snel, in en uit, klaar.”

Ze maakte een afspraak bij FPA Women’s Health in Long Beach, waar ze eerder heen ging voor routinematige zorg. Ze nam vrij van haar werk en liet haar beste vriendin vanuit het hele land overvliegen omdat ze iemand nodig had die haar na de anesthesie naar huis kon brengen.

Tijdens de afspraak kwam er na de echo een verpleegkundige terug naar de kamer.

“Ze had zoiets van: we kunnen het vandaag niet doen”, zei Dotson-Dufault. “We hebben een behandelende arts en die vindt het niet prettig om een ​​chirurgische abortus bij u uit te voeren vanwege uw BMI.”

Toen Dotson-Dufault vroeg of de huisarts de procedure later kon uitvoeren, vertrok de verpleegkundige en kwam weer terug.

“Ze overhandigt me gewoon een heleboel verschillende papieren met verschillende ziekenhuizen erop”, zei Dotson-Dufault. “Ik kreeg meteen een black-out. Ik dacht: wat geef je me?”

Ze zei dat haar later werd verteld dat de weigering niet over de bezoekende arts ging, maar dat het deel uitmaakte van hun beleid.

Toen hem om commentaar werd gevraagd, wees Women’s Health van FPA op hun richtlijnen op hun website, waarin staat dat mensen met een BMI hoger dan 60 als een hoog risico worden beschouwd en voor hun veiligheid naar ziekenhuizen zullen worden verwezen. Dotson-Dufault zegt dat haar BMI destijds 53 was.

“Dat had ik niet verwacht bij de abortuszorg, omdat abortus zo weinig risico’s met zich meebrengt en zo veilig is”, zegt Dotson-Dufault. “Het enige waar je naar keek was mijn gewicht en zei: ‘Het klopt niet’.”

Barrières voor de zorg

Abortusdiensten zijn een gebied waar op grootte gebaseerde barrières ontstaan, maar niet het enige.

“Hoe dikker ik ben geworden, hoe slechter mijn zorg is geworden”, zei Liakopoulos. “Mijn zwaarlijvigheid betekent niets dat verband houdt met mijn gezondheid.”

Christina Hughes, een plus size doula die haar bedrijf Big Fat Pregnancy vanuit Seattle leidt, zei dat deze ervaringen een weerspiegeling zijn van waar veel dikke patiënten mee te maken krijgen tijdens de zwangerschap en reproductieve zorg.

“We beginnen in het nadeel met stoelen die tegen ons aan drukken, jurken die niet groot genoeg zijn, tafels die niet bij ons lichaam passen”, zei ze. “We voelen ons fysiek ongemakkelijk en mentaal worden we als niet genoeg ervaren.”

Ze voegden eraan toe dat angst en schaamte bepalen hoe patiënten de zorg ervaren.

“Als we bang zijn dat ons lichaam het niet kan, geen baby kan krijgen, geen ouder kan zijn, geven we ons lichaam al fysiologisch een signaal dat we dit niet kunnen doen”, zeiden ze.

Die angst kan het voor patiënten moeilijker maken om vragen te stellen of voor zichzelf op te komen als hun zorg wordt ontzegd.

Abortusfondsen helpen patiënten in contact te komen met zorgverleners en de zorg te coördineren. Sommigen werken als buffer voor patiënten door vooraf de beperkingen in de kliniek te identificeren. Daniel zei dat de Chicago Abortion Foundation klinieken onderzoekt naar BMI-limieten, apparatuurbeperkingen en sedatiebeleid, zodat oproepen worden gericht aan zorgverleners die aan hun behoeften kunnen voldoen. Ze zei dat onder de tientallen ondervraagde klinieken een handjevol expliciet zei dat ze beperkingen hadden op wie ze konden helpen.

“Alles wat we doen wordt aangestuurd door onze bellers”, zegt Daniel. “We willen ervoor zorgen dat de plek waar ze abortuszorg krijgen echt het beste bij hen past.”

Siddiqui zei dat bredere veranderingen onderwijs en verantwoordelijkheid van aanbieders vereisen.

“Er zou meer voorlichting hierover moeten zijn en er zou meer onderzoek moeten worden gedaan voor alle lichaamsgroottes”, zei ze. “Veilige, toegankelijke, effectieve reproductieve zorg.”

Liakopoulos zei dat wat ze wil eenvoudiger is.

“Ik wil gewoon dat dikke mensen erbij worden betrokken. Dikke mensen maken meer dan een derde van dit land uit. Als we allemaal slechter worden behandeld alleen maar omdat onze lichamen groter zijn, is dat duidelijk een systemisch probleem”, zei ze. “Als je om toegang te krijgen tot abortus een paar dikke mensen van de medische tafel moet schoppen, denk ik dat mensen het in het grote geheel de moeite waard vinden. En weet je, het is geen leuke plek om in de statistische marge te staan.”