Wat is jouw fascinatie voor cultuur en herinnering en waar komt deze vandaan?
Ik hou gewoon van hoe herinneringen en cultuur bepalen wie we zijn als mensen. Ik ben vooral geïnteresseerd in geluiden, objecten of trends en hoe dit een heel gevoel of tijd terug kan brengen. Ik denk dat het voortkomt uit het opgroeien in een tijd waarin de dingen snel veranderden, vooral met internet. Door naar herinnering en cultuur te kijken, begrijp ik hoe het verleden ons bijblijft en hoe we er vandaag de dag betekenis aan geven.
Jouw solotentoonstelling, Zacht spelopent medio oktober in Charleston. Rijd ons door de tentoonstelling?
Door oom te worden, ben ik onlangs teruggekeerd naar de wereld van het spelen, maar dan door de ogen van mijn neefje. Het zette me aan het denken over hoe we ons als volwassenen bijna nooit meer zomaar laten spelen. Ik raakte geïnteresseerd in de overgangsperiode tussen kind zijn en tiener zijn, wanneer spelen niet cool of kinderachtig begint te worden. Zacht spel gaat over de lastige reis van het opgroeien – de mix van hard en zacht, mannelijk en vrouwelijk, en de sociale regels en trends die het tienerleven vormden aan het begin van het internettijdperk.
De tentoonstelling combineert verschillende media, zoals beeldhouwkunst, textiel, print, geluid en objecten. Waarom was het belangrijk om deze allemaal met elkaar te verweven?
Het gebruik van verschillende media maakt het een interessantere show en ervaring. Ik denk ook dat het werk daardoor toegankelijker wordt en hopelijk een breder publiek aanspreekt. Daarnaast geeft het mij meer ruimte om te spelen en te experimenteren met ideeën.
Heeft u een favoriet werk in de tentoonstelling en zo ja, waarom?
Een van mijn favoriete stukken is Homoseksueel Als je dat niet doet – een lange lijst met stomme dingen die op school als ‘homo’ werden beschouwd. De tekst is gezeefdrukt met het lettertype Nokia 3310 op metaal. Ik gebruik graag metaal als canvas, het is sterk en gaat lang mee, net als in de jaren 2000. Het stuk is een leuke terugblik op hoe ver we zijn gekomen en hoe belachelijk de hoepels zijn waar we doorheen zijn gesprongen om te voorkomen dat we ‘homo’ overkomen.
Hoe wil je dat mensen zich voelen als ze de tentoonstelling verlaten? Is er iets speciaals waarvan je wilt dat ze terugkomen?
Ik wist met deze show dat ik wilde dat het werk interactiever zou aanvoelen. Er zijn knoppen die geluiden en lichten activeren, een doelschommel, zitzakken, zelfs een klimrek, allemaal knipoogjes naar onze kindertijd. Ik wilde dat het speels, kleurrijk en tastbaar zou aanvoelen. Ik hoop dat het mensen aan het lachen maakt en hen misschien zelfs terugvoert naar hun eigen jeugd.
Foto door Lee Robbins.
