Twee puntjes

Er is een versie van Two Dots die Annecy nooit heeft verlaten. Klein bergstadje, geen echt tafereel, een groep vrienden die muziek speelden omdat er niets anders te doen was. Die versie van haar bestaat nog steeds ergens in het werk, al heeft het geluid dat erna kwam weinig met Mountain Silence te maken. Ze arriveerde op 18-jarige leeftijd in Parijs en de raaf vond haar zoals hij iedereen vindt die er al naar op zoek was zonder de naam te kennen. Ze leerde zichzelf productie in een slaapkamer. Ze schudde de sleutel voordat iemand haar dat vroeg. Ze heeft een solide identiteit opgebouwd die het gevoel geeft dat deze jaren ouder is dan haar publieke aanwezigheid, want dat is ook zo.

Two Dots begon als een visueel iets, twee geschilderde stippen onder de ogen, een detail dat bleef hangen. De puntjes zijn nu grotendeels verdwenen, maar het idee erachter bleef: iets persoonlijks dat een signaal werd. Haar kit doet hetzelfde. Hard en industrieel, dan ineens interieur, bijna confessioneel. Die verschuiving komt niet alleen van de technologie. Dit komt van iemand die als zangeres muziek heeft leren horen voordat ze deze voor kamers leerde spelen. De invloed van de Britse bas en breaks is geen onderzochte beslissing. Ze kwam op 16-jarige leeftijd naar Bristol, en drum-‘n-bass claimde haar eenvoudigweg. Het leeft in de overgangen, de lage tonen, de manier waarop haar set ademt tussen intensiteit. Je hoort het als je weet waar je naar luistert.

De naam “Two Dots” is bedrieglijk minimaal voor iemand die zulke fysiek overweldigende muziek maakt. Waar komt het vandaan en wat betekent het nu voor jou versus toen je ervoor koos?

De naam Two Dots kwam van iets heel eenvoudigs. Toen ik jonger was, tekende ik met make-up twee stippen onder mijn ogen. Het was niet iets waar ik aan dacht, maar mensen begonnen mij met die blik te associëren en het werd een deel van mijn identiteit.
Na verloop van tijd ging het verder dan het esthetische. Het ging meer om een ​​gevoel, een energie. Zelfs nu, ook al gebruik ik ze niet meer, is het nog steeds een deel van mij. Het gaat niet echt meer om de stippen, het gaat om wat ze vertegenwoordigen.

Je was zanger voordat je DJ werd en je hebt jezelf productie aangeleerd als slaapkamerartiest RA. Het is een heel andere relatie met muziek dan iemand die via de DJ-cultuur is ontstaan. Denk je dat vorige levens als zanger nog steeds ergens leven in de manier waarop je een set opbouwt, zelfs zonder dat er een enkel woord wordt gezongen?

Het hangt allemaal met elkaar samen. Ik maak al heel lang muziek, nog voordat ik techno ontdekte. Ik begon met gitaar en zingen en het heeft echt bepaald hoe ik muziek hoor en voel. Tegenwoordig beïnvloedt het nog steeds alles wat ik doe. Ik mix toonsoort, ik let goed op hoe melodieën op elkaar inwerken, hoe nummers op elkaar reageren. Het is een heel instinctief proces, maar het komt voort uit jarenlang trainen van mijn oor. Ik gebruik mijn stem momenteel niet in mijn platen, maar het is iets waar ik graag op terug wil komen. Ik ben er al mee bezig, dus misschien binnenkort.

Je bent opgegroeid in Annecy, een prachtig, rustig bergstadje dat niet verder verwijderd kan zijn van een Berlijns pakhuis of een kelderrave in Londen. Wat was het moment waarop je besefte dat de muziek die je nodig had simpelweg niet bestond in de wereld om je heen?

Toen ik opgroeide in Annecy, was er niet veel scène, dus mijn vrienden en ik vonden altijd manieren om het te laten werken. De meeste van mijn vrienden waren muzikanten, dus we brachten veel tijd door met alleen maar samen muziek maken. Er waren geen echte technoclubs, maar er was wel een plek waar we om 16.00 of 17.00 uur naar house gingen luisteren. Het was het dichtst dat we op dat moment hadden.

Ik hield al van elektronische muziek, maar ook van rap en rock, dus ik was altijd op zoek naar iets meer, iets dat ik daar niet echt kon vinden. Toen ik op 18-jarige leeftijd naar Parijs verhuisde, veranderde alles. Op dat moment ontdekte ik de ravescene, de energie, de hele wereld waartoe ik me aangetrokken voelde. Het voelde gewoon natuurlijk, alsof ik eindelijk de omgeving had gevonden waarin ik hoorde te zijn.

Terugkijkend denk ik niet dat de muziek ontbrak, ik had er alleen nog niet de juiste plek voor gevonden.

Parijs heeft een zeer specifieke elektronische muziekmythologie, Daft Punk, Ed Banger, Rex Club. Als je iets in die stad bouwt, voel je dan dat gewicht of heb je het vooral uitgeschakeld?

Eerlijk gezegd voel ik er het gewicht niet van. Elke stad heeft zijn persoonlijkheid en zijn erfenis van geweldige mensen, geweldige muzikanten en geweldige artiesten die er eerder zijn geweest. Maar in plaats van me erdoor belast te voelen, heb ik het gevoel dat we allemaal iets nieuws kunnen bijdragen aan het grotere verhaal. Het boeit mij meer dan wat dan ook om daar deel van uit te maken. Wij zijn de nieuwe generatie. Wij zijn degenen die nu de regels maken.

UK bass en breaks hebben jou gevonden of heb jij ze gevonden? Voor een Franse kunstenaar is het een bewuste afslag naar links, weg van de voor de hand liggende referentiepunten. Wat trok je specifiek naar dat geluid?

Natuurlijk heeft het mij gevonden. Ik was 16 of 17 toen ik voor het eerst naar Bristol kwam en ik had geen idee dat drum-‘n-bass überhaupt bestond. Ik wist niet dat mensen zulke muziek konden maken. Ik ging naar feestjes en werd er meteen verliefd op. Die ervaring heeft mij echt gevormd. Tot op de dag van vandaag luister ik veel naar basmuziek, UK-garage, drum-‘n-bass.

Die energie probeer ik altijd in mijn sets te brengen. Het was een van de eerste vormen van elektronische muziek die me echt aansprak, afgezien van de meer voor de hand liggende referenties. Het is nu een deel van mij, en het vindt natuurlijk ook zijn weg naar mijn productie via pauzes, overgangen, kleine details. Het is iets dat nooit echt is verdwenen.

Je bent nog relatief vroeg in je publieke aanwezigheid, maar je geluid heeft al een zeer gedefinieerde persoonlijkheid. Veel kunstenaars zijn er jaren mee bezig. Kwam het snel, of was er een versie van jou die heel anders klonk?

Wat ik nu doe, voelt voor mij heel natuurlijk. Het is niet iets dat ik heb moeten construeren, het is iets waar ik door de jaren heen in ben gegroeid. Ik heb altijd mijn instinct gevolgd, dus het geluid dat ik vandaag heb is slechts een weerspiegeling van waar ik echt mee verbonden ben.

Natuurlijk ben ik nog steeds in ontwikkeling, probeer altijd dieper te gaan, dingen preciezer uit te drukken, maar de kern is nooit echt veranderd. Er is geen compleet andere versie van mij geweest. Het ging altijd om het vertalen van emoties in geluid. Ik volg gewoon wat voor mij goed voelt!

De dansvloer is een heel fysieke, bijna confronterende plek als je het soort muziek speelt dat je speelt. Hoe voelt het achter de schermen als een kamer het helemaal opgeeft, en hoe voelt het als dat niet het geval is?

Als ik achter de draaitafels stap, is er meteen sprake van een golf van energie, die rechtstreeks uit de menigte komt. Het is iets dat je pas echt kunt begrijpen als je het hebt meegemaakt. Het gaat verder dan de muziek, het gaat over mensen. Natuurlijk voelt niet elke avond zo. Soms is de ruimte er nog niet helemaal en moet je die verbinding opbouwen. Het maakt deel uit van het proces.

Maar als het werkt, verandert er iets. De ruimte gaat open en je stapt deze ruimte binnen waar alles op één lijn voelt. Het is heel emotioneel, bijna fysiek. Wat ik interessant vind, is dat ik hetzelfde gevoel najaag, zelfs als ik alleen ben. Ik probeer die intensiteit in mijn kamer na te bootsen, door te spelen en op te nemen alsof er een menigte voor me staat. Maar niets is te vergelijken met een volle kamer. Als die verbinding er is, speel je niet alleen, maar word je onderdeel van iets dat groter is dan jezelf.

Heb jij zin om een ​​vrouw te zijn in ondergrondse clubruimtes en serieus genomen te worden als technicus in plaats van als imago. Is het iets geweest waar u zich actief tegen heeft moeten verzetten, of is uw ervaring anders geweest?

Ik denk dat de muziekindustrie altijd de neiging heeft gehad om vrouwen in hokjes te stoppen, maar ik heb het gevoel dat dat aan het veranderen is. We hebben nu meer stem en creëren onze eigen ruimte. Wat voor mij het belangrijkst is, is dat ik beoordeeld word op mijn muziek, mijn identiteit, mijn tracks, en niet alleen als vrouwelijke DJ. Het is iets waar alle vrouwen in deze branche naar streven, en ze moeten voortdurend bewijzen dat de focus op het vak moet liggen.

Er heeft zeker enige seksualisering plaatsgevonden, vooral in het verleden, toen de nadruk niet echt op de muziek lag. Voor mij gaat het erom dat ik volledig mezelf ben en gezien wordt voor wat ik daadwerkelijk doe. En ik heb het gevoel dat die verschuiving nu plaatsvindt. We zijn niet alleen meer een plaatje, we hebben een stem en dat verandert alles. En ik denk dat die verschuiving plaatsvindt omdat het publiek zich er ook steeds bewuster van wordt.

Je sets worden beschreven als bewegend tussen ruige, industriële landschappen en momenten van pure introspectie. Waar komt die emotionele spanning vandaan in je eigen leven, en is er een niet-muzikaal referentiepunt, iets uit de kunst, film, literatuur of zelfs een specifieke plek, waar je naar terugkeert als je dat gevoel weer moet vinden?

Ik vind inspiratie vooral in de mensen, de mensen die ik ontmoet, de gesprekken die ik voer, de verbindingen die ik opbouw. Maar ook in films, vooral soundtracks, en in de literatuur. Er is iets aan het terugkeren naar mijn geboortestad dat mij altijd reset. Die plek heeft mij als muzikant gevormd en die energie voel ik nog steeds als ik terugkom.

Meer dan wat dan ook put ik uit het echte leven. Momenten, gevoelens, dingen die je bijblijven zonder echt te weten waarom. Het is heel instinctief. En dan is er de introspectieve kant, terugkijken op alles wat je hebt meegemaakt en dat in geluid laten vertalen.

Ik denk dat daar het contrast vandaan komt, door dingen intens te beleven en ze vervolgens om te zetten in iets dat iedereen kan voelen. Uiteindelijk begint alles wat ik doe vanuit iets echts, iets puurs en soms zelfs vanuit dagdromen.

Je speelde de avond Dure Vie x Dekadance in OXI in Berlijn met Florian Picasso. Hoe hebben jullie elkaar eigenlijk ontmoet en waarom wilden jullie samen blijven bouwen? Was het eerst de muziek, of de persoon?

We delen hetzelfde bureau, maar we hadden daadwerkelijk contact via sociale media voordat we elkaar persoonlijk ontmoetten. Toen kruisten we elkaar bij een pakhuis en kwamen meteen bij elkaar. Vanaf het begin hadden we veel gemeen. We spraken over muziek, maar ook over de bredere visie achter wat we doen.

Er is zeker een wederzijdse uitwisseling geweest, we hebben elkaar allebei op verschillende manieren beïnvloed, en dat maakte het interessant om samen te blijven bouwen. Maar eerlijk gezegd begon het met de persoon vóór de muziek. We werden eerst vrienden en al het andere groeide daaruit op natuurlijke wijze. Voor mij gaat het altijd eerst om de menselijke connectie.

Florian heeft veel gesproken over zijn eigen artistieke heruitvinding, waarbij hij jaren van commercieel werk achter zich liet om tot iets eerlijks te komen. Heeft het meemaken van dat proces invloed op je gehad, of kom je vanuit een heel ander startpunt?

Ik denk dat verandering essentieel is. Als kunstenaar evolueer je voortdurend en het heeft iets heel krachtigs om jezelf te laten veranderen en groeien. Ik was er niet bij tijdens die transitie, maar ik denk dat het altijd interessant is om te zien hoe kunstenaars ergens afstand van kunnen nemen en terug kunnen komen naar iets eerlijkers. We hebben er allemaal op verschillende manieren onze eigen versie van. Voor mij gaat het er niet om dat ik mezelf volledig opnieuw uitvind, maar dat ik verbonden blijf met wat echt voelt en dat ik het in de loop van de tijd op natuurlijke wijze laat evolueren.

Twee puntjes

@_twee_d0ts_

Fotografie: DONALD KUST

Styling: DAVID ANDREATT & COP ALICE

Haar en make-up: CINCIA TRIFILETTI

Stylingassistenten: PAULA MARULLO & FLORENCE ECAZÚ

Foto-assistent: ALESSIA PITTACCIO

Interview door Donald Gjoka

@donaldgjoka

Nieuwsbron