In zijn perfect uitgebalanceerde tweede speelfilm vertelt acteur-regisseur James Sweeney het verrassende verhaal van een gevaarlijke bromance tussen twee mannen die met elkaar verbonden zijn door een tweelingdood. steun groep
Gemini heeft al lang een fascinatie voor filmmakers. Je vindt ze verspreid over de filmgeschiedenis in alle genres, van Freudiaanse thrillers (The Dark Mirror, Dead Ringers) tot gekke komedies (Big Business, Jack en Jill) tot een breed scala aan horrors (van The Shining tot Sinners). Auteur-regisseur James Sweeney is de nieuwste filmmaker die deze griezelige band verkent met zijn tweede film, Tweelingloos.
De film draait aanvankelijk om Roman (Dylan O’Brien), een kerel met een hoodie die zijn idiomen vaak in de war brengt (op een gegeven moment omschrijft hij zichzelf als “niet het slimste stuk gereedschap in de schuur”). Zijn slimme, capabelere broer Rocky (ook gespeeld door O’Brien in flashback) is onlangs overleden, en Roman probeert zijn diepe verdriet te verwerken door zich aan te sluiten bij een rouwondersteuningsgroep voor tweelingen die hun broers en zussen hebben verloren. Daar ontmoet hij de rouwende Dennis (gespeeld door Sweeney). Net als Rocky is Dennis homoseksueel en scherpzinnig, en hij en Roman vormen al snel een vriendschap die grenst aan wederzijdse afhankelijkheid. Als ik er nog meer over zou zeggen, zou dat de verdraaide geneugten van Twinless kunnen bederven, maar laten we zeggen dat Dennis niet helemaal is wat hij lijkt.
Sweeney groeide op als een ‘militair snotaap’ in het kleine stadje Alaska en dagdroomde er altijd van dat hij daar misschien een geheime tweelingbroer zou hebben. “Ik fantaseerde er absoluut over dat ik mijn lang verloren gewaande tweelingbroer ergens in een bos zou tegenkomen, en dacht dat dit mijn leven een stuk gemakkelijker zou maken”, zegt de 35-jarige filmmaker, nu gevestigd in Los Angeles. Zijn interesse in een tweeling breidde zich zelfs uit tot het daten van één op een gegeven moment, en rond die tijd maakte hij kennis met het idee van een tweelingdood. “Ik weet nog dat ik dacht: ‘Dit is het treurigste wat ik ooit heb gehoord’, omdat het idee van een tweeling, of beter gezegd, mijn kinderfantasie over een tweeling, de perfecte beste vriend was. Dus de gedachte om dat te verliezen achtervolgde me echt.”
Sweeney schreef de eerste versie van Twinless ruim tien jaar geleden, lang voordat hij de indiescene betrad met zijn speelfilmdebuut uit 2019, de superkomedie Straight Up. O’Brien trouwde in 2020 en is sindsdien uitgegroeid tot een van de meest veelzijdige jonge acteurs van Hollywood. Aan het begin van het decennium stond hij echter vooral bekend als de hartenbreker uit de Teen Wolf and the Maze Runner-franchise. Wat gaf Sweeney een aanwijzing dat hij overtuigend kon zijn als zowel de introverte, soulvolle Roman als de scherpe, hartelijke Rocky?
“Als acteur weet ik hoe beperkend de vooroordelen over wat je bereik kan zijn”, legt Sweeney uit. “Dus toen dacht ik dat Dylan misschien iemand was die hongerig was om een andere kant van zichzelf te laten zien.” Sweeney was in eerste instantie niet helemaal verkocht (“Ik vond het eigenlijk makkelijker om hem voor te stellen als Rocky dan als Roman”), maar alle twijfels over hem waren bij hun eerste ontmoeting weggesmolten. “Zodra we praatten, voelde ik me gezien als een schrijver. Ik realiseerde me dat Dylan elke emotionele beatverschuiving voor beide personages begreep, en dat is eigenlijk alles wat je kunt vragen.”
Twinless is een bitterzoet genot met een sluwe verhaalstructuur die regelmatig het tapijt onder je vandaan trekt. Een van de grootste genoegens is hoe behendig de stemming verandert, en bijna onmerkbaar van verwoestend naar bedreigend naar leuk en weer terug springt. Voor Sweeney was deze wervelende toon essentieel. “Voor mij is het leven een project met meerdere genres, dus als je zoiets gelaagds als verdriet aanpakt, is het logisch om met meerdere kleuren te schilderen.” Sweeney’s filmmaken is ook formeel gedurfder dan de gemiddelde Amerikaanse indie-regisseur, met een sterk gevoel voor compositie en stijl in elk shot. Het is dan ook geen verrassing als hij citeert Brian DePalmade meest bravoure-regisseur van de moderne cinema, als centrale invloed. “Mijn cameraman (Greg Cotten) en ik zagen Sisters een paar weken voordat de pre-productie echt begon, maar ik gebruik De Palma als invloed alleen maar omdat ik een grote fan ben. Hij is iemand die split screens en split dioptrieën gebruikte, wat goed werkt met het thema dualiteit, maar hij is ook gewoon een meester in iets waarmee we proberen te spelen.”
Qua prestaties heeft O’Briens dubbele beurt het leeuwendeel van de acteerprestaties van de film opgeleverd, maar Sweeney is ook niet traag. Misschien is de reden dat hij minder aandacht heeft gekregen, dat Dennis een veel moeilijker personage is om van te houden. “De hele kwestie van sympathie, daar heb ik moeite mee”, geeft Sweeney toe, “omdat het iets is waar ik in mijn persoonlijke leven mee worstel. Hoe graag wil ik aardig gevonden worden? En hoe belangrijk is dat voor mij?” Hij denkt dat het twijfelachtige gedrag van Dennis begrijpelijker wordt als het wordt gezien door de lens van vreemde vervreemding. “Voor de meeste queer mensen heeft geïnternaliseerde schaamte historisch gezien een domino-effect gehad op hoe we ons gedragen; het is min of meer onvermijdelijk. Ik denk dat de eenzaamheid van Dennis echt zijn wanhoop en zijn branie drijft. Ik ken zulke mensen, en daar kan ik me mee identificeren.”
Sweeney suggereert dat de kilometers die mensen met Twinless maken, hoeveel ze voorstander zijn van de vriendschap tussen Roman en Dennis, meer over hen zouden kunnen zeggen dan over de film. “Ik denk dat (Twinless) echt een spiegel zal voorhouden voor de relatie van mensen met vergeving”, zegt hij. Uiteindelijk was het Sweeney’s doel om een heel menselijk verhaal te vertellen, en dat vereist het tonen van wratten en zo. “Mensen zijn van nature gebrekkig”, zegt hij, “en voor mij is er iets hoopvols aan het zien van gebrekkige mensen die geleidelijk vooruitgang boeken in de richting van het uitzoeken van hun problemen.”
Twinless is nu in de Britse bioscopen te zien.
