Ze zeggen dat de dood op niemand wacht. Een van de beste horror-franchise zegt anders. De Eindbestemming serie maakte naam op basis van het uitgangspunt dat de dood kan wachten, maar niet voor lang. Het uitgangspunt, dat inmiddels heerlijk bekend is, draait om de dood als een onzichtbare kracht die het lot corrigeert nadat overlevenden een catastrofaal ongeval hebben bedrogen. De eerste twee films gingen met één mee vliegtuigongeluk en snelwegopstoppingen voordat de serie zich op iets spannenders richtte dan je dagelijkse woon-werkverkeer.
In de jaren 2006 Eindbestemming 3 De ramp is een ontsporing van een snelle achtbaan die ternauwernood kan worden vermeden dankzij een voorgevoel van middelbare scholier Wendy Christensen (Mary Elizabeth Winstead). Maar zoals fans weten, houdt Death er niet van om voor de gek gehouden te worden. Eén voor één worden de overlevenden opgejaagd en geëlimineerd door uitvoerig geënsceneerde ‘ongelukken’ die alledaagse plekken in Rube Goldberg-iaanse dodelijke vallen veranderen. Is het formeel? Natuurlijk. Maakt dat het minder leuk? Absoluut niet.
Maak kennis met de slachtoffers van de zonnestudio Ashley en Ashlyn, eendimensionale karikaturen van het stereotype van meisjesstudentenclubs. Dom, bubblegum-smakend en topless (natuurlijk), het paar navigeert perfect op een routineuitje naar de zonnestudio. Wat volgt is een masterclass in spanning, misleiding en galgenhumor.
Regisseur James Wong houdt het sfeerlicht net lang genoeg aan om ons te laten ontspannen, en begint dan meteen te sprenkelen Eindbestemming’s kenmerkende broodkruimels van onheil. Er wordt een losse wandplank geschoven. Een waarschuwing over het bewaren van drankjes in de buurt van de apparatuur wordt bespot en genegeerd. Een ongeoorloofde aanpassing van de thermostaat “kan geen kwaad.”
Dan begint het crescendo. De eigenaar sluit zichzelf per ongeluk buiten de salon. Het drankje zweet en druppelt condensatie in een elektriciteitskast, waardoor deze wordt kortgesloten met dramatische vonken en rook. De thermostaatcijfers blijven stijgen. De plank die van de muur valt en zich tegen de zonnebanken klemt, waardoor de meisjes erin vast komen te zitten. Je voelt je claustrofobie opkomen.
De paniek escaleert langzaam: geschreeuw, bonzen op de acryldeksels, verwoede pogingen om te ontsnappen. De kruising tussen de twee bedden benadrukt hun isolement, zelfs als ze vlak naast elkaar staan. Ze kunnen elkaar horen, maar ze kunnen elkaar niet helpen. Dat detail alleen al is pure horrorpoëzie.
De resolutie van aangrenzende vlammende solariums naar deze aangrenzende kisten is *chef-kus*
Nieuwe lijnbioscoop
Dan komt de brute laatste wending. De temperatuur stijgt tot buiten de overlevingsgrenzen, waardoor de solaria feitelijk in krachtige ovens veranderen. De laatste beelden zijn gruwelijker vanwege hun implicaties dan door de grafische details: verkoolde handen, zinderende hitte en het besef dat er geen redding komt. Het brandblussysteem treedt te laat in werking en bezegelt hun lot in een laatste, wrede ironie.
Dus waarom is deze scène een van de meest iconische doodssequenties in de horrorgeschiedenis gebleven?
Ten eerste maakt het gebruik van een zeer specifieke, zeer herkenbare angst. Halverwege de jaren 2000 waren overal zonnebanken. Er bestonden al stadslegendes over precies wat er met mensen gebeurde. Het idee dat zoiets alledaags dodelijk kan worden, past perfect in de subtekst van de film. De franchise heeft echter altijd gedijen op ironische sterfgevallen Eindbestemming 3 leunt helemaal naar binnen. Deze personages geven veel om hun uiterlijk, en ze sterven op een manier die het op groteske wijze verpest. Het is slecht. Het is ironisch. Het is onvergetelijk.
Binnen het bredere Eindbestemming canon, de dood van het solarium staat steevast in de buurt van de top en met goede reden. Het bereikt niet echt opera-grootsheid Eindbestemming 2’s snelwegopstapeling, wat het cultureel meest traumatiserende moment van de franchise blijft. Maar als individuele moord overtreft het ongetwijfeld de meeste andere. Het is inventiever dan de verstikking in de badkuip uit de eerste film, psychologisch verontrustender dan het ongeluk in de sportschool in Eindbestemming 5en veel gedenkwaardiger dan veel van de latere CGI-zware rampen in de serie.
Als Eindbestemming sterfgevallen worden beoordeeld op creativiteit, herkenbaarheid en ‘dat zal ik nooit meer doen’-impact, waarna de zonnebankscène een bijna perfecte score is. Het is het moment dat gecementeerd is Eindbestemming 3 als de meest speelse en pervers fantasierijke inzending van de franchise. Bijna twintig jaar later huiveren horrorfans nog steeds als de deuren van de salon sluiten en de hitte begint op te lopen. Het wordt gekenmerkt door een grote sterfscène. Het doet meer dan je op dat moment bang maken, het volgt je in het echte leven en laat je denken: “Ja… misschien sla ik dat over.”
