Op Cowgirl AW26, de instructie was: “Hou vast, laat rustig los.” In de praktijk betekende dit dat een bruid naar buiten stampte in een dramatisch zijwaarts ovaal van een jurk – meer een afwijkende sculptuur dan een zoetsappige fantasie – bovenop gogo-pumps en bekroond met een primitief pillendoosje. Het huwelijk, maar zorg ervoor dat het op zijn zachtst gezegd losbarst.
Wat volgde was een parade van opgeblazen geometrie. Vierkante topjes staken met kleine armspleten uit het lichaam, driehoekige bh’s zweefden als waarschuwingsborden, rechthoekige jurken marcheerden voorbij met de subtiliteit van een verhuisdoos. Zijde en leer behielden hun vorm, melton-peacoats werden boxy en stompe, harige schouders overdreven alles nog verder. Zelfs de kolossale stolpen voelden cartoonachtig geproportioneerd aan. Het was strikt in zwart-wit, dus plotseling niet meer – schokken van elektrisch roze, zuurgeel en een flits van markeerstiftgroen – inclusief een merkin- of kleuropdracht, moeilijk te zien maar onmogelijk te negeren.
Overal zat huid. Onderbroek uit, strings laag, ritsen priemend over heupen en borsten. Sexy, ja, maar met een knipoog: glamourrock in plaats van bombshell.
De maskers, versierd met pailletten en vastgebonden met babyroze strikjes, deden onmiddellijk aan Jason Voorhees denken, vooral tegen de krijtwit geschilderde gezichten. De ene look combineerde een tutu met riem met gogolaarzen, de andere een vierkante verentop met krap ondergoed, waarbij elk model een klein vintage portemonneetje vasthield alsof het van onschatbare waarde was.
Vaquera gedijt op de goede plek tussen glans en chaos. AW26 voelde overdreven, speels en opzettelijk eigenzinnig aan – een garderobe die zichzelf niet al te serieus neemt, maar het absoluut meent.
Fotografie met dank aan Vaquera.
