HoofdafbeeldingCalvin Klein herfst/winter 2026Met dank aan Calvin Klein
Wat is Calvijn Klein? Iedereen lijkt een idee in zijn hoofd te hebben, maar het is ontzettend moeilijk om het op papier te zetten. Voor Raf Simons was Klein een raamwerk om te praten over ideeën over de Amerikaanse identiteit, een cultureel raamwerk voor het verkennen van Andy Warhol en horrorfilms en prairieschuren vol popcorn, maar ook ondergoed met logo’s en nauwsluitende denim. De creatieve directeuren vóór hem splitsten Klein in twee afzonderlijke helften: voor de dameskleding van Francisco Costa: het cerebrale minimalisme; voor de herenkleding van Italo Zucchelli, een kloppende mannelijke seksualiteit. Schoon versus vies. Zelfs Calvin Klein wist niet echt wat Calvin Klein was, of misschien zelfs wie, en wisselde ertussen Studie 54 feestjongen en toegewijde echtgenoot en vader, zijn vroege gevoel voor mode kreeg hij vooral van Halston en Yves Saint Laurent. Zelfs zijn beroemde jeans waren geïnspireerd op de jeans die voor het eerst werden gemaakt door Gloria Vanderbilt, onder licentie van haar naam. Sorry dat ik de ballon van die mythe laat knappen.
Wat ik wil zeggen is dat Calvin niet zo gemakkelijk te doorgronden is als je in eerste instantie zou denken. Veronica Leoni zoekt haar weg door het mijnenveld van Klein-archetypen, het koude en het warme, het ongeklede en het ongeklede. Over het algemeen is Leoni meer geïnteresseerd in het maken van kleding dan in het maken van afbeeldingen, wat betekent dat ze zich niet echt heeft beziggehouden met de beruchte sexy kant van het merk, degene die ervoor zorgde dat het merk werd geboycot en zelfs verboden en de naam ‘Calvin’ synoniem werd gemaakt met een uitpuilende lies, meestal enkele meters in omtrek en verspreid over verschillende reclameborden in New York. “De mainstream-perceptie draait helemaal om ondergoed”, zei Leoni backstage na haar herfst/wintercollectie 2026. Ze zuchtte bijna. Wat ze bedoelt is: deze beelden zijn onuitwisbaar. De kleding? Ze worden niet zo vaak herinnerd.
“We kunnen niet zonder het ondergoed, we kunnen niet zonder de denim”, zei Leoni. En beide waren aanwezig in deze collectie: jeans gebaseerd op een paar uit 1976 (ontworpen voordat Klein in 1977 zijn volledige licentie-aanval lanceerde), het ondergoed dat als bovenkleding werd gedragen, lange onderbroeken onder dubbele trenchcoats. De ‘cultus van het lichaam’ was een gevoel dat Leoni graag wilde onderzoeken – duidelijk zichtbaar in deze lichaamsdelen en een reeks op maat gemaakte maatwerk waarbij de mouwen werden afgesneden, waardoor gespierde armen zichtbaar werden. Misschien zegt het iets over de naar seks uitgehongerde catwalks van de laatste tijd dat het simpele gebaar een tintje erotiek had, zoals in het zwart gescheurd en samengebonden met wit katoen, als verleidelijk uitgestald ondergoed. Een andere zwarte jurk leek naar beneden te zijn gegleden en vlezige beugels te onthullen, terwijl de borst van een beha zichtbaar was (ish).
Leoni wilde met deze bundel ‘met de deur in huis vallen’: metaforen achterwege laten. Maar haar stijl – letterlijk en filosofisch – is gelaagd en complex. De eenvoudigste stukken in deze show waren degenen die het luidst spraken: de spijkerbroek, het ondergoed, de mouwloze pakken, een witte tanktop, een zwarte petticoat die glinsterde als nat asfalt met parels, maar eenvoudig van silhouet. De andere stukken – leren bomberjacks met schapenvachtkragen, gemakkelijke jassen – konden in de showroom blijven om het commerciële aanbod te vergroten. Leoni heeft laten zien dat ze Klein-kleding kan maken, maar wat spannend zal zijn, is haar de kans te geven deze te bewerken en echt een Calvin-imago te creëren. Minder betekent meer.
