Een papegaai opgesloten in een te kleine kooi, kwallen die over paddenstoelen en varens zweven, en een gevlekte octopus die rust als middelpunt van een bloeiend boeket zijn enkele van de surrealistische taferelen in werken van Martin Witvoet. De kunstenaar staat bekend om zijn raadselachtige schilderijen het samensmelten van flora en fauna om rekening te houden met de onderlinge verbondenheid en het uithoudingsvermogen van de natuur.
Wittfooth verdeelt momenteel zijn tijd tussen Savannah en Brockville, hoewel hij van plan is dit jaar definitief naar laatstgenoemde te verhuizen. Voordat hij zich begint voor te bereiden op een solotentoonstelling in het voorjaar van 2027 met Hashimoto Contemporary, voltooit de kunstenaar een aantal grote opdrachten.
Hij houdt van de balans tussen grotere werken en individuele werken: “Een verenigd veld van concepten en vibraties, om alle stukken in een tentoonstelling te hebben, zodat er een soort gerelateerde dialoog tussen elkaar ontstaat, en als het stof tussen de shows is neergedaald, om afzonderlijke werken te hebben waar ik me op kan concentreren waar ik wat kan vertragen en de nieuwe ideeën kan laten beginnen”, zegt hij.
Samen met Yuko ShimizuWittfooth zal ook mentor zijn tijdens de unieke Quarantaine-residentie in april. Het is zijn derde keer in de show, en het is er een die veel vertelt over de manier waarop hij over verbinding denkt. Hij is altijd onder de indruk van “hoe snel er banden ontstaan tussen de studenten, tussen de mentoren, tussen de studenten en de mentoren, en met de hele crew die de show runt”, zegt hij, en voegt eraan toe:
Er is veel nadruk gelegd op dit idee dat gemeenschap belangrijk is – als soort hebben we dit op verschillende manieren gewaardeerd zolang we bestaan – maar voor kunstenaars is het vaak een worsteling om zich te ontwikkelen en te behouden, gezien de isolerende aard van onze manier van werken. Het is ook iets dat vager en verwarder lijkt te zijn geworden in dit tijdperk van sociale media, waar persoonlijk contact is vervangen door virtuele interacties en de projectie van virtuele zelven – communicatiemethoden waarvan ik persoonlijk vind dat ze het essentiële ingrediënt van verbinding missen.
Meer over het programma vindt u hier bij Kolossaalen verken Wittfooth’s werk met het zijne website En Instagram.
