Vijf jaar geleden draaide Zack Snyder de tijd terug om een ​​epische superheldenfilm af te leveren

Gore Verbinski’s BioShock. Edgar Wrights Ant-Man. Colin Trevorrows Star Wars: Aflevering 9. Sinds studio’s het financiële potentieel ontdekten van blockbuster-aanpassingen van bekende IP, is er een steeds groter kerkhof van regievisies ontstaan ​​die zijn opgegeten en uitgespuugd ten gunste van iets anders, meestal iets dat beter verteerbaar is voor een groot publiek. Het is niets nieuws dat filmmakers afstand nemen van of verwijderd worden uit projecten, maar dankzij de voordelen van internet hebben nieuwsgierige fans nu toegang tot de details van deze projecten op een manier die ze nog nooit eerder hadden gehad: storyboards, scripts en zelfs vroege beelden kunnen een kijkje bieden in een alternatief universum waar de kiemen van deze artistieke inspanningen tot bloei kwamen.

Het komt ongelooflijk zelden voor dat deze projecten worden uitgesteld, omdat het toegeven aan de grillen van fans of ontslagen regisseurs alleen maar vragen zou oproepen over de besluitvorming van de studio. Maar vijf jaar geleden trotseerde één man de wil van het systeem en draaide de tijd zelf terug (met de hulp van een fanbase die zich op een fout richtte) en leverde een film af waarvan het bestaan ​​zo gehuld was in geruchten en geheimhouding dat het een legende werd: Zack Snyders Justice League.

Het verhaal achter de schermen rond Justitie Liga is een monomythische reflectie geworden op de worstelingen van het filmmaken: na de voltooiing van de hoofdfotografie eind 2016 koos Snyder ervoor om af te treden na het verlies van zijn dochter Autumn, wat Warner Bros. ertoe aanzette Joss Whedon, de architect van 2012, in te huren De Wrekersom de film in postproductie af te maken. Nog steeds aan het bijkomen van de verdeeldheid zaaiende reactie op Batman tegen Supermande studio maakte van de gelegenheid gebruik om af te wijken van Snyders visie van een somber, meeslepend epos naar iets dat meer leek op de kitscherige tekenfilmenergie op zaterdagochtend van de MCU.

Het was een beslissing die in hun gezicht ontplofte: de theatrale versie van de film was een box office-ramp die mislukte, en het eindproduct inspireerde een fanbeweging die de volgende vier jaar de release van Snyders originele visie eiste met al het beeldmateriaal dat hij maakte. Toen de legendarische Snyder Cut in 2021 eindelijk uitkwam, was het een case study van hoe verschillende filmmakers hetzelfde materiaal en zelfs hetzelfde beeldmateriaal op drastisch verschillende manieren kunnen gebruiken.

Terwijl Whedon’s Justitie Liga was een whiplash-inducerende koerscorrectie die zich onderscheidde van eerdere films met een opzichtig verzadigd kleurenpalet, lugubere pogingen tot komedie en schokkend ongerijmde reshoots, Snyders film was een vier uur durend epos met de seismische inzet van een van de talrijke crisisgebeurtenissen in DC. Het is niet zo ruig als zijn eerdere DC-uitjes, maar het is onmiskenbaar uniek van hem. Je kunt nog steeds de druk voelen van studiobestuurders om de kritiek op de laatste film te verzachten – Snyders versie bevat meer (tonaal passende) humor, en Batmans hernieuwde geloof in het fatsoen van de mensheid kan niet anders dan een beetje in strijd zijn met waar we hem voor het laatst zagen – maar de geautoriseerde visie van de film kan niet worden ontkend.

Omdat het een Zack Snyder DC-film is, ZSJL is niet perfect. Niet elke minuut van die vier uur wordt verdiend, Cavill’s Superman voelt nog steeds als een verheerlijkt plotapparaat in plaats van een echt personage, en Steppenwolf voelt zich lang niet zo eigenzinnig of meeslepend als een slechterik als Michael Shannon’s General Zod of zelfs Jesse Eisenberg’s Lex Luthor. Maar er zijn dingen die het opmerkelijk goed doet, goed genoeg om de beste van Snyders trilogie te zijn.

Zijn onmiskenbare oog voor visueel spektakel is hier op zijn best, door een combinatie van ontzagwekkende shotcompositie en zijn kenmerkende speedramp-techniek om de setting van een stripboek op te roepen waarin onze helden van de pagina springen. Er is ook een effectief huwelijk van kameraadschap en mythische eerbied voor het team. De initiële vorming van relaties tussen personages is serieus, maar de film verliest nooit de rauwe kracht en iconografie van deze grote helden; Het ene moment zijn Batman en Wonder Woman aan het kletsen als collega’s, en het volgende moment vechten ze tegen Parademonen met het gewicht van folkloristische helden. Het is een bevredigende evenwichtsoefening, en het is bitterzoet om een ​​glimp op te vangen van een wereld waarin Snyders geplande DC-saga met elke aflevering beter en zelfverzekerder werd.

Gezien de tumultueuze reis naar de release, is er iets opmerkelijks aan de manier waarop Zack Snyders Justice League het voelt alsof het commentaar geeft op zichzelf en zijn architect, met name via de reis van de centrale personages: Cyborg en The Flash. Cyborg van Ray Fisher vormt het hart van de film, wat het des te frustrerender maakt hoe het personage in de theatrale versie wordt behandeld. Zijn reis wordt bepaald door het vermogen om het leven opnieuw te kalibreren en er het beste van te maken in de nasleep van een tragedie, en je kunt je alleen maar voorstellen hoe persoonlijk dat subplot voor Snyder moet zijn geweest tijdens het monteren van een film die zo verbonden was met zijn eigen tragedie. De schoonheid en het emotionele gewicht van Cyborgs bevestiging dat hij ‘niet gebroken’ en ‘niet alleen’ is, wordt nog vermenigvuldigd als je kijkt naar de schare fans die naar voren kwamen om de visie van Snyder te verdedigen in de nasleep van een onvoorstelbaar verlies.

De Flash daarentegen voelt als een weergave van de enorme inspanning die het moet hebben gekost om de Snyder Cut daadwerkelijk uit te brengen. Zijn verhaal berust op een vals verhaal – dat zijn vader zijn moeder heeft vermoord – en gedurende de hele film worstelt hij met het opnieuw definiëren van de geschiedenis van de familie Allen en zichzelf aan de wereld te bewijzen. Het is niet helemaal anders dan het verhaal van de film: vier jaar lang proberen het onmogelijke te doen en de tijd terug te draaien, terwijl we geconfronteerd werden met een cruciaal deel van de theatrale versie met de naam van Snyder eraan, vechtend tegen een studioverhaal dat beweerde dat de originele visie ‘niet vrij te geven’ was.

“Maak je eigen toekomst. Maak je eigen verleden.” De woorden die Barry Allen spreekt terwijl hij zich haast om het lot te veranderen, zelfs in de climax van de film, spreken ook over hoe de Snyder Cut Hollywood en het ecosysteem van filmmakers heeft getransformeerd. Het stelde talloze fans tevreden, maar het is ook verantwoordelijk voor een verschuiving in de relatie tussen artiesten en publiek, een met gevolgen die nog steeds voelbaar zijn. Zack Snyders Justice LeagueMet al zijn gebreken en momenten van opera-glorie, is het een kijkje in een wereld waar studio-blockbusters, ten goede of ten kwade, precies zijn wat ze altijd zouden moeten zijn: het ongeremde, eigenzinnige perspectief van een filmmaker die iets deelt dat alleen zij konden maken.

Zack Snyders Justice League streamen op HBOMax.