Film en technologie gaan hand in hand. Naarmate speciale effecten en computergraphics geavanceerder werden, omarmden films de evoluerende VFX en benutten ze hun vertelpotentieel. Hoewel zaken als muur-tot-muur-CGI tegenwoordig gemeengoed zijn in film, willen sommige filmmakers vooral traditionele verhalen vertellen met technologische experimenten. De carrière van Robert Zemeckis is zo’n voorbeeld. De Oscar-winnaar achter Forrest Gump heeft tientallen jaren lang aangedrongen op meer innovatie in de wereld van filmeffecten, van de mix van animatie en live-action Wie heeft Roger Rabbit ingelijst aan de vele Michael J Foxes in Terug naar de toekomst, deel II tot de meest krankzinnige trackingshot in de geschiedenis in Contact.
Halverwege de jaren 2000 raakte hij vooral gefascineerd door motion-capture-animatie, waarbij hij volledig geanimeerde werelden creëerde waarin echte acteurs in onverwachte gedaanten verschijnen. Hij was zo toegewijd aan dit nieuwe medium dat hij een productiebedrijf oprichtte, ImageMovers Digital, om mo-cap-films te maken. Het begon goed genoeg, met De Polar Express En Beowulfmet acteurs van grote namen in verbluffende omgevingen die bij live-action onmogelijk of te duur zouden zijn geweest. Voor Zemeckis was het een bevrijdende ervaring die hem, een legendarische perfectionist, nog meer controle gaf over elk aspect van de film. Hij zag het als de toekomst van het medium. Maar er was slechts één megaflop nodig om de hele trend te vernietigen.
Mars heeft moeders nodigGebaseerd op het gelijknamige kinderboek, is een sci-fi-komedie-avontuur over een groep buitenaardse wezens die de beste menselijke moeders van de aarde ontvoeren om hun moederlijke zorg uit hun hoofd te halen en een vloot oppasbots te trainen. De jonge Milo, een negenjarige jongen die zijn moeder als vanzelfsprekend beschouwt, verstopt zich op het ruimteschip van Mars om haar te redden en de buitenaardse wezens het belang van familie te laten zien.
Zemeckis regisseerde niet Mars heeft moeders nodig — deze taak viel op Simon Wells, mededirecteur van De prins van Egypte – maar het draagt alle kenmerken van Zemeckis’ mo-cap-obsessietijdperk. Het is klassieke schmaltz in zijn plot, iets dat in de bioscopen van de jaren 80 niet misplaatst zou zijn geweest. Maar meestal is het vreugdeloos en vervelend, met enkele plotgaten die zo groot zijn dat je er een UFO doorheen zou kunnen vliegen. Mars heeft moeders nodig heeft ook enkele van de meest verbluffende retrograde gendernormen van alle familiefilms uit deze tijd. De menselijke vrouwen worden alleen gewaardeerd vanwege hun vermogen om thuisblijvende moeders te zijn, en vaderschap lijkt op beide planeten een volkomen vreemd concept te zijn. En ze vonden nog steeds een manier om een sensuele buitenaardse dame met Pixar-moederheupen en roze haar te schoenlepelen.
Maar het zijn de effecten die het hevigst worden gevoeld. Alles ziet er rubberachtig en gewichtloos uit en er is geen verbeeldingskracht voor de aliens of wezens. De uitvoeringen voelen slecht aan, grotendeels omdat de mo-cap-technologie er nooit in is geslaagd het dode-ogenprobleem op te lossen waar mensen als deze last van hebben De Polar Express. Milo’s fysieke optreden is van Seth Green, die aan alles nog een laagje griezeligheid toevoegt. Eerlijk gezegd is het ongemakkelijk om te lang naar mensen te kijken, vooral naar de ‘komische’ sidekick met rubberen gezicht van Dan Fogler. Mars heeft moeders nodig kwam pas twee jaar later uit Avatarmaar de effecten ervan lijken in vergelijking tientallen jaren achterhaald. In feite is de hele film gedateerd, van het verhaal tot Zemeckis’ begrip van kinderentertainment. Het toevoegen van obsceen dure technologie bovenop een wankel fundament heeft de inherente problemen ervan alleen maar verergerd.
De karakters met rubberachtige gezichten en dode ogen van Mars heeft moeders nodig hielp een einde te maken aan het mo-cap-genre.
Shutterstock
Een jaar voor de release van de film kondigde Disney aan dat ImageMovers Digital zijn activiteiten zou stopzetten. Het was een waarschuwing voor wat komen ging Mars heeft moeders nodigdie opende voor negatieve recensies en een rampzalige box office-opname, waarbij slechts $ 39,2 miljoen werd verdiend met een budget van $ 150 miljoen. Gecorrigeerd voor inflatie blijft het een van de grootste box office-bommen aller tijden en verslaat het soort mensen Pan, junglecruiseEn Titaan AE En zo ging de mo-cap-film de kant op van Smell-o-vision, tot groot ongenoegen van Zemeckis, die gedwongen werd de plannen voor een film te annuleren. Rogier Konijn vervolg en een Gele onderzeeër films die de technologie zouden gebruiken.
Hoewel er iets bewonderenswaardigs is aan de toewijding van Zemeckis om nieuwe dingen op grote filmische schaal uit te proberen, valt het ook niet te ontkennen dat zijn prioriteitstelling van glanzende nieuwe technologie ten gunste van een robuust verhaal of personages de laatste decennia van zijn werk heeft bepaald (onthoud Welkom bij Marwen? Of Hier?) Zijn toewijding aan mo-cap heeft nooit echt zijn vruchten afgeworpen, deels omdat de technologie nog een paar jaar achterliep op zijn ambities, maar ook omdat het nooit nodig voelde voor de verhalen die hij koos. Wat stopte Mars heeft moeders nodig van een klassiek Amblin-achtig sci-fi familie-avontuur met praktische effecten en een echt kind in de hoofdrol? Dat is een antwoord dat alleen Zemeckis kan geven.
Het vastleggen van prestaties heeft de bioscoop uiteraard nooit verlaten. Regisseurs als James Cameron zijn doorgegaan met het bevorderen van het vermogen van de technologie om geheel nieuwe werelden te creëren, en videogames hebben het gebruikt om hun personages een meer tastbare sensatie te geven door middel van realistische menselijke bewegingen. Maar er is een reden waarom niemand zulke films probeert te maken Mars heeft moeders nodig langer, waarbij elk afzonderlijk element door de computer wordt gegenereerd en de gezichten van de acteurs bedekt zijn met stippen. Zelfs als het script perfect was, zijn de hersenen van het publiek te bedraad om zulke verrassende struikelblokken in de griezelige vallei te accepteren.
