Vertel ons over uw stijlkeuzes.
Mijn ding is dat ik een stuk rommel er fantastisch uit kan laten zien. Hetzelfde gold voor kleding. Ik kon me geen mooie, verstandige kleding veroorloven zoals mijn moeder of haar vriendinnen, of zelfs mijn vriendinnen, droegen. Ik zag het voordeel in van het dragen van een crêpe-jurkje uit de jaren 40, dat ik destijds voor letterlijk shilling kon vinden. Ik vond Victoriaanse petticoats voor een paar cent en ik droeg ze met een cami-topje. Of ik zou naar Horne Brothers gaan, een herenkledingzaak op Leicester Square. Ik kocht vesten met de drie knopen en verfde ze shockerend roze en appelgroen. Het was gewoon typerend voor mijn generatie, de meisjes en jongens van de jaren zestig.
Hoe verandert jouw garderobe nu tussen Londen en Ibiza?
Het heeft helemaal geen zin om mijn antieke mooie stukken mee te nemen naar Ibiza. Ze zouden vernietigd worden omdat het een heel ander leven is. Ik ben een hippie op Ibiza. Ik draag katoenen sarongs en zwierige dingen. Andersom werkt het niet. Ik speel een rol en ik zou er over geen miljoen jaar nog binnenlopen Claridge’s zo een.
Wat zette Virginia, de winkel, vóór sociale media op de kaart?
Mond-tot-mondreclame. Stylisten kwamen binnen en de winkel was een bestemming voor behoorlijk bekende beroemdheden en tijdschriften. Het was dicht bij de BBC (televisiecentrum in White City), dus er waren gekostumeerde mensen in de buurt en ze zeiden tegen mij: “Kun je een Victoriaans jasje voor me vinden?” enzovoort. Een stylist kwam binnen en zei: “Oh mijn God, ik doe een shoot met die en die, mag ik die chiffonjurk lenen?” En dan zou een model het dragen tijdens een shoot. Ik denk dat daar mijn grote doorbraak kwam: mond-tot-mondreclame begon en toen kwamen ook ontwerpers. Vóór dat alles werden meubels en loodgieterswerk mijn specialiteit, omdat het zo gemakkelijk was om aan de spullen te komen terwijl niemand anders dat deed. Ik ging op mijn fiets rond op zoek naar prachtige grote Regency- of Victoriaanse huizen die waren schoongemaakt. Ik zag hoe de werklieden alle spullen afbrandden en zeiden: “Wacht, wacht! Als ik morgen terugkom met een vrachtwagen, mag ik dan een bad nemen? En mag ik die open haard? En hoe zit het met die tegels? Oh, en de balustrades?” Toen huurde ik een vrachtwagen, laadde in en kocht een drankje voor de jongens.
Je man was de overleden acteur Ralph Bates. Zijn Franse afkomst, donkere knappe uiterlijk, glitter en glamour als hij historische kostuums op het scherm draagt, van Poldonker naar Verlangen naar een vampieren de scène maakte hem beroemd, vertel ons wat meer over hem…
In 1971, (hetzelfde) jaar waarin ik de winkel begon, ontmoette ik Ralph op de set van de film Dr. Jekyll en zuster Hyde. Twee jaar later trouwden we. Toen Ralph in 1990 de diagnose alvleesklierkanker kreeg, was hij al een tijdje ziek en trad hij op in West End. Hij vroeg uiteindelijk om een paar weken vrij en was al in Marley Street geweest en ze hadden de diagnose niet gesteld. Toen uiteindelijk de diagnose werd gesteld en het duidelijk allemaal afschuwelijk was, vertelden ze me dat hij nog maar zes weken te leven had. Ik kon niet begrijpen waarom dit niet eerder was vastgesteld toen hij topspecialisten had gezien en al deze tests had ondergaan. De dag nadat Ralph stierf (in 1991, slechts 51 jaar oud), belde ik Dr. John Glees, zijn oncoloog, een geweldige, geweldige man. Ik ging hem ontmoeten in het ziekenhuis en zei: ‘Ik moet gewoon begrijpen wat er mis is gegaan. Had hij gered kunnen worden?’ Ik wist niets van alvleesklierkanker, niemand destijds. Dus ik begon Ralph Bates Onderzoeksfonds voor alvleesklierkanker. Twee jaar later deden we op Valentijnsdag een zondagshow in het Palladium genaamd Dear Ralph. Het was fenomenaal. Alle mensen die hem kenden waren aanwezig – we hadden het uitverkocht en het gaf mij ook een excuus voor veel PR. Ik was aan Goedemorgen Groot-Brittannië, Kiezelmolen, noem het maar. Ik had geen idee dat het zo moeilijk was om iets te produceren als we adverteerders en programmamensen moesten vinden. Hoe dan ook, we zijn nog steeds bezig met (het fonds) en het is heel moeilijk om geld in te zamelen, vooral nu omdat niemand geld over heeft. Maar we hebben een laboratorium in het St George’s Hospital in Tooting, Zuid-Londen. We hebben drie mensen in dienst en een promovendus. Het is ongelooflijk.
Je hebt een leuke familie – deel alsjeblieft.
Daisy is een actrice en producer. Ze heeft twee geweldige zonen waar ik natuurlijk van hou. Mijn zoon Will is in LA en hij is componist. Zijn productiebedrijf heet Val op je zwaard. Hij staat tot zijn oren, morgen naar New York voor een première van De betere zus, die op Amazon Prime staat. Hij stopt niet en heeft zijn eigen studio. Zijn vrouw Sarah Bereza, Ik heb een horrorfilm geschreven en geproduceerd en ik geef het natuurlijk toe: ik speel daarin een vampier. Het heet Voor altijd zuigt. Eens een actrice, altijd een actrice.
Wat is jouw geheim van al deze energie?
Ik heb altijd op de rand geleefd. Het is alsof je op de rand van vuur staat, en het is verbazingwekkend. Ik vind het leuk om een project te hebben, ook al is het een slecht project, of weet je, het is de gasrekening deze week en dan het schoolgeld. Het is vervelend, maar het is wat mij motiveert. Als ik veel geld had en een gemakkelijk leven had, zou ik in de tuin liggen in plaats van in de tuin te graven.
Foto door Darren Gerrish. Afkomstig uit 10+ nummer 8 – TOEKOMST, VERJAARDAG, FEEST – nu verkrijgbaar. Bestel uw exemplaar hier.
