Wat creëert een realistische explosie in de ruimte? In 1976, toen pyrotechnisch kunstenaar Joe Viskocil de Death Star opblies, hij merkte het ‘Eigenlijk heeft niemand dat gedaan gezien een ruimtestation of een schip dat in stukken wordt geblazen.” Dit geldt vandaag de dag nog steeds. Terwijl astronomen supernova’s hebben waargenomen (als een speldenprikje van licht), en kernwapens tot ontploffing zijn gebracht in een lage baan om de aarde, en natuurlijk daadwerkelijke ruimtevaartuigen zijn geëxplodeerd tijdens de lancering, is het idee van zoiets als een ruimtestation ter grootte van een maan dat van binnenuit opblaast iets dat alleen voorkomt in films of tv-programma’s die sterk afhankelijk zijn van VFX.
Tegenwoordig worden bijna alle sci-fi-explosies van ruimteschepen in films (of tv-shows) digitaal afgehandeld, wat natuurlijk veel veiliger is dan het opblazen van plastic, houten of glasvezelmodellen in een magazijn. En voor explosies op het podium, zoals de decimering van Blofelds basis in de James Bond-film uit 2015 Spookje moet nog steeds echte explosies veroorzaken. Eigenlijk Spook kwam in het Guinness Book of World Records terecht voor de grootste filmstunt-explosie aller tijden, wat bewijst dat dingen die floreren op filmsets nog steeds een springlevende kunstvorm zijn. En toch is een nauwe verwant van de geplante, grootschalige explosie feitelijk uitgestorven: de miniatuurexplosie – een term die als een grap klinkt – behoort feitelijk tot het verleden. En het vreemde aan dit stukje sciencefictiontechnologie is dat geen van je favoriete films zonder deze technologie zou kunnen bestaan. En zoals veel historische VFX-mijlpalen hebben we dat ook gedaan Star Wars bedanken.
“Je moet niet alleen een achtergrond en begrip hebben van film en intiem zijn met lenzen en camera’s, en je moet ook natuurkunde, scheikunde en mechanica begrijpen om de miniaturen te kunnen bouwen die er goed uitzien op het scherm.” Het is John Dyskstra, de beroemde ILM VFX-pionier, spreken in juli 1977slechts een paar maanden na de release van het origineel Star Wars. En als je je verdiept in journalistiek achter de schermen over sciencefictionfilm en televisie uit de jaren vijftig tot begin jaren negentig, beschikt bijna elke VFX-expert over een soort fysieke kunst en handwerk, praktische vaardigheden.
De manier waarop CGI of nieuwe technologie zoals virtuele productie of digitale protheses tegenwoordig worden besproken, was de manier waarop miniaturen en miniatuurexplosies werden besproken in de hoogtijdagen van de grote sciencefiction-tv en films van de jaren zeventig en tachtig. Zelfs in 1994, het jaar daarop Jurassic Park bracht CGI naar de mainstream met roofvogels (gedeeltelijk) gemaakt in een computer, de zevende Star Trek-film, Generatiescrashte er één 12 voet model van het ruimteschip Onderneming tot een volledig praktisch, fysiek landschap. Er is geen enkele kans dat dit soort scènes vandaag de dag met een echt model zouden worden gefilmd, maar in 1994, gedurende een groot deel van de vroege jaren 2000, waren miniaturen en miniatuurexplosies nog steeds een dingetje.
Rechts: De originele Death Star-explosie in 1977. Links: Speciale editie met de extra schokgolf.
Lucasfilm
Om te begrijpen waarom dit allemaal belangrijk is, ga je terug naar de Death Star in 1977. Als je kijkt Star Wars Tegenwoordig krijg je waarschijnlijk de “speciale editie” -versie, het moment in 1997 waarop een schokgolf aan het explosie-effect werd toegevoegd, in theorie om het er cooler uit te laten zien. Dit wordt ook wel het “Oefeneffect” genoemd, genoemd naar een CGI-schokgolfexplosie ontwikkeld door Industrial Light and Magic uit de jaren negentig Star Trek VI: Het onontdekte land. En terwijl de eerste versie van het effect is gemaakt gedeeltelijk op een “Apple Macintosh” met “Adobe Photoshop” toen de shockwave in Praxis-stijl werd toegevoegd aan de vernietiging van de Death Star in 1997 Star Wars speciale editie, de feitelijke explosie die als basis diende voor deze groeiende ring van onheil, ontstond in 1976, bij de eerste versie van ILM, en werd grotendeels uitgevonden door Joe Viskocil, onder toezicht van John Dyskstra.
Terwijl Star Wars staat tegenwoordig bekend om de innovaties die Dykstra heeft gemaakt om bewegende miniaturen te filmen met zijn speciale DykstraFlex-camera, maar we praten minder over hoe die miniaturen werden opgeblazen. En het blijkt dat er voor elke 1977 een zorgvuldig, doordacht proces was Star Wars explosie.
“Dat zou er altijd moeten zijn een of andere reden voor de locatie van de explosie”, vertelde Viskocil Sterrenlogboek in een diepte-interview uit 1978, onderdeel van de langlopende serie van het tijdschrift over VFX- en VFX-carrières. “Ik sta op een soort continuïteit, een soort ontwerp van de explosies zelf, zodat als je een schip ziet opblazen, het zal lijken alsof de rest van de schepen opblaast.”
Door Canon geobsedeerde fans zullen dit soort commentaar opvatten als een soort ‘no duh’-benadering van de fundamentele sci-fi-continuïteit van vandaag, maar het idee dat de meeste TIE Fighters ontploften met een soort groene vlam, in tegenstelling tot andere kleuren, was een kleine, specifieke beslissing die het laagje faux-realisme in de klassieker versterkte. Star Wars. De naam suggereert conflicten, en deze conflicten resulteren in het opblazen van dingen. Daarom volgt hieruit dat als er miniatuurexplosies plaatsvinden Star Wars dom, slecht of merkbaar inconsistent waren Star Wars zelf zou er niet in zijn geslaagd verbinding te maken met het publiek en uit te groeien tot het wereldveranderende fenomeen dat het werd. Jongens als Viskocil, Dykstra, maar ook Joe Johnston en modelbouwers Grant McCune en Lorne Peterson deden de wil van de Force en veranderden de geschiedenis door uit te zoeken hoe ze dingen op overtuigende wijze konden opblazen.
Een belangrijke innovatie van ILM en Viskocil was het filmen van de explosie van onderaf in plaats van van bovenaf. Zoals hij vertelde SterrenlogboekViskocil raakte gefrustreerd door films als Dit eilandland waar “net vonken vielen”. En zo verder Star Wars“Hij stond erop dat bijna elke explosie van onderaf recht omhoog zou worden geschoten – dat was de sleutel tot het zwaartekrachteffect. De omtrek van de explosie zou het hele frame vullen, in plaats van opzij te vallen.”
Joe Viskocil en Joe Johnston manipuleren een X-Wing tot zijn dood.
Dit lijkt misschien een kleinigheid, maar de benadering die Viskocil en ILM hanteerden bij miniatuurexplosies gaf informatie over hoe miniatuurgebouwen, schepen, auto’s en Stay Puft Marshmallow Men bijna twintig jaar lang werden vernietigd. Een van de beroemdste miniatuurexplosies aller tijden is de vernietiging van het Witte Huis door buitenaardse wezens onafhankelijkheidsdag, is gemaakt door Viskocil, die als pyrotechnisch supervisor aan die film werkte naast Volker Engel, Douglas Smith, Clay Pinney en Mike Joyce. Het Witte Huis in miniatuur Onafhankelijkheidsdag was 4,5 meter breed en voorzien van poppenhuismeubilair in het interieur om ervoor te zorgen dat de explosie er zo realistisch mogelijk uit zou zien.
Je kunt je voorstellen dat als iemand als Viskocil vandaag de dag nog zou leven (hij stierf in 2014), hij terug in de tijd zou gaan en kleine meubels in de Death Star zou zetten of tegen JJ Abrams zou zeggen dat hij veel miniatuurbomen aan een met sneeuw bedekt model moest toevoegen om Starkiller Base realistischer te laten lijken. De kracht ontwaakt. Dit wil niet zeggen dat de erfenis van miniatuurexplosies volledig verdwenen is uit moderne films; Christopher Nolan is dol op miniaturen, die veelvuldig worden gebruikt De donkere ridder En Interstellair. Onlangs gebruikte ILM een thumbnail van Scheermes kuif tijdens de gehele opname van De Mandaloriaan.
Razor Crest wordt vernietigd in De Mandaloriaan Seizoen 2.
Lucasfilm
Dat gezegd hebbende, toen het tijd was om te knallen Scheermes kuif in seizoen 2 De Mandaloriaan Aflevering “The Tragedy”, deze explosie werd grotendeels gedaan met CGI-effecten, hoewel aspecten van het model en de grotere set waren opgebouwd uit echte materialen. In de komende speelfilm Mandalorian en Groguhet geliefde schip is terug.
En hoewel we er waarschijnlijk een reden voor zullen krijgen in het universum, is de echte reden misschien wat metafysischer. Het vervlogen tijdperk van miniatuurexplosies liet een diepgeworteld gevoel achter bij de kijkers, waardoor deze momenten duurzamer aanvoelen. Er waren geen beelden meer van de Death Star die werd vernietigd of het Witte Huis werd gezapt ID4. Dus als je een fictief ruimteschip of ruimtestation niet opblaast met een echt model en een beetje vuurwerk, heb je het dan überhaupt opgeblazen?
