Er is een moment rond het middenpunt SchreeuwOliver Lax’ vurige woestijnravethriller die in één klap alle lucht uit de kamer zuigt. Dat is precies wat er gebeurde toen ik keek Oscar-genomineerde Spaanse film op het filmfestival van New York in september: mijn publiek zonk weg zodra het tot iedereen doordrong wat er aan de hand was. Er ontsnapten een paar geschokte kreten, en je kon de harten van iedereen bijna collectief een fractie van een seconde horen stotteren.
Dan breekt de hel los, en… Schreeuw verandert van een stoffige woestijnodyssee in een angstaanjagende afdaling naar de hel. Als ik je meer zou vertellen, zou ik alles verklappen, maar ik kan je dat wel benadrukken Schreeuw is het bekijken waard als er niets anders is.
Genomineerd voor de beste internationale film van het jaar Academieprijzen, Schreeuw is niet de typische prijskandidaat. Vies, elektrisch en volledig transfixerend, Schreeuw voelt zich een paar stappen verwijderd van een exploitatiethriller, een die meer gemeen heeft met uitgerekte genrefilms dan met arthousefilms.
De film opent met een rave in de woestijnen van Zuid-Marokko, waar de pulserende beats van elektronische kunstenaar Kangding Ray ons volledig onderdompelen in de zweterige catharsis van de ravecultuur. De openingsdansscène duurt zo lang dat het een hypnotiserende betovering over de kijker werpt, zelfs als de bass-y-vibes vervagen, terwijl we overgaan naar Luis (Sergi López) die voorzichtig ravers nadert met een foto van zijn vermiste dochter, Mar. Luis had gehoord dat Mar was weggelopen naar een rave in Marokko en zijn jonge zoon, Arruno van Eñez, had ingehuurd. en hun hond mee op zoek. De schetterende elektronische muziek gaat door op de achtergrond terwijl Luis en Esteban ijverig zoveel mogelijk mensen vragen naar de verblijfplaats van Mar, waar de felle woestijnzon voortdurend ondergaat in de schemering.
Maar hun zoektocht – en de raaf – wordt plotseling gestopt wanneer een groep soldaten arriveert en de raven beveelt te evacueren, in de nasleep van een escalatie van het gewapende conflict tussen twee buurlanden. In eerste instantie sluiten Luis en Esteban zich gehoorzaam aan bij de lange rij auto’s die door de gewapende soldaten worden geëscorteerd, weg van het rave-gebied, maar wanneer ze zien dat twee busjes zich losmaken van de massa, begint Luis hen instinctief te volgen. De hardcore ravers – Stef (Stefania Gadda), Jade (Jade Oukid), Tonin (Tonin Janvier), Bigui (Richard Bellamy) en Josh (Joshua Liam Henderson) – proberen Luis en Esteban ervan te weerhouden hen te volgen, maar onthullen uiteindelijk dat ze op weg zijn naar een andere rave dieper in de woestijn. Luis en Esteban zijn ervan overtuigd dat ze Mar daar kunnen vinden en staan erop hen te volgen, en de ravers komen met tegenzin overeen hen te begeleiden. Dus terwijl zachte radioberichten onheilspellend waarschuwen dat de wereld afdaalt in WO III, onze vreemde, verwrongen woestijnodyssee.
Luis en Esteban zoeken naar hun vermiste dochter en zus.
NEON
Schreeuw voelt opmerkelijk spectaculair en angstaanjagend aan, gezien de kleine omvang ervan. Misschien komt dat omdat het begint als een relatief intieme reis waarin Luis en Esteban dichter bij deze groep ravers komen, allemaal gespeeld door niet-professionele acteurs. Bedekt met dagen van vuil en voorzien van meerdere piercings en tatoeages, brengen de ravers een rauwheid aan de film, die de nogal berekende emotionele beats verloochent. Maar zelfs als Schreeuw Op weg naar het noodlottige point of no return, kun je niet anders dan verliefd worden op de outcast-levensstijl van de ravers, die hartelijk hun voorraden delen, een paar hallucinogene medicijnen aanbieden en Luis en Esteban hartelijk verwelkomen in hun ongebruikelijke gevonden familie.
De lieve gevonden familie biedt een broodnodig anker terwijl de groep dieper de woestijn in afdaalt, waar de meedogenloze elementen aan hen beginnen te slijten. Laxe straalt een ontzag uit voor de meedogenloze majesteit van de natuur, dat alleen maar sterker wordt naarmate de film vordert. Op tijd Schreeuw Terwijl het zijn hartverscheurende climax bereikt, verandert dat ontzag in terreur als onze hoofdrolspelers beseffen hoe werkelijk hulpeloos en klein mensen zijn tegenover krachten die zoveel groter zijn dan zijzelf.
Op een gegeven moment vraagt een van de ravers zich af of ze per ongeluk in de hel zijn terechtgekomen en daar vastzitten. Misschien geeft zelfs extatisch dansen aan het einde van de wereld ons geen uitstel. Het is een sombere noot, waarop Schreeuw eindigt, en een die de kijker waarschijnlijk urenlang zal laten ratelen nadat de aftiteling is verschenen.
