Er is een bepaald uur in de kindertijd – vlak voor het slapen gaan, wanneer het stil wordt in huis – dat uitsluitend tot de verbeelding behoort. Wanneer kleuren vervagen tot dromen, lossen problemen op en voelt de wereld zowel kleiner als oneindig veel mogelijker. Het is een drempelmoment, dag noch nacht, waarop verhalen er het meest toe doen.
De in Phoenix gevestigde auteur Ellie Moss kent dit uur goed. Haar debuut prentenboek, Dibs de Draak en Marshmallow-reddingen het begeleidende kleurboek, Lickitypop-dromenis ervoor gebouwd.
De boeken spelen zich af in de grillige wereld van Lickitypop – waar jellybean-bossen naast Squishpuff Swamp groeien en bubbelscooters door marshmallow-bedden racen – en bieden iets dat steeds schaarser wordt in de kindermedia: toestemming om te vertragen.
De wereld die begon als een toevluchtsoord
Moss had geen plannen om een kinderuniversum te creëren. Lickitypop ontstond tijdens wat zij omschrijft als ‘een veeleisend seizoen’, een privé-creatieve ruimte waar ze rustig kon nadenken als al het andere urgent voelde. Karakters verschenen geleidelijk. Landschappen vulden zichzelf. En elk probleem werd niet opgelost door te acteren, maar door nieuwsgierigheid.
Uiteindelijk besefte ze dat deze wereld van meer dan alleen haar kon zijn.
Het resultaat is Dibs, een behulpzame draak met een groot hart en een ontbrekend stukje: een beste vriend. Wanneer hij Mooch ontdekt, een heemstmol die gevangen zit in de kleverige moerasdiepten, geeft Dibs zich niet over aan heldenmoed. Hij pauzeert. Rondkijken. Denkt creatief. Helpt.
Dat is het hele verhaal. Geen slechterik. Geen dramatische reddingssequentie. Gewoon een draak die uitzoekt hoe hij nuttig kan zijn en de stille voldoening om de dag van iemand anders een beetje beter te maken.
Gebouwd voor kleine stemmen
Het taalgebruik is bewust eenvoudig: korte, ritmische zinnen met speelse klankwoorden en herhalingen. Het is ontworpen voor kinderen van drie tot acht jaar en is zowel geschikt voor een kind dat zelf woorden uitspreekt als voor een verzorger die voor de derde keer die week voorleest. De herhaling is niet toevallig. Het ondersteunt de vroege spraakontwikkeling, nodigt uit tot deelname en maakt ruimte voor gegiechel.
Visueel heeft het boek een ongebruikelijke insteek. In plaats van de overprikkelde, contrastrijke kleurenpaletten die tegenwoordig gebruikelijk zijn in prentenboeken, gebruikt illustrator (naam) zachte pastelkleuren. Het effect is kalmerend en gefocust: een boek dat voor het slapengaan kan worden gelezen zonder iemand te winden.
Voor zintuiglijk gevoelige kinderen is het belangrijk. Voor uitgeputte ouders is dat een verademing.
Kleuren voorbij de kindertijd
Lickitypop-dromenhet bijbehorende kleurboek breidt de wereld buiten de pagina uit. Maar het is niet alleen voor kinderen. Een kind kan jellybean-boompjes kleuren terwijl een ouder bubbelscooters ernaast vult. Of een volwassene kan er later alleen naar terugkeren, waarbij hij dezelfde scènes gebruikt als moment van stilte aan het eind van een lange dag.
Het uitgangspunt is simpel: creativiteit behoort niet alleen tot de kindertijd. En soms is spelen wat mensen het meest nodig hebben.
Waarom het anders voelt
In een markt die verzadigd is met energieke personages en halsbrekende plots, beweegt Lickitypop zich met een andere snelheid. Het dwingt kinderen niet om iets te voelen en leert ze ook geen expliciete les. Het hangt ervan af dat ze nieuwsgierig zijn, dingen opmerken en vragen stellen als ze dat willen.
Voor nabestaanden wordt het boek vaak een gespreksaanzet. Wat betekent het om iemand te helpen? Hoe voelt het om zenuwachtig te zijn, maar het toch te proberen? Waarom is het oké om de tijd te nemen? Dit zijn geen vragen die het boek beantwoordt. Dit zijn vragen waar het ruimte voor laat.
Een ander soort magie
Moss probeert kinderen niet buitengewoon te maken. Ze herinnert hen – en de volwassenen om hen heen – eraan dat attent, nieuwsgierig en vriendelijk zijn al meer dan genoeg is.
Ontstoken Dibs de Draak Als het de eerste favoriet van een kind wordt, een nachtelijk ritueel, of gewoon een boek waarnaar je terugkeert als de wereld te luid aanvoelt, biedt het iets waar veel gezinnen niet naar op zoek waren: een rustiger verhaal, een zachter ritme en een herinnering dat de verbeelding nog steeds een plek kan hebben om te rusten.
