Wat de Blackface-stunt van Fabiana Bolsonaro ons vertelt over transfobie

Er zijn een aantal termen om de angst, paniek en paranoïde angst van blanke mensen te beschrijven, vermomd als universele, mondiale waarheden; hun bijna constante beoordelingen/meningen moeten worden opgevat als niets minder dan koude, harde, objectieve feiten die gemakkelijk zouden moeten wordennatuurlijk) is van toepassing op alle culturen, volkeren, samenlevingen – de hel, zelfs soorten (dat wil zeggen: zij zijn tenslotte het ‘meesterras’). Enkele van mijn favorieten zijn: witte klaagzang, witte vlucht, witte tranen, witte woede, witte vermoeidheid en ‘Zwarte Vermoeidheid’, zoals de dwepers die op TikTok zijn veranderd in Comedy Central het vaak noemen. Eervolle vermeldingen gaan naar de Red Scare uit de Koude Oorlog, de Lavender Scare uit de Koude Oorlog (en nu) en de Blue Scare. Het volstaat te zeggen dat blanken net zo bang zijn voor alle primaire kleuren als voor de mondiale meerderheid.

Tenzij (en zelfs als) je de grote transcestor Leslie Feinberg zegt: “Ik geloof niet dat onze seksualiteit, genderexpressie en lichamen kunnen worden bevrijd zonder gewelddadige mobilisatie tegen imperialistische oorlog en racisme tot een integraal onderdeel van onze strijd te maken” en Stone Butch-blues-afwijzing van witheid voordat er enige klassensolidariteit kan ontstaan, als blanke word je nog steeds geconditioneerd en gecontroleerd door de dreigende, maar grotendeels ongegronde angst van de groep om ‘vervangen’ te worden. Volgens de beroemde politieke filosoof Charles Mills in zijn baanbrekende werk: Het racecontract:

Hoe ongegrond de onzekerheden van de blanke mensen ook mogen zijn, onder de omstandigheden van deze sociale orde bepalen en bepalen zij onze toegang tot fundamentele hulpbronnen; onze relatie tot onszelf, anderen en de natiestaat; hoe we leven en of we het leven überhaupt wel waard zijn.

Vermeende vervanging van wie (of wat) verandert gewoonlijk in de gril van een blanke elite die, door veel propaganda en angstzaaierij, de focus van hun kiezers verlegt van echte politieke zorgen door een beroep te doen op verschillende onverdraagzaamheid. Ze lokken de sociaal-politieke verontwaardiging uit van een zogenaamde ‘populistische’ basis, die vervolgens kan worden ingezet voor een of andere neoliberale economische agenda waar niemand profijt van heeft behalve degenen die al aan de top staan ​​van de machtsstructuur, namelijk de blanke suprematie. Deze structuur heeft inherent een gemeenschappelijke vijand nodig waarop zij haar angsten kan projecteren en systematisch geweld tegen gemarginaliseerde groepen kan rationaliseren. Om een ​​anderszins zwak ideaal lichamelijk te maken voor zijn aanhangers – voldoende zodat ze de mythologie, overlevering en leugens die alles bij elkaar houden volledig kunnen onderschrijven en afdwingen – vereist een formidabel psychologisch wapen, waarbij de genderbinaire waarde het meest duurzame, beproefde en dodelijke van allemaal is. Een nieuw doel zal uiteindelijk het oude vervangen, maar zolang er waar ook ter wereld zwarte mensen bestaan, lijkt het erop dat we nooit zullen ontsnappen aan de woede die dit veroorzaakt, noch aan de publiciteitsstunts.