Na een lange, moeizame reis verschijnt Kristen Stewarts speelfilmdebuut, Chronologie van wateris eindelijk in de bioscopen verschenen. De acteur heeft op een gegeven moment hard moeten worstelen om deze film tot leven te brengen dreigen de handel stop te zetten tenzij ze financiële steun voor de film kon vinden. Het is niet bepaald het meest commerciële uitgangspunt ter wereld: de film is een bewerking van de gelijknamige memoires uit 2011 van Lidia Yuknavitch, waarin de ervaringen van de auteur met misbruik (waaronder incest) worden beschreven, en de manieren waarop die ervaringen uit de vroege kinderjaren weerklank vonden in de rest van haar leven.
Afgezien van het duidelijk niet-Hollywood-uitgangspunt, is het materiaal een ongelooflijk moedige keuze voor een regiedebuut. En toch, toen ik de film voor de tweede keer bekeek, dacht ik bij mezelf: “Verdomme, ze heeft het goed gedaan.” Typisch, Jij Hoofdredacteur Samantha Allen en ik komen met dezelfde reactie de theaterzaal uit, maar deze keer was het anders. Dus moesten we het natuurlijk in een Google-document verwerken – wat, zoals ik al vermoedde, zou resulteren in een diepgaand generatief gesprek, dat hieronder wordt weergegeven. — James Factora
James Factora: Door de jaren heen zijn we dat geweest films besprekenIk heb gemerkt dat jij en ik over het algemeen dezelfde smaak hebben. Daarom was ik verrast toen ik hoorde dat het klinkt alsof we totaal verschillende gevoelens hebben Chronologie van water. Ik heb er echt van genoten en jij niet. We zijn daar nog niet echt op ingegaan, dus ik ben benieuwd naar enkele van je algemene kritieken op de film.
Samantha Allen: Oké, de korte versie: voor mij is dit een van die ambitieuze debuten die zoveel belofte inhouden, maar niet echt de som der delen zijn. Ik vond de montage, het geluidsontwerp en het acteerwerk over de hele linie opmerkelijk. Imogen Poots doet hier fantastisch werk. Maar als het gaat om de kerninzichten over trauma, misbruik en verslaving, had ik niet het gevoel dat de aanpassing iets nieuws aan dat gesprek had toegevoegd.
Ik denk dat het een aantal interessante dingen probeert te zeggen over geheugen en genezing. Er waren momenten die mij echt ontroerden, soms tot tranen toe. Maar toen die muziekvideo-achtige reeks over de aftiteling begon te spelen, had ik het gevoel dat ik naar een twee uur durende goocheltruc had gekeken en dat niemand daadwerkelijk doormidden was gezaagd. Als u het omdraait, wat zijn dan de punten van uw lof?
JF: Nu lijkt het er meer op! Mijn favoriete aspecten waren ook het geluidsontwerp, de montage en het acteren – ook in die volgorde. Ik ben het daar niet noodzakelijk mee oneens Chronologie brengt niets supernieuws op tafel als het gaat om ideeën over overleven en alles wat daarbij komt kijken. Een deel daarvan komt, denk ik, voort uit het feit dat het bronmateriaal in 2011 werd gepubliceerd. Dat wil niet zeggen dat het op geen enkele manier achterhaald is, maar vijftien jaar later (geachte Heer, hoe is het gegaan met vijftien jaar) zijn de gesprekken die we voeren over overlevenden van misbruik nu veel verfijnder en genuanceerder dan ze ooit waren.
Dat gezegd hebbende, denk ik Chronologie is vrij uniek in de manier waarop het deze ideeën visueel en sonisch vertaalt. In de persberichten voor de film zegt Kristen Stewart dat “bioscoop het dichtst in de buurt komt van de onderbewuste manier waarop herinneringen in ons lichaam leven.” Dat gevoel bleef me echt bij, en de manier waarop de film is gestructureerd is een goed voorbeeld van dat idee.
Ik denk ook dat er iets te zeggen valt over de manier waarop de film inspeelt op de golf van film en televisie uit de jaren 20, die heel bewust ingewikkelde verhalen probeert te presenteren over overlevenden van misbruik, vooral seksueel misbruik. Ik denk erover na Ik kan je vernietigen En Vroeger was ik grappigrecht uit mijn hoofd.
