Willy Chavarria ensceneert een ambitieus muzikaal melodrama

Vierentwintig uur voor zijn show Herfst/Winter 2026, Willy Chavarria is niet backstage, maar front of house, centraal op het podium, in een uitgestrekte sportarena met 1.800 zitplaatsen aan de zuidelijke rand van Parijs. Het is verduisterd, onderbroken door vignetten van rekwisieten: een koperen bed met groezelig, stoffig satijnen dons, een Amerikaanse Lowrider, een bushalte, een telefooncel in Bill en Ted-stijl en nog veel meer. In plaats van een catwalkshow met de podia en een met witte lijnen afgebakende vloer die doet denken aan de arthouseset van Lars von Triers Dogville, lijkt het op een filmset. Dat is het punt, want het is wat het is. “Het is een one-shot-film”, zegt Chavarria, die begrijpelijkerwijs een beetje uitgeput klinkt. “Ik kan niet geloven dat ik het doe.”

Ik kan het ook niet. Dit seizoen besloot Chavarria een meer ambitieuze, gelaagde musical met de titel Eterno op te voeren – een ouderwets tragisch liefdesverhaal, met liefdesverdriet, bust-ups en een vuurgevecht, een beetje West Side Story, een beetje MTV (RIP) – allemaal live geënsceneerd en gefilmd en geprojecteerd op een groot scherm terwijl het publiek zich ontvouwt. “Ik ben een multidimensionale ontwerper”, zegt Chavarria, voordat hij choreograaf Damien Jalet begroet, die zo’n 90 modellen en dansers in beweging heeft gebracht. Naast hen heeft Chavarria een aantal Latijns-Amerikaanse muzikanten gerekruteerd om zowel te spelen als de live soundtrack te verzorgen, waaronder de Puerto Ricaanse zanger Lunay als zijn mannelijke hoofdrol, Mahmood als een sombere barman, een in Adidas geklede bende bestaande uit boyband Santos Bravos (een soort Latijns-Amerikaanse One Direction, voor niet-ingewijden), en de Chileens-Mexicaanse schrijver die Chafer, de zanger, speelt en de Chileens-Mexicaanse schrijver. heldin van het muzikale melodrama dat zich ontvouwde. “Er zijn verschillende dingen die ik altijd al heb willen doen”, zegt Chavarria. Lach dan. “Ik heb ze een beetje gecombineerd tot één.”

En naast al deze dingen toonde Chavarria niet minder dan drie collecties: zijn hoofdlijn, een nieuw democratisch geprijsd online retailassortiment dat hij Big Willy noemt (hij weet wat hij doet), en de Adidas-stropdas met kleding die hoort bij het officiële Mexicaanse voetbaltenue als een van de gastlanden van de FIFA Wereldbeker 2026. Santos Bravos danste hierin door de valse straten; Chicano-rappers Foos Gone Wild fietsten op lowrider-fietsen om Big Willy te laten zien. “Ik wilde iets speciaals doen; iets dat de kleding in een meer realistische beweging bracht”, zei Chavarria. “Met wat drama. Zodat je de natuurlijke staat van de kleding kon zien. Maar met deze collectie wist ik dat ik ze zo filmisch mogelijk wilde laten zien.”

Terug in de praktijk geeft Chavarria leiding. “Er is een scène waarin ze haar tas laat vallen”, zegt Chavarria. ‘We moeten ervoor zorgen dat we de tas raken.’ Hij breidt zijn accessoirelijn uit; de opening van de show heeft voetstappen versterkt, om op slimme wijze de aandacht te vestigen op zijn debuut in damesschoenen. Een dag later, in actie, veranderde je hoofd van de blonde bom Mon Laferte die in een dieprode satijnen jurk op dat bed kronkelde, naar een geolied Lunay-pompijzer met blote borsten en vervolgens naar de zingende, dansende rust.

“Er zit zoveel romantiek en emotie in de mode die verdwijnt” – Willy Chavarria

Dat is allemaal leuk en aardig, maar hoe zit het met de kleding? Nou, ze waren geweldig. Verbazingwekkend genoeg om je aandacht af te leiden van al die actie en je te concentreren op de modellen die door de kamer cirkelen, gekleed in Chavarria’s scherp op maat gemaakte, opnieuw samengestelde uniformen en nauwsluitende kokerrokken. Er is een enorm niveau van zelfvertrouwen voor nodig om een ​​show als deze neer te zetten en je geen zorgen te hoeven maken dat ieders aandacht totaal wordt afgeleid; er is meer talent nodig om ervoor te zorgen dat dit niet gebeurt. Het heeft je er op een zeldzame manier ook van overtuigd dat je er ook zo uit wilt zien, in maatwerk, geperfectioneerde leren bomberjacks en geruite overhemden met hoge taille en kraag. Het heeft je er zelfs van overtuigd dat geribbelde witte sokken met loafers geschikt schoeisel zijn voor alles, van een smoking tot een trainingspak, een stilistische beslissing die je op eigen risico neemt als je niet Mahmood bent. Maar het demonstreerde ook hoe de kleding je aandacht kon trekken en je aandacht kon vestigen op een klein, perfect detail, zelfs te midden van de glorieus gechoreografeerde chaos van deze ambitieuze productie. Een fragment van de film die we hebben zien maken gaat ook online in première.

Chavarria heeft een wereld geschapen, maar die is klein vergeleken met de reuzen waar hij in Parijs omheen draait – een vreselijk slimme kleine Pluto, naast de Jupiters van Dior en Chanel. Is dit soort schaal nodig om te kunnen concurreren? “Ik denk niet dat Parijs een show op deze schaal nodig heeft, maar ik wilde een show op deze schaal doen omdat ik me zo ongelooflijk verveel”, zei Chavarria eerlijk en brutaal. Hij is al dagen aan het repeteren, dus vergeef de botheid. “Er zit zoveel romantiek en emotie in de mode die verloren gaat.” Het lijkt erop dat we het weer hebben gevonden.