Met Jacob Elordis, kleine oorbel (gratis) en meeslepende cinematografie, Emerald Fennells “Wuthering Hoogten” is de meest visueel verbluffende verkeerde lezing van een klassieke tekst die ik ooit heb gezien. Terwijl critici en lezers zich al hebben verdiept in de verkeerde voorstelling van zaken in de film Het kruis uit de 18e eeuw, uitsluiting van hele cijfers, witkalk van Heathcliff, vetersluiting door Catherine (Margot Robbie), en uitsnede van het boek de gehele tweede helftIk was vooral teleurgesteld over hoe vies het Nelly (Hong Chau), de lankmoedige huishoudster in de roman van Emily Brontë, en zijn onverschrokken verteller maakt.
In een boek over monsterlijke mensen is Nelly een surrogaat voor het publiek: een semi-aangepast persoon die door heftige, gewelddadige gebeurtenissen moet navigeren. In reality-tv-taal is ze een kleurrijke verteller. Ze gaat niet (met opzet) in op drama, maar als je erom vraagt, vertelt ze je er alles over. Nelly is een beroemde onbetrouwbare verteller, maar alles wat er gebeurt Wuthering Hoogten gepresenteerd door haar specifieke lens. Op die manier is zij meer de hoofdpersoon van het boek dan Heathcliff of Cathy – die (spoiler alert voor een boek gepubliceerd in 1847) sterft met nog honderden pagina’s te gaan. Nelly vertelt verder haar verhaal.
Hoewel veel aanpassingen de complexe sociale politiek van het boek schuwen ten gunste van rechtlijnige romantiek, is Nelly’s verhaal essentieel voor de samenhang van het boek als een saga die meerdere generaties omvat; Het is moeilijk voor te stellen dat dit logge verhaal standhoudt zonder Brontë’s besluit om de stem te concentreren op deze ongehuwde vrouw uit de arbeidersklasse.
Maar in de nieuwe film zet Fennell Nelly buitenspel en maakt van haar zelfs een slechterik, allemaal in dienst van de overdreven hetero-romance tussen Cathy en Heathcliff. Hong Chau is geweldig in de rol, maar zonder de scherpe vertelling van Nelly komt het perspectief van de film nauw overeen met dat van Cathy, waarbij ze wordt afgeschilderd als een tragische romantische heldin in plaats van Brontë’s rommelige hoofdrolspeler: een beledigende werkgever en een nachtmerriefiguur – grillig, wreed en net zo gewelddadig en gestoord als Heathcliff.
Ook Nelly’s scherpe observaties over wat er komt en gaat in Wuthering Heights, het werk in de kinderopvang dat ze op zich neemt als zoveel vrouwen om haar heen sterven tijdens of kort na de bevalling, en haar terloops glorieuze beschrijvingen van de wind in de bomen of de jonge Cathy die koekjes eet bij het vuur en de neus van een bulldog dichtknijpt, zijn ook verdwenen.
Nelly is geen canoniek queer-personage, en hoewel ze queer-inhoud gebruikte voor shockwaarde ZoutverbrandingFennell schuwt de meeste vreemde subteksten in Wuthering Hoogtenmet uitzonderingen als een sapphische verliefdheid die op een teleurstellende manier wordt ingekaderd als een grapje van mentale instabiliteit. Maar hoewel ze niet expliciet queer is, bevindt Nelly zich in een gemarginaliseerde positie als bediende en ongehuwde vrouw. (In de roman wordt ze soms ‘mevrouw Dean’ genoemd, maar dit lijkt een eretitel te zijn; er wordt nooit een echtgenoot gezien.) Hoewel ze omringd is door mensen die wanhopig proberen om over huwelijken te onderhandelen als zakelijke transacties, heeft Nelly niet de mogelijkheid om te trouwen, en haar klassestatus bepaalt haar kijk op de mensen en de dynamiek om haar heen.
Vreemd genoeg verwatert Fennell de kracht van dit perspectief: de film doet er alles aan om Nelly niet af te schilderen als de dochter van een huishoudster die moet werken om te overleven, maar als Cathy’s ‘damesgezelschap’ (blijkbaar een vrijwillige positie) en de geheime dochter van een heer. Dat klopt: in de verfilming van een boek over rassen- en klassenverschillen waarin de stemmen van de arbeiders centraal staan, verspilt Fennell de dialoog aan een onzinnig, alles onthullend achtergrondverhaal dat Nelly heimelijk rijk maakt.
Deze kleine verwijdering weerspiegelt een grotere verwijdering: Fennells beslissing om Elordi te casten als Heathcliff, een personage dat canoniek niet blank is en wiens raciale identiteit cruciaal is voor het verhaal. In plaats van rekening te houden met de focus van het boek op ras en klasse, lijkt Fennell een vermoeide lens van verplichte heteroseksualiteit en ouderwetse, heteroseksuele romantiek toe te passen op een verhaal dat veel te complex is om tot een van beide te worden gereduceerd. Nelly’s personage wordt opgeofferd op het altaar van de romantische stijlfiguren en wordt een perifeer, intrigerend personage – minder een persoon dan wel een emotioneel obstakel voor de centrale relatie van de film. Het is een vereiste voor het genre, maar een slechte dienst voor het personage.
