In Turkije zijn KERAMISCHE fragmenten uit bijbelse tijden ontdekt, vermoedelijk de rustplaats van de ark van Noach.
Deze ontdekking heeft tot nieuwe opwinding geleid over het feit dat de regio ten tijde van de zondvloed de thuisbasis was van menselijke nederzettingen.
Professor Dr. Faruk Kaya van de Agri Ibrahim Cecen Universiteit zei dat de merkwaardige objecten werden ontdekt tijdens de aanleg van wegen nabij de Durupinar-formatie in de provincie Agri.
Deze formatie is een bootvormige geologische structuur die is blootgelegd beweert al jaren de ark van Noach te zijn.
Academici zeggen dat de aanwezigheid van keramisch materiaal waarschijnlijk wijst op menselijke activiteit in de regio tijdens de Chalcolithische periode.
Deze periode – die grofweg tussen 5500 en 3000 voor Christus valt. – is traditioneel verbonden met de bijbelse figuur Nao.
Lees meer over archeologie
“De keramische fragmenten laten zien dat er menselijke activiteit was in deze regio”, zei professor Kaya.
Deze ontdekking heeft geleid tot hernieuwde oproepen om de site formeel te beschermen vanwege de bezorgdheid dat bezoekers vitale fragmenten als souvenir mee naar huis nemen.
“Deze formatie en haar omgeving moeten worden beschermd en het verwijderen van sonnes, rotsen of soortgelijk materiaal moet worden voorkomen”, voegde professor Kaya eraan toe.
Hij waarschuwde toeristen hadden materialen meegenomen, waaronder stenen met markeringen, die mogelijk schade toebrachten aan wat volgens deskundigen een belangrijk archeologisch en religieus erfgoed is.
De Durupinar-formatie werd voor het eerst geïdentificeerd door kapitein Ilhan Durupinar in september 1959.
De Turkse ingenieur ontdekte het bouwwerk terwijl hij Oost-Anatolië vanuit de lucht in kaart bracht.
Zware regenval en aardbevingen hebben sindsdien meer van de contouren van de formatie onthuld.
Het heeft de aandacht getrokken vanwege zijn bootachtige vorm en vanwege de nabijheid van de berg Ararat.
De hoogste berg van Turkije wordt in de christelijke traditie al lang in verband gebracht met de legendarische Ark.
In Genesis staat dat de ark van Noach tot rust kwam op “de bergen van Ararat” nadat een overstroming de aarde 150 dagen lang onder water had gezet.
Doelen opgenomen in De Bijbel beschrijf de ark als 300 el lang, 50 el breed en 30 el hoog.
Onderzoekers suggereren dat deze afmetingen grofweg overeenkomen met de grootte van de Durupinar-site.
De wetenschappelijke belangstelling voor de regio is de afgelopen jaren alleen maar toegenomen.
Het Mount Ararat en Noah’s Ark Research Team werd in 2022 formeel opgericht tussen de Agri Ibrahim Cecen Universiteit en de Technische Universiteit van Istanbul.
Deze samenwerking brengt toonaangevende stemmen uit de geofysica, chemie en geoarcheologie samen.
Onderzoekers zeiden dat de verzamelde monsters erop wezen dat menselijk leven in de regio mogelijk was vanaf de Chalcolithische periode.
De aardewerkfragmenten die tijdens de laatste werken werden ontdekt, werden als een opmerkelijke ontwikkeling beschouwd.
Aardewerk wordt door archeologen algemeen beschouwd als een van de duidelijkste aanwijzingen voor een menselijke nederzetting.
“Er is nergens anders ter wereld een dergelijke structuur geïdentificeerd”, zei professor Kaya.
Als onderdeel van een bredere natuurbeschermingsinspanning stelde hij voor een speciaal centrum op te richten in de buurt van de berg Ararat, met het argument dat soortgelijke locaties al bestaan in landen als ONSNederland en Hongkong.
