Hieronder deelt Maya Shankar vijf belangrijke inzichten uit haar nieuwe boek, De andere kant van verandering: wie we worden als het leven andere plannen maakt.
Shankar is een cognitieve wetenschapper en presentator van de podcast Een kleine wijziging van de plannen. Ze was senior beleidsadviseur in het Witte Huis van Obama, waar ze het Social and Behavioral Sciences Team oprichtte en voorzat. Ze werd ook aangesteld als de eerste gedragswetenschappelijke adviseur van de Verenigde Naties.
Wat is het grote idee?
Wat als de omwentelingen in het leven die u het meest doen schudden, ook uw grootste kansen zouden kunnen zijn? Verandering kan voelen als verlies, maar het kan ook het begin zijn van een sterker, opnieuw uitgevonden zelf.
1. Onze hersenen zijn niet ingesteld op onzekerheid.
We hebben de neiging om een hekel te hebben aan onzekerheid, en een grote verandering kan heel veel onzekerheid aan ons leven toevoegen. Er is een fascinerend wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt dat mensen meer gestresseerd zijn als ze denken dat ze 50% kans hebben op een elektrische schok dan wanneer ze denken dat ze 100% kans hebben. We weten liever dat er iets ergs gaat gebeuren dan te worstelen met enige dubbelzinnigheid.
Een andere reden waarom verandering beangstigend is, is dat er op de een of andere manier verlies mee gepaard gaat. Verandering betekent per definitie dat we van een oude manier van zijn naar een nieuwe gaan. We kunnen ervaren dat we naast angst ook diep verdriet voelen over wat we verliezen. En wanneer er een grote verandering plaatsvindt, kunnen we het verlies van onze zelfidentiteit ervaren. Wij zouden kunnen denken Wie ben ik nu die verandering heeft verwijderd wat ik ooit was?
2. Een robuuste, uitgebreide zelfidentiteit kan je veerkrachtiger maken tegen onverwachte veranderingen.
Als kind was ik een beginnend concertviolist en studeerde aan Juilliard bij Itzhak Perlman. Een plotselinge handblessure maakte van de ene op de andere dag een einde aan mijn droom om prof te worden. Ik herinner me duidelijk het verdriet, niet alleen het verlies van het instrument, maar ook wie ik in wezen was.
Tientallen jaren later merkte ik dat ik opnieuw worstelde met een onverwachte, ongewenste verandering in mijn persoonlijke leven. Na jaren van talloze obstakels en teleurstellingen stonden mijn man en ik eindelijk op het punt om samen een gezin te stichten. Maar het leven maakte andere plannen. Ik merkte dat ik niet alleen rouwde om het verlies van een zwangerschap, maar ook om het verlies van mijn identiteit als aanstaande moeder.
Op deze momenten zou ik willen dat iemand mij deze leidraad had gegeven: probeer jezelf niet alleen te definiëren door wat je doet (rollen of labels), maar door waarom je deze dingen doet. Ik heb bijvoorbeeld ontdekt dat de liefde voor menselijke verbinding aan de basis lag van mijn muzikale en ouderschapsambities. Ik ben een persoon die gedijt op emotionele verbindingen met anderen. En het feit dat ik de viool verloor, betekende niet dat ik verloor wat mij er in de eerste plaats van hield. Ik zie nu dat het gewoon een kwestie is van het vinden van nieuwe uitlaatkleppen om deze delen van mezelf tot uitdrukking te brengen.
Mijn verlangen naar emotionele verbinding heb ik bijvoorbeeld kunnen vervullen door mijn rol als interviewer voor mijn podcast en door het schrijven van dit boek. Het was bevrijdend en empowerend om mezelf op deze manier opnieuw te creëren. Door mijn identiteit te verankeren Waarom specifieke bezigheden doen me oplichten, ik geef mezelf de volgende keer een zachtere landing Wat wordt blootgesteld aan gevaar. Mijn Waarom zal er nog steeds zijn en kan als kompas dienen om mij naar mijn volgende hoofdstuk te leiden.
Vraag jezelf af: wat is jouw waarom? En kun je je identiteit daaraan verankeren? Onderzoek toont aan dat dit mogelijk is, en een zelfbevestigingsoefening kan helpen. Dit duurt slechts vijf of tien minuten. Schrijf alle identiteiten op die je waardeert over jezelf en die niet worden bedreigd door de verandering. Als u dat doet, kunt u uitzoomen naar een perspectief dat u eraan herinnert dat uw identiteit en eigenwaarde niet alleen afhangen van wat het leven van u heeft afgenomen.
3. Afleiding kan een gezond, productief coping-mechanisme zijn.
Een verhaal dat alomtegenwoordig is geworden, vooral in westerse gesprekken over welzijn, is dat de enige gezonde manier om van een slechte ervaring af te komen, is door deze volledig onder ogen te zien en stil te staan bij je negatieve gevoelens. Anders loop je het risico dat deze gevoelens in de toekomst met grotere kracht terugkomen. Maar recent onderzoek naar veerkracht onthult een veel complexer verhaal.
Individuele verschillen spelen een grote rol bij het bepalen wat een gezonde reactie oplevert. Als het direct en aanhoudend onder ogen zien van je negatieve emoties voor jou werkt, blijf dan op koers. Maar als je je niet tot die methode aangetrokken voelt en er geen goed gevoel bij hebt, of als een combinatie van zowel het benaderen als het vermijden van je negatieve emoties jouw beste keuze is, hoef je je niet schuldig te voelen of bang te zijn dat je er later voor zult moeten boeten. Als iets niet steeds opnieuw de kop opsteekt, is het onwaarschijnlijk dat het je jaren later plotseling met grotere intensiteit zal achtervolgen.
In dit verband: als u of uw dierbaren in de nasleep van een verandering in een staat van ontkenning terechtkomen, kan deze reactie op de korte termijn ten goede zijn. Er schuilt genade in ontkenning, zoals rouwonderzoekers Elisabeth Kubler-Ross en David Kessler zeggen. Het is de manier van de natuur om alleen zoveel binnen te laten als we aankunnen. Ontkenning kan ons een sterk gevoel van controle, motivatie en hoop geven, wat soms de reddingslijn is die we nodig hebben om veerkrachtig te blijven op onze moeilijkste momenten. In een onderzoek werd gekeken naar de hersteltrajecten van patiënten met hartproblemen. Degenen met een hoge mate van ontkenning op korte termijn brachten minder tijd door op de intensive care en hadden minder hartgerelateerde symptomen tijdens hun verblijf in het ziekenhuis.
4. Verandering kan dienen als een cruciaal moment van openbaring.
Als er iets ergs gebeurt, kan het voelen alsof de wereld die we kennen is vernietigd en dat we een persoonlijke apocalyps meemaken. Maar apocalyps komt van het Griekse woord Apocalypsewat ‘openbaring’ betekent. Deze etymologie is leerzaam. Verandering kan ons verontrusten, maar kan ons ook dingen onthullen. De unieke eisen en spanningen die een verandering met zich meebrengt, kunnen verrassende dingen onthullen over wie we zijn. Inzichten die we, eenmaal onthuld, kunnen gebruiken om onze zelfbeperkende overtuigingen uit te dagen of op een andere manier onze weg vooruit te sturen.
Ik denk aan twee verhalen van mensen die ik voor mijn boek heb geïnterviewd. In één daarvan onthulden de aanhoudende gevolgen van een fietsongeluk voor een vrouw genaamd Ingrid hoeveel schaamte ze had overgedragen op het erfgoed en de inheemse praktijken van haar familie. Toen ze dit eenmaal begreep, kon ze haar relatie met haar geloofssysteem herwerken en haar eigen negatieve houding uitdagen. In een ander geval had een vrouw genaamd Tara een zeer onzekere hechtingsstijl en werd ze gedwongen dit aspect van zichzelf onder ogen te zien toen ze werd geconfronteerd met een grote verandering in het midden van haar leven. Het omgaan met deze verandering gaf haar de impuls om langzame, weloverwogen stappen te zetten om zich open te stellen voor anderen en hen binnen te laten. In de loop van de tijd heeft ze een leven opgebouwd dat gevuld is met liefde en gevuld is met diepe, veilige relaties.
Veel aspecten van onze zelfidentiteit zijn veel kneedbaarder dan we ons misschien realiseren. Tara’s ervaring wordt bevestigd door recent onderzoek waaruit blijkt dat ervaringen uit de vroege kinderjaren veel minder voorspellend zijn voor de hechtingsstijlen van volwassenen dan onderzoekers eerder dachten. We kunnen actieve stappen ondernemen om onze hechtingsstijlen op volwassen leeftijd opnieuw vorm te geven.
5. We zijn slecht in het voorspellen hoe we op grote veranderingen zullen reageren.
Wanneer we voorspellen hoe we op een verandering zullen reageren, gaan we er ten onrechte van uit dat we in de toekomst dezelfde persoon zullen zijn als nu. Deze psychologische vooringenomenheid staat bekend als de illusie van het einde van de geschiedenisen het geeft het idee weer dat onze hersenen op betrouwbare wijze onderschatten hoeveel er in de toekomst zal veranderen, ook al erkennen we volledig dat we in het verleden aanzienlijk zijn veranderd.
We zijn voortdurend aan het veranderen, en een grote verstoring in ons leven kan deze interne verschuivingen versnellen. Kortom, wanneer ons een grote verandering overkomt, kan dit leiden tot diepgaande veranderingen van binnenuit. We worden andere mensen aan de andere kant van de verandering.
We worden andere mensen vanwege de ervaringen die we doorstaan. Om deze reden kun je een negatieve verandering wellicht veel beter verdragen dan je in eerste instantie denkt, en dat komt omdat je je eigen vermogen om te evolueren als gevolg van die verandering onderschat. De relevante vraag die u uzelf moet stellen is niet: Hoe ga ik door deze verandering? Maar hoe ga ik, met potentieel nieuwe vaardigheden, waarden en perspectieven, door deze verandering?
Over het algemeen hebben de mensen die ik door de jaren heen heb geïnterviewd diepe dankbaarheid en ontzag gevoeld voor de persoon die ze zijn geworden na wat ze hebben meegemaakt. Persoonlijk was ik hier aanvankelijk sceptisch over. Ik zeg graag dat ik twee allergieën heb: soja en platitudes. Maar verbazingwekkend genoeg zag ik, toen ik dit boek schreef en mijn persoonlijke verandering doormaakte, deze ontwikkeling in mezelf aan de andere kant van de verandering.
Wat als we grote verstoringen gaan zien als een kans om onszelf opnieuw uit te vinden? Verandering biedt zoveel mogelijkheden, en ik hoop dat jij hetzelfde zult voelen.
Geniet van onze volledige bibliotheek met Book Bites – gelezen door de auteurs! – i Volgende Big Idea-app.
Dit artikel verscheen oorspronkelijk in Volgende grote ideeënclub tijdschrift en herdrukt met toestemming.
