In plaats van te vragen hoe AI-agenten voor hen kunnen werken, is een belangrijke vraag in de onderneming nu: spelen agenten goed samen?
Dit maakt orkestratie tussen multi-agentsystemen en -platforms een cruciaal probleem – en een belangrijke onderscheidende factor.
“Agent-tot-agent-communicatie wordt een heel groot probleem,” G2’s Chief Innovation Officer Tim Sanders vertelde VentureBeat. “Want als je het niet orkestreert, krijg je misverstanden, zoals mensen die vreemde talen met elkaar spreken. Deze misverstanden verminderen de kwaliteit van het handelen en roepen het schrikbeeld op van hallucinaties, zoals veiligheidsincidenten of datalekken.”
Hiermee kunnen agenten praten en coördineren
Tot nu toe draaide de orkestratie grotendeels rond data, maar deze gaat snel over in actie. “Conductor-achtige oplossingen” brengen steeds vaker agenten, robotprocesautomatisering (RPA) en datawarehouses samen. Sanders vergeleek de ontwikkeling met de evolutie van de responsengine-optimalisatie, die aanvankelijk begon met monitoring en nu op maat gemaakte inhoud en code creëert.
“Orchestratieplatforms coördineren een aantal verschillende agentoplossingen om de consistentie van de resultaten te vergroten”, zei hij.
Vroege providers zijn onder meer Salesforce MuleSoft, UiPath Maestro en IBM Watsonx Orchestrate. Deze op software gebaseerde observatiedashboards uit fase 1 helpen IT-managers alle acties van agenten in de hele onderneming te zien.
Het cruciale element van risicobeheer
Maar coördinatie kan slechts zoveel waarde toevoegen; deze platforms zullen transformeren in technische risicobeheerinstrumenten die een betere kwaliteitscontrole bieden. Dit kan bijvoorbeeld de beoordelingen van agenten, beleidsaanbevelingen en proactieve scores omvatten (zoals hoe betrouwbaar agenten zijn bij het gebruik van de tools van het bedrijf, of hoe vaak en wanneer ze hallucineren).
Bedrijfsleiders zijn huiverig geworden om op leveranciers te vertrouwen om risico’s en fouten te minimaliseren; Veel IT-beslissers vertrouwen de beweringen van een leverancier over de betrouwbaarheid van hun agenten niet echt, zei hij.
Tools van derden beginnen de kloof te overbruggen door vervelende railingprocessen en escalatietickets te automatiseren. Teams ervaren al ’ticketvermoeidheid’ in semi-geautomatiseerde systemen, waarbij agenten tegen barrières aanlopen en menselijke toestemming nodig hebben om verder te gaan.
Een voorbeeld: het kredietproces bij een bank vereist 17 stappen voor goedkeuring, en een agent onderbreekt menselijke workflows voortdurend met verzoeken om goedkeuring wanneer deze tegen gevestigde barrières aanloopt.
Orkestratieplatforms van derden kunnen deze tickets beheren en zelfs de noodzaak van goedkeuring geheel ter discussie stellen. Ze kunnen uiteindelijk de noodzaak van voortdurend menselijk toezicht elimineren, waardoor organisaties ‘echte snelheidswinsten’ kunnen ervaren, niet gemeten in percentages, maar in veelvouden (dat wil zeggen, 3x versus 30%).
“Vanaf daar gaat het om het beheer op afstand van het gehele agentproces voor organisaties”, aldus Sanders.
‘Mens-in-the-loop’ versus ‘mens-in-the-loop’
In een andere cruciale ontwikkeling in het agentische tijdperk zullen menselijke beoordelaars ontwerpers worden en van mens-in-the-loop naar mens-on-the-loop gaan, aldus Sanders. Dat wil zeggen: ze zullen agenten gaan ontwerpen om workflows te automatiseren.
Platformen voor het bouwen van agenten blijven hun no-code-oplossingen innoveren, zei Sanders, wat betekent dat bijna iedereen nu kan opkomen voor een agent die natuurlijke taal gebruikt. “Dit zal de AI van agenten democratiseren, en de supervaardigheid zal het vermogen zijn om een doel uit te drukken, context te bieden en valkuilen voor te stellen, net zoals een goede people manager vandaag de dag.”
Wat bedrijfsleiders nu zouden moeten doen
Agent-first automatiseringsstacks presteren “dramatisch” beter dan hybride automatiseringsstacks op bijna elk kenmerk, merkte hij op: tevredenheid, kwaliteit van acties, veiligheid, kostenbesparingen.
Organisaties zouden moeten beginnen met ‘snelle programma’s’ om agenten in alle workflows te integreren, vooral bij zeer repetitief werk dat knelpunten met zich meebrengt. Waarschijnlijk zal er in eerste instantie sprake zijn van een sterk ‘human-in-the-loop’-element om de kwaliteit te waarborgen en veranderingsmanagement te bevorderen.
“Het fungeren als beoordelaar zal het begrip van hoe deze systemen werken vergroten”, aldus Sanders, “en uiteindelijk ons allemaal in staat stellen om stroomopwaarts in de workflows van bureaus te opereren in plaats van stroomafwaarts.”
IT-managers moeten tegenwoordig de balans opmaken van alle verschillende elementen in hun automatiseringsstack. Of deze elementen nu op regels gebaseerde automatisering, RPA of agentautomatisering zijn, ze moeten alles leren wat er in de organisatie gebeurt om nieuwe orkestratieplatforms optimaal te kunnen gebruiken.
“Als ze dat niet doen, kunnen er feitelijk dis-synergieën tussen organisaties ontstaan, waar oude technologie en geavanceerde technologie botsen op het moment van levering, vaak klantgericht”, aldus Sanders. “Je kunt niet orkestreren wat je niet duidelijk kunt zien.”
