In januari, Elon Musk’s kunstmatige intelligentie opstarten, xAI, aangekondigd dat het zijn chatbot zou gebruiken om een AI-onderwijssysteem te ontwikkelen voor meer dan een miljoen studenten in El Salvador. De aankondiging volgde op soortgelijke aankondigingen van OpenAI, dat studenten in Kazachstan verbindt met zijn ChatGPT Edu-diensten, en van Microsoft, dat studenten en docenten in de Verenigde Arabische Emiraten op dezelfde manier uitrust met AI-gebaseerde tools en training.
Terwijl andere landen nationale infrastructuurprojecten voor het AI-tijdperk ondernemen en dit als een economische noodzaak beschouwen, lijken we hier in de VS niet verder te kunnen komen dan een verhaal over hoe AI dat doet. makkelijker voor studenten om vals te spelen. Waar is het enthousiasme over hoe kunstmatige intelligentie en andere nieuwe technologieën ons onderwijssysteem kunnen ondersteunen? Waar zijn de creatieve partnerschappen, de onderzoeks- en ontwikkelingsteams, de initiatieven om docenten aan de slag te krijgen? Risico’s zijn inherent aan elke grote verandering in de manier waarop we leren, werken en leven, maar het lijkt erop dat we in het basis- en voortgezet onderwijs ons op de verkeerde richten.
Sjanghai’s aanpak
Ik heb onlangs tijd doorgebracht in Shanghai met een internationale leergemeenschap van middelbare scholen en stadsfunctionarissen die samenwerken om gemeenschappelijke problemen met hoge prioriteit te identificeren, best practices te onderzoeken en vervolgens effectieve, praktische oplossingen te ontwikkelen die kunnen worden aangepast aan verschillende culturele en politieke contexten.
Tijdens deze specifieke reis was het ons doel om meer te leren over AI-beleid, -praktijk en -pedagogie in China en dit terug te brengen naar de Verenigde Staten. Wat ik al snel besefte, is dat wat wij ‘AI in het onderwijs’ noemen vrijwel geen gelijkenis vertoont met de manier waarop het in Shanghai wordt geïmplementeerd. Daar gaat het niet alleen om de adoptie van technologie in klaslokalen; het is een filosofische en systemische adoptie. Hoewel we AI-onderwijs behandelen als een ander curriculumonderwerp of een uitdaging voor de adoptie van tools, beschouwen zij het als een cruciale nationale infrastructuur, vergelijkbaar met hun hogesnelheidsspoorwegsysteem. We hebben niet te maken met een simpele leemte in de implementatie; dit is een afgrond van strategisch denken.
Wat de aanpak van Shanghai zo krachtig maakt, is niet de technologie zelf, maar de manier waarop deze in het pedagogische weefsel is verweven. Ze zijn verder gegaan dan alleen ‘AI-vaardigheden’ “AI-infusie,” waarbij kunstmatige intelligentie het onderliggende controlesysteem wordt voor de hele onderwijservaring.
EEN AI-ASSISTENT VOOR DE LERAAR
Elke docent heeft een AI-assistent – niet als een ‘nice to have’, maar als een standaardprobleem. Deze assistenten zorgen voor de lesplanning, beoordeling, analyse en professionele ontwikkeling. Het doel is geen vervanging, maar versterking, waardoor leraren zich kunnen concentreren op mentorschap, creativiteit en menselijke verbinding. Bovendien heeft elke student een digitaal portret: een uitgebreid profiel gebaseerd op continue, multidimensionale gegevensverzameling die zich in realtime aanpast. Dit is geen monitoring voor controle, het is diagnostiek voor groei en personalisatie van hun leertraject.
Docenten krijgen op maat gemaakte en specifieke feedback over lespatronen, cursussen worden opnieuw ontworpen om de relaties tussen concepten te benadrukken om studenten te helpen systemen te begrijpen in plaats van feiten uit het hoofd te leren, en elke school maakt deel uit van een virtueel ecosysteem dat zich uitstrekt voorbij de klasmuren.
Terwijl we met een snelheid van 340 kilometer per uur met de hogesnelheidstrein vanuit Shanghai naar het noorden reisden, dacht ik niet alleen aan onze falende spoorweginfrastructuur, waar bloedarme Acela-treinen het beste aanbod in hun klasse zijn, maar ook aan ons gebrek aan visie en leiderschap op het gebied van AI voor het onderwijs. Te velen van ons kunnen zich nog steeds niet voorstellen wat AI kan doen om de pedagogie naar een hoger niveau te tillen door meer verwondering en creativiteit te bevorderen of het leerplan te verrijken. Of help ons eindelijk gepersonaliseerd leren te implementeren dat zich aanpast aan de variabiliteit van studenten. AI kan ons helpen bewegen productief moeite hebben om naar een hoger niveau te komen, maar niet als we gefixeerd zijn op hoe studenten het kunnen gebruiken om zich een weg door een scriptie te banen.
Misschien wel het meest leerzaam van alles was ons bezoek aan de East China Normal University, waar onderwijspsychologen en computerwetenschappers van het Shanghai Institute of AI in Education een end-to-end ontwikkelingspijplijn hebben opgezet – van engineering tot modeltesten tot modelevaluatie – die de kracht van een echte R&D-instelling voor hoger onderwijs aantoont.
Dit is niet alleen een academische denktank; het is een van de vele R&D-afdelingen die het hele systeem runnen en op grote schaal tastbare producten ontwikkelen. Ze lossen specifieke, waardevolle problemen op: AI-wiskundedocenten die handgeschreven werk diagnosticeren en exacte logische fouten identificeren; essaysystemen bieden genuanceerde feedback op oude Chinese poëzie; psychologische begeleidingsbots die cognitieve gedragstherapietechnieken gebruiken.
INDUSTRIE AI-GEBRUIK VERSUS ONDERWIJSGEBRUIK
Van doorbraken op het gebied van schone energie tot ruimteverkenning en baanbrekende biomedische innovatie: onderzoekers en ontwikkelaars in de Verenigde Staten maken gebruik van kunstmatige intelligentie om de grenzen van andere industrieën radicaal te verleggen. Toch is er een vacuüm dat moet worden opgevuld als het gaat om AI in het basis- en voortgezet onderwijs. Een veelzeggend moment kwam toen een leerling uitlegde waarom ze de AI als “meer als een leerling dan als een leraar” zag, omdat zij en haar klasgenoten hem moesten onderwijzen om hun taken beter te begrijpen. Dit sprak over iets waar ik de laatste tijd veel over heb nagedacht: hoe we ons niet noodzakelijkerwijs in het tijdperk van kunstmatige intelligentie bevinden, maar in het tijdperk van menselijke intelligentie.
Onze studenten zijn klaar voor deze samenwerking. Onze systemen zijn de bottleneck.
Als we wat voelt als een lukrake benadering van AI in het onderwijs in een samenhangend geheel willen brengen, moeten we gecoördineerd leiderschap op alle niveaus opbouwen, waarbij we gouverneurs en staatsleiders in staat stellen, terwijl we geneste implementatieparen tussen staat en districten creëren die zorgen voor afstemming tussen beleid en praktijk. Alleen een gelaagde aanpak die gouverneurs, overheidsinstanties, districten en nationale partners met elkaar verbindt, zal de afstemming creëren die nodig is om onze onderwijsinfrastructuur op te bouwen, in plaats van door te gaan met afgebroken proefprojecten. Wij hebben het innovatievermogen. Wij hebben de technische expertise.
De vraag is niet of we de technologische vraag kunnen inhalen, maar of we de politieke wil en strategische samenhang kunnen ontwikkelen om een Amerikaanse versie van deze toekomst op te bouwen – een versie die onze waarden van lokale controle, individuele vrijheid en democratische participatie weerspiegelt.
Jean-Claude Brizard is president en CEO van Digital Promise.
