AI tandenborstel. AI-slaapmasker. AI-babyfoon. AI-koffiezetapparaat. AI kattenvoer. Ik heb een pen. AI-pin. AI-massagestoel. Een AI-spiegel dat “je gezicht leest”. Een Ik heb een koelkast die mij beter moet kennen dan ik mezelf ken. AI slimme ring, AI slimme ketting, AI-hoofdtelefoonAI oh mijn god, wat dan ook.
Op dag 1 van mijn eerste CESIk begon een lijst bij te houden in mijn notities-app. Geen lijst van bedrijven om op te volgen, maar van producten die zonder aanwijsbare reden de AI-behandeling hadden gekregen.
Sommige producten waren prima. Sommigen waren dom. Een paar waren echt indrukwekkend (kijkend naar jou, massagestoel). Maar ze lijden allemaal aan hetzelfde probleem: te vaak lost AI een echt probleem niet op. Het is gewoon een marketingstrategie.
Mis geen van onze onpartijdige technische inhoud en laboratoriumbeoordelingen. CNET toevoegen als favoriete Google-bron.
Het was mijn eerste keer op de grote technologieshow in Las Vegas en ik verwachtte dat ik overweldigd zou zijn. Honderdduizenden mensen van over de hele wereld samengepakt op twee locaties in een van de meest extravagante steden ooit? Ja, ik was voorbereid op de zintuiglijke overbelasting. Maar wat ik niet had verwacht, was hoe snel de ‘AI’ geestdodend zinloos zou worden. Op de derde dag was elke pitch een waas: AI-aangedreven, AI-aangedreven, AI-aangedreven.
De meeste van hen? AI-onzin.
Ik merkte dat ik heen en weer schommelde tussen fascinatie en vermoeidheid. Fascinatie voor de grote ambities en grandeur van de tentoonstellingen, die de sleutel tot de toekomst beloven. Moe van hoe vaak die toekomst leek op een onzinoplossing op zoek naar een niet-bestaand probleem, allemaal verpakt in een LLM.
Het probleem op CES 2026 was niet de AI zelf. Maar hoe royaal en nonchalant werd het toegepast.
AI-vermoeidheid betekent niet dat we de technologie als geheel moeten verwerpen. Het gaat erom dat iets dat heel krachtig zou kunnen zijn, tot een modewoord wordt verworden en op elk product en apparaat wordt geschroefd dat het niet nodig heeft. Als alles kunstmatige intelligentie is, voelt niets innovatief aan. Het is een selectievakje. Een mandaat. Een verwachting. En hier begint de vermoeidheid.
Als debutant op de CES bleef ik wachten op het moment waarop de hype eindelijk duidelijkheid zou krijgen. Geef mij evolutie! Een katalysator! Een openbaring! Een paradigmaverschuiving! Iets!
En toen, onverwachts, vond ik het. En het was schokkend gegrond. Excuses aan de meeste exposanten, maar ik vond geen duidelijkheid in lifestylegadgets of producten die beloven de manier waarop ik koffie drink, aantekeningen maak of in een stoel zit, opnieuw uit te vinden. Het ging om gezondheids- en medisch onderzoek, en ik denk dat het grootste verschil was dat AI niet de krantenkop was, maar de infrastructuur.
Bij gesprekken over neurologisch onderzoekdiagnostiek en behandelingen wordt kunstmatige intelligentie gebruikt om patronen aan het licht te brengen die te complex zijn om alleen door de menselijke cognitie tijdig op te lossen. Ik voelde me echt optimistisch over het feit dat kunstmatige intelligentie wordt gebruikt om hersensignalen te analyseren, te helpen bij niet-invasieve therapieën en operaties, en medicijn naar voren duwen zowel stapsgewijs als verantwoord. Dit is een plek waar AI een positieve impact lijkt te hebben in de echte wereld. En het verbazingwekkende is dat in een kamer vol producten die beweren dat ze ons leven zullen veranderen, dit de doorbraken zijn die er feitelijk op gericht zijn ons te helpen een beter leven te leiden.
De mensheid, de menselijke gevolgen en het menselijk leven staan voorop bij deze innovaties. Is het niets?
En toen het eenmaal klikte, werd mijn week op CES opnieuw vormgegeven.
Want ondanks al het gepraat over kunstmatige intelligentie, robots en klonen, is het meest opmerkelijke aspect van CES de diepe, koppige, glorieuze mensheid die centraal staat. Ik hield van het geroezemoes van de CNET-werkruimte, van de menigte lichamen die schouder aan schouder stonden in balzalen, casino’s en gangen van hotels, en van de opwinding van duizenden journalisten en professionals uit de industrie die in een mum van tijd samenkwamen om een glimp op te vangen van de technologie van de toekomst. Er is iets speciaals aan hoe hectisch en toch impactvol deze momenten van verbinding zijn.
Het was voor het eerst mijn collega’s persoonlijk ontmoeten en beseffen hoeveel chemie er niet via Slack-berichten wordt vertaald. Het is verliezen aan het zwembad (sorry, Lai en David), chaotische taxiritten door Vegas maken (het is ons gelukt, David en Jon), en lachen om lekker eten, gedeelde uitputting en de pure absurditeit van het kijken AI-klonen proberen de mensheid te benaderen terwijl het echte werk vlak naast mij staat. Het voelt alsof de toekomst de moeite waard is om aandacht aan te besteden.
CES heeft mij niet cynischer gemaakt over kunstmatige intelligentie — ik heb vrij consequent geloofd dat het meeste ervan onzin is — maar ik denk dat ik me er wel meer van bewust ben hoe ongeduldig ik ben als het zijn onnodige alomtegenwoordigheid verliest. De onnodige AI verdringt nu de doeleinden die er toe doen. Het blijkt dat de meest overtuigende technologie die ik op CES zag, de technologie was die ons in staat zou stellen gemakkelijker verbinding te maken, een beetje beter te leven en ons op de mensheid te concentreren. Ik wacht op meer ervan.
