Wanneer ChatGPT op het toneel verscheen, reageerde een groot deel van de academische wereld niet met nieuwsgierigheid maar met angst. Vrees niet wat kunstmatige intelligentie kan leerlingen in staat stellen om te leren, maar de angst om de controle te verliezen over hoe leren traditioneel wordt verzorgd. Bijna onmiddellijk, Hoogleraren noemden generatieve AI ‘vergif’, waarschuwden dat het het kritische denken zou vernietigen en riepen op tot regelrechte verboden op campusseneen reactie uitgebreid gedocumenteerd door Binnen Hogere Ed. Ander haastte zich om mondelinge examens en handgeschreven beoordelingen nieuw leven in te blazenalsof het terugdraaien van de klok het probleem zou kunnen oplossen.
Dit ging nooit echt over pedagogie. Het ging over autoriteit.
Het integriteitsverhaal maskeert een controleprobleem
De respons was zo chaotisch dat onderzoekers de resulterende puinhoop al hebben gedocumenteerd: tegenstrijdig beleid, vage richtlijnen en handhavingsmechanismen die zelfs docenten moeilijk kunnen begrijpen, zoals beschreven in een veel geciteerd artikel over institutionele reacties op ChatGPT.
Universiteiten praten eindeloos over academische integriteit, terwijl ze stilletjes toegeven dat ze geen gemeenschappelijke definitie hebben van wat integriteit betekent in een door AI ondersteunde wereld. Ondertussen komt alles wat er werkelijk toe doet voor het leren, van motivatie tot autonomie, tempo en het vermogen om te proberen of te falen zonder publieke vernedering, nauwelijks ter sprake.
In plaats van zich af te vragen hoe kunstmatige intelligentie het onderwijs zou kunnen verbeteren, zijn instellingen geobsedeerd door de vraag hoe ze toezicht kunnen houden.
Het bewijs wijst in de tegenovergestelde richting
En toch wijzen de bewijzen in een geheel andere richting. Intelligente onderwijssystemen zijn al in staat om de inhoud aan te passen, gecontextualiseerde oefeningen te genereren en directe feedback te geven op manieren die grote klaslokalen eenvoudigweg niet kunnen. samengevat uit recent onderwijsonderzoek. Die onderbreking onthult iets onaangenaams.
AI bedreigt niet de essentie van het onderwijs: het bedreigt de bureaucratie die eromheen is gebouwd. Studenten wijzen AI zelf niet af: uit onderzoek blijkt consequent dat ze verantwoord AI-gebruik als een academische kernvaardigheid zien en begeleiding willen, en geen straf, om het goed te gebruiken. De kloof is groot: studenten gaan vooruit terwijl academische instellingen zich verdiepen.
Hoe een ‘all-in’ aanpak er eigenlijk uitziet
Al meer dan 35 jaar geef ik les aan de IE University, een instelling die consequent het tegenovergestelde standpunt heeft ingenomen. Lang voordat generatieve kunstmatige intelligentie in het publieke debat terechtkwam, experimenteerde IE met online onderwijs, hybride modellen en door technologie ondersteund leren. Toen ChatGPT arriveerde, raakte de universiteit niet in paniek. In plaats daarvan publiceerde het een heel duidelijk document Institutionele verklaring over kunstmatige intelligentie Kader AI als een historische technologische verschuiving die vergelijkbaar is met de stoommachine of het internet, en engageer je om deze op een ethische en bewuste manier te integreren in het lesgeven, leren en beoordelen.
Dat “all-in‘De houding ging niet over nieuwigheid of branding. Het was gebaseerd op een eenvoudig idee: technologie moet zich aanpassen aan de leerling, en niet andersom. AI moet het menselijk onderwijs aanvullen en niet vervangen. Studenten moeten in hun eigen tempo kunnen leren, feedback kunnen krijgen zonder voortdurend te oordelen en zonder angst kunnen experimenteren. Gegevens moeten eigendom zijn van de leerling, niet van de instelling. En docenten zouden minder tijd moeten besteden aan het politiseren van resultaten en meer tijd moeten besteden aan wat alleen mensen kunnen doen: begeleiden, inspireren, contextualiseren en oordeelsvermogen uitoefenen. IE’s beslissing om OpenAI-tools te integreren in zijn academische ecosysteem weerspiegelt die filosofie in de praktijk.
Uniformiteit is nooit strikt geweest
Deze aanpak staat in schril contrast met universiteiten die AI vooral als een fraudeprobleem beschouwen. Deze instellingen verdedigen een model dat gebaseerd is op uniformiteit, angst, memoriseren en evalueren in plaats van op begrip. AI legt de grenzen van dat model bloot, juist omdat het een beter model mogelijk maakt: adaptief, studentgericht leren op schaal, een idee dat wordt ondersteund door tientallen jaren onderwijsonderzoek.
Maar het is moeilijk om die mogelijkheid te omarmen. Het vereist het loslaten van de geruststellende fictie dat het onderwijzen van dezelfde inhoud aan iedereen op hetzelfde moment, beoordeeld op basis van dezelfde examens, het toppunt van nauwkeurigheid is. AI laat zien dat dit systeem nooit om leerefficiëntie ging, maar om administratief gemak. Het is geen strengheid. . . het is rigor mortis.
Alfascholen en de illusie van ontwrichting
Er zijn natuurlijk experimenten die beweren naar de toekomst te wijzen. Alpha Schools, een klein netwerk van AI-first privéscholen in de VS, heeft de aandacht getrokken het radicaal herstructureren van de schooldag rond AI-docenten. Hun pitch is aantrekkelijk: studenten voltooien de belangrijkste academische taken in een paar uur met AI-ondersteuning, waardoor de rest van de dag vrijkomt voor projecten, samenwerking en sociale ontwikkeling.
Maar Alpha Schools illustreert ook hoe gemakkelijk het is om AI in het onderwijs verkeerd te krijgen: wat ze vandaag de dag implementeren is geen geavanceerd leer-ecosysteem, maar een dunne laag van AI-aangedreven inhoudslevering die is geoptimaliseerd voor snelheid en testprestaties. Het AI-model, simplistisch en zwak, geeft prioriteit aan versnelling boven begrip, en efficiëntie boven diepgang. Studenten kunnen sneller door gestandaardiseerd materiaal bladeren, maar ze doen dit langs rigide, vooraf gedefinieerde paden met vereenvoudigde feedbacklussen. Het resultaat voelt minder als langdurig leren en meer als automatisering die zich voordoet als innovatie.
Wanneer AI een lopende band wordt
Dit is het kernrisico waarmee AI in het onderwijs wordt geconfronteerd: personalisatie wordt verward met optimalisatie, autonomie met isolatie en innovatie met automatisering. Wanneer kunstmatige intelligentie wordt behandeld als een lopende band in plaats van als een metgezel, reproduceert het dezelfde structurele tekortkomingen als traditionele systemen, alleen sneller en goedkoper.
De beperking hier is niet technologisch: zij is conceptueel.
Echt AI-aangedreven onderwijs gaat niet over het vervangen van leraren door chatbots of het comprimeren van leerplannen in kortere tijdvakken. Het gaat om het creëren van omgevingen waarin studenten complexe leerprocessen kunnen plannen, beheren en erover kunnen reflecteren; waar inspanning en consequenties zichtbaar worden; waar fouten zeker zijn; en waar feedback constant maar respectvol is. AI moet experimenten ondersteunen en naleving niet afdwingen.
De echte dreiging is niet AI
Dit is de reden waarom het verzet tegen kunstmatige intelligentie op universiteiten zo misleidend is. Door zich te concentreren op het verbod missen instellingen de kans om het leren te herdefiniëren rond menselijke groei in plaats van institutionele controle. Ze houden zich aan examens vast omdat examens gemakkelijk af te nemen zijn, niet omdat ze effectief zijn. Ze zijn bang voor kunstmatige intelligentie omdat het duidelijk maakt wat studenten al lang weten: dat een groot deel van het hoger onderwijs de output meet en het begrip verwaarloost.
De universiteiten die zullen floreren zijn niet de universiteiten die instrumenten verbieden of 19e-eeuwse beoordelingsrituelen nieuw leven inblazen. Zij zullen degenen zijn die AI behandelen als een fundamentele onderwijsinfrastructuur – iets dat zonder angst kan worden gevormd, beheerd en verbeterd. Ze zullen inzien dat het doel niet is om het lesgeven te automatiseren, maar om de ongelijkheid in het onderwijs te verminderen, de toegang tot kennis en vrije tijd uit te breiden, en de aandacht voor de diepmenselijke aspecten van leren te vergroten.
AI bedreigt het onderwijs niet: het bedreigt de systemen die vergeten zijn voor wie onderwijs bedoeld is.
Als universiteiten defensief blijven reageren, zal dat niet zijn omdat AI hen heeft verdrongen. De reden hiervoor zal zijn dat zij, toen ze werden geconfronteerd met de eerste technologie die echt studentgericht leren op grote schaal mogelijk zou maken, ervoor kozen hun rituelen te beschermen in plaats van hun studenten.
