Toen afgelopen mei twee mannen bij Ida Huddleston aanklopten, hadden ze een contract ter waarde van ruim 33 miljoen dollar in ruil voor de boerderij in Kentucky, die haar familie eeuwenlang had gevoed.
Volgens Huddleston was de cliënt van de mannen, een naamloos ‘Fortune 100-bedrijf’, op zoek naar haar 260 hectare grond in Mason County voor een niet nader gespecificeerde industriële ontwikkeling. Om meer te weten te komen, is het ondertekenen van een geheimhoudingsverklaring vereist.
Meer dan een dozijn van haar buren kregen dezelfde klap. Toen ze in openbare registers naar antwoorden zochten, ontdekten ze het een nieuwe klant had een aanvraag ingediend voor een project van 2,2 gigawatt bij de plaatselijke elektriciteitscentrale, bijna het dubbele van de jaarlijkse opwekkingscapaciteit.
Het onbekende bedrijf was een datacenter aan het bouwen.
“Je hebt niet genoeg om mij uit te kopen. Ik ben niet te koop. Laat me met rust, ik ben tevreden”, zei Huddleston (82) later tegen de mannen.
Terwijl technologiebedrijven zich haasten om de enorme datacenters te bouwen die nodig zijn om kunstmatige intelligentie in de Verenigde Staten en de rest van de wereld aan te drijven, duiken biedingen zoals die voor Huddleston’s land op op de drempels van het platteland in het hele land. Wereldwijd is 40.000 hectare eersteklas grond – onroerend goed voorbereid voor de ontwikkeling van datacenters – geprojecteerd dat de komende vijf jaar voor nieuwe projecten zal worden gebruikt, het dubbele van het bedrag dat momenteel in gebruik is.
Maar ondanks bedragen die de recente waarde van het land vaak in het niet doen vallen, sluiten boeren steeds vaker de deur. Minstens vijf buren van Huddleston gaven een soortgelijke categorische weigering, waaronder iemand die te horen kreeg dat hij elke prijs kon noemen.
In Pennsylvania, een boer afgewezen $ 15 miljoen in januari voor land waarop hij vijftig jaar had gewerkt. Een boer in Wisconsin draaide $80 miljoen lager in dezelfde maand. Andere grondeigenaren hebben geweigerd aanbod meer dan $120.000 per hectare – prijzen die nog maar een paar jaar geleden ondenkbaar waren.
De afwijzingen zijn een huiveringwekkende herinnering aan de fysieke grenzen van AI en de grenzen van de dollars achter de technologie.
De nieuwe goudkoorts
Vier generaties van de familie Huddleston hebben vanuit dezelfde velden de wereld zien veranderen.
Ida’s grootvader verbouwde tabak toen de burgeroorlog uitbrak. Haar vader ploegde tarwe door de Eerste Wereldoorlog en de langdurige slijtage van de Grote Depressie. Zij en haar vijf broers en zussen groeiden op met bonen, broccoli en aardappelen die uit de grond werden gehaald die ooit verschroeid was door de stofkomwinden. Niemand in haar familie ging naar de universiteit, maar op 10-jarige leeftijd konden haar kinderen al vee hoeden op hetzelfde terrein als hun voorouders.
“Mijn hele leven bestaat uit niets anders dan het land. Het heeft me 82 jaar lang alles gegeven wat ik nodig heb”, zegt ze, terwijl ze spreekt vanuit de hut die haar overleden echtgenoot decennia geleden met lokaal hout en steen heeft gebouwd.
Waar de bewoners vandaag de dag kronkelende kreken en open weilanden zien, zien de leiders van Silicon Valley zwakke bescherming van bestemmingsplannen, goedkope energie en overvloedig water.
Ontwikkelaars blijven kloppen omdat er miljarden te verdienen zijn. In het noorden van Virginia afgelopen november, een investeerder betaald $615 miljoen voor minder dan 100 hectare grond verkoper vier jaar eerder voor slechts $ 57 miljoen had gekocht. Dagen later, Amazon gebruikt $700 miljoen aan nabijgelegen landbouwgrond die het jaar daarvoor voor een fractie van die prijs was verkocht. In Georgië, een lokale ontwikkelaar draaide land aan Amazon voor 270 miljoen dollar, nadat hij er twaalf maanden eerder 4 miljoen dollar voor had betaald. Voor de tussenpersonen die deze deals scouten, bedraagt het potentiële rendement meer dan 1.000%.
‘Noem uw prijs’
Ongeveer twintig inwoners van Mason County hebben dat gedaan naar verluidt zijn overeenkomsten aangeboden met het datacenterproject geschat om 2.000 hectare te bestrijken.
Nadat Dr. Timothy Grosser, 75, een bod van acht miljoen dollar voor zijn 250 hectare grote boerderij had afgewezen – 3.500% meer dan hij bijna vier decennia eerder had betaald – kwamen de ontwikkelaars terug met een nieuw voorstel: “Noem uw prijs.”
Zijn antwoord: “Die is er niet.”
Grosser leeft, jaagt en houdt vee op zijn land. Elke kerst eet zijn familie een kalkoen die zijn kleinzoon daar vangt. Naast Huddleston en hijzelf schat Grosser dat vier landeigenaren hebben geweigerd te verkopen.
“Het enige wat ze hun hele leven hebben gedaan is graan, vee en tabak”, zegt Grosser. “Voor hen, net als ik, is het geld het niet waard om je levensstijl op te geven.”
Voor Huddlestons dochter, Delsia Bare, 56, gaat de connectie dieper dan alleen vaardigheden. Ze herinnert zich dat ze samen met haar moeder en grootmoeder onkruid uit de tabaksvelden hakte en tijdens de zomers in Kentucky hooi maakte. “Er is een band met het land”, zegt ze. ‘Er is geen manier om het ongedaan te maken. Het is familie, het is geschiedenis.’
Naast persoonlijke gehechtheid maken sommige boeren zich zorgen over bredere implicaties. De nummer van de Amerikaanse landbouwbedrijven is sinds 1935 met meer dan 70% afgenomen. Datacenters kunnen belastend zijn elektriciteitsnet, lokale watervoorraden leegmakende aarde vervuilen en de habitats van wilde dieren versnipperen.
Het wordt gewoon botweg gezegd: “Je gaat geen brood uit een datacenter laten groeien.”
Niet iedereen volhardt; Sommige boeren uit Mason County hebben ermee ingestemd om te verkopen als het project doorgaat. “Je kunt het ze niet kwalijk nemen”, erkent Grosser. ‘Je geeft ze tien miljoen dollar voor een boerderij?’
Degenen die weigeren te verkopen, zeggen dat het nutsbedrijf heeft gewaarschuwd dat het zich kan beroepen op een eminent domein: de macht van de overheid om privé-eigendom in beslag te nemen voor openbaar gebruik. De dreiging is niet leeg: Heerschappij energie gebruikte het afgelopen april tegen een boer in Virginia.
‘Soms zelfopofferend management’
Het verzet weerspiegelt iets dat economen moeilijk kunnen kwantificeren: het culturele gewicht van landbeheer. In zijn boek Love for the Land beschrijft auteur Brooks Lamb hoe het ‘soms zelfopofferende rentmeesterschap’ van familiale boeren kan leiden tot keuzes die de financiële logica tarten, zoals de weigering om zich te consolideren in industriële activiteiten.
“Als hen wordt gevraagd om ‘groot te worden of eruit te komen’, kiezen deze boeren geen van beide”, schrijft hij.
Het onderhouden van de boerderij wordt door velen gezien als een ‘geboorterecht’, zegt Mary Hendrickson, hoogleraar plattelandssociologie aan de Universiteit van Missouri. De verantwoordelijkheid tegenover voorgaande generaties zit diep, soms gevaarlijk. Tijdens de landbouwcrisis van de jaren tachtig, toen boeren met zware schulden geconfronteerd werden met faillissementen en landverlies, meer dan 900 mannelijke boeren in het Midwesten pleegden zelfmoord.
“Ze zijn enigszins onomkeerbaar”, zegt Hendrickson. “Als je het land aan hen overdraagt, vernietigt het wat dat land voor de landbouw zou kunnen zijn.”
‘Onze mensen hier houden’
Lokale functionarissen in Mason County benadrukken dat het datacenter toekomstige generaties zal ondersteunen door de broodnodige belastinginkomsten en banen te genereren, een argument dat in gemeentehuizen in het hele land wordt aangevoerd.
De bevolking van Mason is sinds 1980 met ongeveer 10% gekrompen, grotendeels als gevolg van productieverlies. Ontwikkelaars inspraak Het datacenterproject zou 1.000 banen in de bouw opleveren, hoewel het misschien slechts 50 voltijdbanen in de operationele sector zou opleveren.
In plaatsen als Loudoun County, Virginia – de thuisbasis van “Data Center Alley”, waar ca vijfde van het internetverkeer in de wereld passeert – bijna belastinginkomsten uit datacenters gelijk aan het totale exploitatiebudget van de provincie.
“We kunnen blijven krimpen – bevolkingsverlies, banen verliezen en onze jonge mensen zien vertrekken om elders kansen te zoeken – of we kunnen een nieuwe koers uitstippelen”, zei Tyler McHugh, directeur industriële ontwikkeling van Mason County, tijdens een openbare hoorzitting in december. “Het gaat erom onze mensen hier te houden.”
Wat geld niet kan kopen
Door deals van miljoenen dollars aan te bieden, stelen datacenterontwikkelaars geen land in Mason County, maar toch voelen sommige boeren zich spiritueel bezit.
Een paar maanden voordat het afgelopen mei op haar deur klopte, verloor Delsia Bare het grootste deel van haar gezichtsvermogen. Nu vertrouwt ze op geluid om verbinding te maken met het land: zingende vogels, de stromende beek. Ze vreest dat het gezoem van een datacenter deze verbindingen zal overstemmen en de boerderij van de fysieke realiteit naar het geheugen zal duwen.
Omdat ze nu terugkeert naar waar haar familie al generaties lang op vertrouwt. ‘Het land, het land, het land’, zoals haar moeder het zegt.
Terwijl AI belooft de lichamelijke feilbaarheid te overstijgen, onthullen deze afstanden de fysieke beperkingen ervan – en de misrekening van Wall Street over wat sommige mensen het meest waarderen. In de glooiende heuvels van Mason County en op landbouwgronden in heel Amerika wordt dat verschil niet in dollars gemeten, maar in iets dat moeilijker te prijzen is: identiteit.
