Amerikaanse steden hebben te veel straten, parkeerplaatsen en garages

Tot op zekere hoogte zijn auto’s verbazingwekkende uitvindingen die het gemakkelijk maken om afgelegen plaatsen te bereiken en deuren te openen naar nieuwe plekken om te wonen, werken of spelen. Maar er is een omslagpunt, wanneer de gebouwde omgeving en ons leven zijn ingericht rond motorvoertuigen, waar de voordelen beginnen te verdwijnen. Bouwen waarbij voorrang wordt gegeven aan ruimterovende auto’s levert een breed scala aan negatieve externe effecten op.

In de Griekse mythologie vervulde de god Dionysus koning Midas zijn wens om de macht te krijgen om alles wat hij aanraakte in goud te veranderen. Midas geniet van de moeiteloze rijkdom: voorwerpen, meubels en zelfs de grond onder hem veranderen in goud. De Midas-aanraking was geweldig tot hij wilde eten of drinken of gewoon zijn dochter wilde knuffelen.

Er zit een Koning Midas-aspect aan motorvoertuigen, dit technologische geschenk dat overvloed beloofde en opleverde totdat het een vloek werd.

Persoonlijke auto’s breiden de mogelijkheden uit als nooit tevoren. Het Amerika van na de Tweede Wereldoorlog zag het autobezit exploderen van 25 miljoen in 1945 tot meer dan 100 miljoen in 1970. De toegang tot een gezinsauto maakte afgelegen plaatsen levensvatbaar om te wonen, werken en spelen, waardoor een uitbreiding van de middenklasse in voormalige plattelandsgebieden werd aangewakkerd. Er ontstond een volledig autogericht ecosysteem.

De belofte van vrijheid en rijkdom hield stand totdat steden en voorsteden zich begonnen te optimaliseren voor de doorstroming van voertuigen in plaats van lokale toegang en mobiliteit.

Als alles in asfalt verandert

Net zoals Midas ontdekte dat hij geen gouden voedsel kon eten, ontdekken wij dat auto-afhankelijke plaatsen niet de menselijke activiteiten kunnen ondersteunen waarvoor ze bedoeld waren. Dezelfde infrastructuur die connectiviteit beloofde, wordt nu geïsoleerd. Wat begon als vrijheid werd verplichting.

Amerikaanse steden besteden nu ergens tussen een derde en de helft van hun landoppervlak aan straten, parkeerterreinen en garages. In het centrum van Los Angeles neemt parkeren meer ruimte in beslag dan alle gebouwen bij elkaar. We hebben zoveel van de bestemmingen bedekt die auto’s ons moesten helpen bereiken.

De economische kosten van autoverslaving zijn op gezinsniveau enorm. Transport is vaak de op een na grootste kostenpost, na huisvesting, en neemt tot 30% van het gezinsinkomen in beslag. Het fenomeen ‘drive until you kwalificatie’ duwde gezinnen naar betaalbare woningen in de buitenwijken, om hen vervolgens te belasten met woon-werkverkeer dat tijd en geld opslokte. Het aantal wanbetalingen op autoleningen is met 50% gestegen in de afgelopen vijftien jaar en in 2024 bereikten de inbeslagnames van auto’s het hoogste aantal sinds 2009.

Ondertussen vereist de infrastructuur zelf constante financiering. Wegen, bruggen en parkeerconstructies verslechteren sneller dan gemeenten ze kunnen onderhouden. De American Society of Civil Engineers schat een achterstand van meerdere biljoenen dollars in uitgesteld transportonderhoud. Elke kilometer weg vereist voortdurende investeringen die onroerendgoedbelastingen in uitgestrekte ontwikkelingspatronen vaak niet kunnen ondersteunen.

De isolatieparadox

Autoverslaving beloofde mobiliteit, maar zorgde voor immobiliteit voor iedereen zonder auto of die niet kon autorijden. Kinderen verliezen hun zelfstandigheid omdat er niets meer op loop- of fietsafstand is, en ouderen raken geïsoleerd als ze niet meer veilig kunnen autorijden. Mensen met een beperking, mensen die zich geen auto kunnen veroorloven en mensen die simpelweg liever niet autorijden, zitten vast op plaatsen zonder praktische mobiliteitsalternatieven.

De afstanden zelf werden barrières. Als buurtwinkels plaatsmaken voor grote detailhandelaren die kilometers ver weg liggen, als scholen autorijden vereisen in plaats van lopen, als sociale ruimtes alleen bestaan ​​als geïsoleerde bestemmingen in plaats van als toevallige ontmoetingen, verzwakt de samenleving zelf. Buren passeren elkaar met een snelheid van 45 mijl per uur op zesbaans verkeersaders in plaats van 5 mijl per uur op trottoirs. De ‘derde plaatsen’ die het gemeenschapsleven verankerden (cafés, parken, pleinen, enz.) verdwenen in de autogerichte strip- en winkelcentra.

De zorgbelasting

De vloek van koning Midas strekt zich uit tot onze lichamen. Voertuiggerichte ontwikkeling hangt sterk samen met obesitas, hart- en vaatziekten en luchtwegaandoeningen. Wanneer lopen onpraktisch wordt en autorijden verplicht wordt, verdwijnt fysieke activiteit uit de dagelijkse routines. Luchtvervuiling door voertuigen draagt ​​bij aan astma, vooral bij kinderen die in de buurt van hoofdwegen wonen.

Bij verkeersongevallen komen jaarlijks 40.000 Amerikanen om het leven en raken er nog eens honderdduizenden gewond. Grotere voertuigen, snellere voertuigen en onoplettend rijgedrag creëren een steeds dodelijkere omgeving.

Om de vloek te verbreken

Koning Midas vroeg Dionysus uiteindelijk om zijn wens ongedaan te maken en spoelde de gouden toets weg. Net als Midas kan onze situatie worden opgelost.

Mensen herontdekken dat buurten op menselijke schaal kunnen worden gepland en ontworpen, zodat er plaats is voor motorvoertuigen, zonder het goede leven te ondermijnen. Bestemmingshervormingen die ontwikkeling voor gemengd gebruik mogelijk maken, vormen het belangrijkste uitgangspunt. Wanneer iemand naar een winkel kan lopen, naar zijn werk kan fietsen of met het openbaar vervoer naar sociale activiteiten kan gaan, wordt de auto weer een nuttig hulpmiddel in plaats van een ijzerbehoefte. Maar dat gebeurt alleen als een lokale overheid een verscheidenheid aan landgebruik in buurten legaliseert.

Auto’s zijn geweldige uitvindingen. De Midas-situatie doet zich voor wanneer we alles eromheen optimaliseren, wanneer we het gebruik ervan verplicht stellen en wanneer we alternatieven elimineren. Een stad waar mensen kunnen kiezen om te rijden, lopen, fietsen of het openbaar vervoer te nemen, afhankelijk van hun behoeften, is fundamenteel anders dan een stad waar autorijden de enige optie is.

Het Midas-verhaal eindigt met de koning die door lijden wijsheid leert. Wij hebben behoorlijk wat te lijden gehad van de gebouwde omgeving. Maar zelfs in het echte leven kunnen de dingen uiteindelijk beter worden.