De eerste met Amerikaanse vlag gedrapeerde kist die thuiskomt, zal met meer kracht landen dan welke Iraanse raket dan ook.
Voor president Donald Trump markeert het verlies van Amerikaans militair personeel het politieke slagveld in eigen land.
Trump heeft zichzelf lange tijd neergezet als een president die de kosten van oorlog in menselijke termen begrijpt.
Hij spotte met ‘eeuwige oorlogen’ en beloofde dat er niet langer Amerikaans bloed zou worden vergoten in verre woestijnen.
Maar de campagneretoriek kwam tegemoet aan de harde realiteit toen hij weer in het Witte Huis was.
Op het moment dat zondag de Amerikaanse slachtoffers werden bevestigd, was de oorlog met Iran niet langer iets abstracts.
Bij een aanval op een Amerikaanse basis in Koeweit kwamen drie mensen om het leven en raakten vijf anderen ernstig gewond.
In Washington hebben de sterfgevallen – en zijn waarschuwing dat er nog meer zouden kunnen zijn – de politiek verder gepolariseerd.
Aanhangers schaarden zich rond Trump en voerden aan dat het nu terugtrekken de gevallenen zou onteren.
Critici hielden de slachtoffers intussen aan als bewijs van de roekeloosheid van een president.
Lees meer:
De oorlog van Trump met Iran is voor de mensen in Dubai persoonlijk geworden
Starmer verwerpt de beweringen dat de Britse basis groen licht geeft voor aanvallen op Iran
Het politieke centrum stelde – vaak rustig maar resoluut – de kritische vraag: waar sterven we voor?
Escalatie dreigt hem te veranderen in het soort oorlogspresident in het Midden-Oosten dat door zijn eigen basis werd afgewezen.
Zijn ommekeer, hoe gerechtvaardigd ook op strategische gronden, zal op de proef worden gesteld tijdens de tussentijdse verkiezingen van dit jaar.
De geschiedenis wijst uit dat presidenten hun steun niet verliezen simpelweg omdat Amerikanen op het slagveld sneuvelen.
Ze raken het kwijt als sterfgevallen zinloos, eindeloos of slecht uitgelegd worden door de opperbevelhebber.
In zijn laatste toespraak tot de natie bereidde hij de Amerikanen voor op een langere oorlog en meer slachtoffers.
Een andere zorg zal de snelheid zijn waarmee de ziekte zich over het Midden-Oosten lijkt te verspreiden.
Hoe langer het duurt, hoe meer levens verloren gaan, en hoe breder het zich verspreidt, hoe moeilijker de diplomatie wordt.
Uiteindelijk zullen Amerikaanse levens die verloren zijn gegaan in de oorlog met Iran Trump confronteren met de paradox van leiderschap.
Macht is nooit absoluter dan in oorlog, maar ook nooit kwetsbaarder.
Raketten kunnen het conflict in het buitenland bepalen, maar het zijn verdriet en herinnering die de politieke kosten bepalen.
