Vier astronauten werden vandaag de eerste mensen die sinds het Apollo-tijdperk in een baan om de maan cirkelden, waardoor nieuwe pagina’s werden toegevoegd aan de geschiedenisboeken van het Artemis-tijdperk.
De Artemis 2 De bemanning bereikte een maximale afstand van 400.000 kilometer van de aarde, waarmee ze het afstandsrecord voor menselijke reizen overtrof dat tijdens Apollo 13-missie in 1970 met ruim 4.000 kilometer.
NASA-astronaut Christina Koch markeerde de gelegenheid in een radio-uitzending vanuit NASA’s Orion-ruimtecapsule, genaamd Integrity. “Het allerbelangrijkste is dat we dit moment kiezen om deze generatie uit te dagen en het volgende om ervoor te zorgen dat dit record niet lang standhoudt”, zei ze.
Koch schreef geschiedenis als de eerste vrouw die buiten de baan van de aarde reisde. Een van haar bemanningsleden, NASA-piloot Victor Glover, is de eerste zwarte astronaut die op een maanreis gaat, en de Canadese astronaut Jeremy Hansen is de eerste niet-Amerikaanse astronaut die dit doet.
Het belangrijkste doel van de tien dagen durende Artemis 2-missie is om te dienen als een eerste bemande testvlucht voor het Orion-ruimtevaartuig, dat tijdens de missie een soortgelijke koers rond de maan volgde. onbemande Artemis 1-missie in 2022. Een succesvolle Artemis 2-missie zal al volgend jaar de weg vrijmaken voor een testvlucht met een maanlander in een baan om de aarde, mogelijk in 2028 gevolgd door de eerste bemande maanlanding sinds Apollo.
Technologen in de omgeving van Seattle heeft een rol gespeeld bij het van de grond krijgen van Orion – en breng het terug naar huis. L3Harris’ Aerojet Rocketdyne-fabriek in Redmond werkte ondertussen aan de hoofdmotor van het ruimtevaartuig en enkele stuwraketten De Mukilteo-faciliteit van Karman Space Systems leverde mechanismen voor Orion’s parachute-inzetsysteem en noodluikontgrendelingssysteem.
Het vluchtplan van Artemis 2 maakte gebruik van orbitale mechanica en een nauwkeurig getimed afvuren van de hoofdmotor van Orion om de astronauten een gratis rit rond de maan en terug te sturen. De zwaartekracht van de maan zorgde ervoor dat Orion een beslissende U-bocht maakte rond de andere kant, op een minimale afstand van 6.000 kilometer van het maanoppervlak, en vervolgens terugschoot naar de aarde.
Een wetenschappelijke draai rond de maan
Wetenschappers huurden de astronauten in om tijdens de vlucht close-up geologische observaties van het maanoppervlak te maken. Omdat de Artemis-astronauten een breder perspectief op de maan hadden dan de Apollo-astronauten vijf decennia geleden, konden ze delen van de andere kant zien die voor het menselijk oog niet direct zichtbaar waren (hoewel ze goed gedocumenteerd zijn door robotsondes).
NASA’s missiecommandant, Reid Wiseman, vond het moeilijk om los te komen van het maankijken en zijn observaties via een radioverbinding te bespreken met Kelsey Young, de maanwetenschapsmanager van Artemis 2. “Je haalt me nu van de maan, dus laten we gaan”, zei hij tegen Young.
Terug bij Mission Control in Houston pakte Young het allemaal op de voet. “Ik moet zeggen dat ‘maanlicht’ de nieuwe term is die al het nieuwe motto van ons team is geworden”, zei ze tegen Wiseman.
De astronauten concentreerden zich op kenmerken van wetenschappelijk belang, waaronder het Orientale Basin en het Hertzsprung Basin, twee inslagkraters met meerdere ringen die verschillende geologische tijdperken aan de andere kant documenteren. Ze merkten subtiele tinten groen en bruin op in het overwegend grijze maanlandschap. Ze bekeken ook het Zuidpoolgebied, het doelwit van de eerste bemande landing van het Artemis-programma, van dichterbij.
“Het uitzicht op de Zuidpool is behoorlijk verbazingwekkend”, zei Glover.
Koch verwonderde zich over de heldere jonge kraters die zichtbaar waren op het maanoppervlak. “Hoe het er echt uitziet, is een lampenkap met kleine gaatjes waar het licht doorheen schijnt”, zei ze. “Ze zijn zo helder vergeleken met de rest van de maan.”
Emotionele momenten
Hansen vertelde Mission Control dat de astronauten nieuwe namen hadden voorgesteld voor twee kraters die ze op het oppervlak beneden zagen. “Integrity” werd gekozen als de naam van een van de kraters ter ere van het ruimtevaartuig van de bemanning. De tweede krater kreeg de naam “Carroll”, ter ere van Wiseman’s vrouw, die in 2020 stierf. Nadat Hansen de naam van Carroll had gespeld, kwamen de astronauten samen om Wiseman een geruststellende knuffel te geven.
Het was niet het enige emotionele moment van de flyby. Koch zei dat ze een “overweldigend gevoel van ontroering voelde door naar de maan te kijken” en deze te vergelijken met de aarde. Haar beschrijving van de sensatie kwam overeen met de verhalen van de astronauten over een fenomeen dat bekend staat als Overzichtseffect.
“Alles wat we nodig hebben wordt door de aarde geleverd”, zei ze, “en dat is op zichzelf al een wonder, en dat kun je pas echt weten als je het perspectief van de ander begrijpt.”
Net voordat Orion achter de maan zou passeren voor een tijdelijke stroomstoring, maakte Glover van de gelegenheid gebruik om te verwijzen naar het christelijke gebod om je naaste lief te hebben als jezelf. “Terwijl we ons voorbereiden om de radiocommunicatie te beëindigen, kunnen we nog steeds jullie liefde vanaf de aarde voelen. En voor jullie allemaal daar beneden op aarde, en overal op aarde, we houden van jullie vanaf de maan”, zei hij. ‘Tot ziens aan de andere kant.’
Ongeveer 40 minuten later verscheen Orion vanaf de andere kant van de maan en werd de communicatie hersteld. “Het is zo geweldig om weer van de aarde te horen”, vertelde Koch aan Mission Control.
“We willen verkennen, we willen schepen bouwen, we willen opnieuw bezoeken, we willen wetenschappelijke buitenposten bouwen, we willen rovers besturen, we willen aan radioastronomie doen, we willen bedrijven oprichten, we willen de industrie versterken, we willen inspireren, “zei Koch. “Maar uiteindelijk zullen we altijd voor de aarde kiezen.”
Earthset, Earthrise en een zonsverduistering
De draai achter de maan gaf de bemanning de gelegenheid foto’s te maken van Earthset en Grond beklimming – en markeerde het begin van de reis naar huis van Orion. Terug bij Mission Control draaide het ondersteuningsteam hun dubbelzijdige missiepatches om om de focus van het ontwerp van de patch te verleggen van de maan naar de aarde.
Maar de werkdag was nog niet voorbij: voor de grote finale zetten de astronauten een veiligheidsbril op en keken toe hoe de zon achter de maan verdween en een onaards soort zonsverduistering veroorzaakte. Terwijl de zon onder de maanhorizon zakte, maakten ze foto’s van de zonnecorona.
Glover meldde dat de corona een heldere halo creëerde “bijna rondom de maan”, waarbij het oppervlak van de maan heel zwak verlicht werd door het gereflecteerde licht van de aarde. “Het is een behoorlijk indrukwekkend gezicht”, zei hij. “Aarde glans is heel apart en creëert een behoorlijk indrukwekkende visuele illusie. Wauw, dat is geweldig.”
Het opnieuw verschijnen van de zon achter de maan markeerde het einde van de zeven uur durende maanobservatiesessie van vandaag. “Ik kan niet genoeg zeggen hoeveel wetenschap we al hebben geleerd en hoeveel inspiratie je hebt gegeven aan ons hele team, de maanwetenschappelijke gemeenschap en de wereld met wat je vandaag hebt kunnen brengen,” vertelde Young aan de bemanning. “Je hebt de maan vandaag echt dichterbij gebracht en we kunnen je niet genoeg bedanken.”
Hoge resolutiebeelden en rapporten van de waarnemingen zullen de komende dagen worden gedownlinkt en verspreid. Planetaire wetenschappers zullen de gegevens onderzoeken lang nadat Orion en zijn bemanning vrijdag hun geplande landing in de Stille Oceaan hebben gemaakt.
Na de flyby feliciteerde president Donald Trump de bemanning via een audioverbinding en noemde ze ‘moderne pioniers’.
‘Vandaag heb je geschiedenis geschreven en heel Amerika echt trots gemaakt’, zei hij. “Er is geen astronaut meer op de maan geweest sinds de dagen van het Apollo-programma… Eindelijk is Amerika terug.”
