Het is belastingseizoen. Amerikanen betaalt gemiddeld $ 10.489 aan persoonlijke belastingen—ongeveer 14% van het totale inkomen van het gemiddelde huishouden.
De meesten zullen het doen omdat ze geloven dat het hun burgerplicht is. Velen geloven dat ze moreel verplicht zijn de wet te gehoorzamen en hun deel te betalen. Maar als de belastingdag nadert, zullen veel Amerikanen dat wel doen spijt van hun belastingaanslag en klagen dat het oneerlijk is.
Dus hoe weten we of het betalen van belasting het juiste is om te doen? Misschien heeft de filosofie enkele aanwijzingen?
Redenen om de wet te gehoorzamen
Veel filosofen zijn het erover eens dat we de wet moeten gehoorzamen. IN De CritoPlato beschrijft bijvoorbeeld Socrates’ keuze nadat de Atheense jury hem wegens goddeloosheid ter dood had veroordeeld. Crito, een rijke vriend van Socrates, regelt dat hij op een avond voor zijn executie uit de gevangenis kan ontsnappen. Socrates weigert te zeggen dat hij de wet moet gehoorzamen.
IN zijn beslissing toelichtenSocrates opperde grofweg drie redenen waarom het verkeerd voor hem zou zijn om de wet te overtreden: Ten eerste had hij ervoor gekozen om vele jaren in de stad te blijven, ondanks dat hij het recht had om te vertrekken als de wetten hem niet bevielen. Ten tweede zou hij andere mensen schade kunnen berokkenen – door de staat schade toe te brengen als hij ongehoorzaam was. Ten slotte had hij in het verleden geprofiteerd van de wetten.
Recente onderzoekers ondersteunt veel van deze beweringen. 18e-eeuwse filosofen houden van John Locke En Jean-Jacques Rousseau voerde aan dat de burgers instemden met de staatswet door op de site te blijven wonen. Locke bijvoorbeeld gehouden dat “als een man een deel van het land onder een bepaalde regering bezit of ervan geniet, hij tijdens de duur van dat genot stilzwijgend instemt met de wetten van die regering, en verplicht is deze te gehoorzamen.”
Britse filosoof uit de twintigste eeuw RM Haas geeft dat aan burgers moeten de wet gehoorzamen om goede sociale resultaten te bevorderen.
Een andere Britse filosoof uit dezelfde tijd, HLA Hart voerde aan dat burgers van gerechtigheid zich moeten conformeren aan anderen die gehoorzamen. Hij dacht van wel oneerlijken daarom verkeerd om misbruik te maken van hun daden, zonder nogmaals hetzelfde voor hen te doen.
Bestaat er een morele plicht om belasting te betalen?
Toch is het moeilijk te begrijpen waarom deze argumenten de gemiddelde burger een morele verantwoordelijkheid zouden geven om zijn belastingen te betalen.
De meesten van ons hebben nooit met de wet ingestemd. Wij zijn hier gewoon geboren. Het zou duur zijn om te vertrekken, en zelfs de mogelijkheid om te emigreren hangt af van de bereidheid van een ander land om ons te accepteren.
Overwegende de hoeveelheid openbaar afval en zijn totale begrotingZouden de individuele burgers kunnen denken dat hun belastingaanslag nauwelijks een verschil zal maken voor de diensten die de overheid kan leveren? Zelfs als ze het eens zijn met de manier waarop de overheid geld uitgeeft, kunnen ze daarom concluderen dat ze geen reden hebben om bij te dragen. De 10.000 dollar van één persoon zal immers niet bepalen of het leger de nationale grenzen kan beveiligen.
Het meest verdedigde argument van geleerden waarom men belasting zou moeten betalen is: plicht tot eerlijk spel. Fair play is het concept van wederkerigheid, het idee dat je geen misbruik mag maken van anderen.
Zoals filosofen graag doen George Klosko beweert dat mensen profiteren van hun medeburgers hun belastingen betalen.
Ze genieten van de wegen waarvoor iedereen helpt betalen, van de brandweer die ze financieren. Ze moeten medeburgers terugbetalen die hen hebben geprofiteerd, net zoals je iets zou moeten doen voor een vriend die je een lift naar het vliegveld geeft.
De zaak tegen het betalen van belasting
Als filosoof die burgerethiek bestudeert, heb ik in a nieuwer papier dat dit soort verantwoordelijkheid nog steeds niet verklaart waarom men belasting moet betalen.
Het idee dat we jouw belasting moeten betalen omdat andere mensen er baat bij hebben gehad om de hunne te betalen, berust, vanuit mijn perspectief, op een verkeerd bekrompen kijk op wat het betekent om je plichten op basis van wederkerigheid te vervullen. Het enige dat wederkerigheid vereist, is dat je mensen compenseert voor het werk dat ze hebben gedaan en dat ons ten goede komt.
Net zoals we een vriend die ons een ritje naar het vliegveld geeft, kunnen terugbetalen door iets anders te doen waar hij of zij baat bij heeft – bijvoorbeeld eten voor ze koken of ze helpen verhuizen – zo kunnen we ook onze medeburgers terugbetalen door iets anders te doen dan het betalen van onze belastingen.
Er zijn veel acties die uw medeburgers ten goede komen en waar u misschien voor wilt betalen: een loonsverlaging nemen om juridisch discretionair werk te doen om het milieu te helpen, vrijwilligerswerk doen om beleidsonderzoek te doen, een carrière in de openbare dienst verkiezen boven een financieel meer lonende baan, en meer.
Als u genoeg van dit soort handelingen verricht, zou u kunnen stellen dat u geen wederkerigheidsverplichting heeft om uw belastingen te betalen. U zou al genoeg hebben gedaan om uw medeburgers te compenseren.
Waarom belasting betalen
Gezien dit alles is het beste argument om onze belastingen te betalen, zoals ik in mijn artikel betoog, ‘intellectuele nederigheid’. En dit is wat dat betekent.
Om aan deze wederkerigheidsverplichtingen te kunnen voldoen, moeten onze medeburgers met succes worden gecompenseerd voor alle lasten die zij namens ons op zich hebben genomen. Zoals u zich kunt voorstellen, is dit een moeilijke berekening om te maken.
Het is moeilijk te bepalen of we genoeg hebben gedaan. Als we ervoor kiezen geen belasting te betalen omdat we denken dat we onze medeburgers al op andere manieren hebben terugbetaald, lopen we het risico een slechte start te maken.
Het betalen van de belastingaanslag is één manier om dat risico te vermijden en ervoor te zorgen dat we onze medeburgers eerlijk behandelen.
Brooke’s Brown is assistent-professor filosofie en hoofd van het Law, Liberty, and Justice-programma bij Clemson Universiteit.
Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van Het gesprek onder een Creative Commons-licentie. Lezen origineel artikel.
