Als u op zoek bent naar de meest elegante manier om onze “kleine excursieIn Iran is het dit: president Trump zou moeten volgen wat beleefd de ‘verklaar de overwinning en ga naar de luchthaven’-strategie genoemd zou kunnen worden.
U kent het wel: kondig aan dat we de nucleaire programma’s van Iran met tien jaar hebben teruggedraaid, hun marine tot onderwerping hebben gebracht en de Ayatollah in een fijne mist hebben veranderd. Missie volbracht! Bedankt voor het vliegen door de vriendelijke lucht en zet uw rugleuningen alstublieft weer volledig rechtop en vergrendeld.
Begrijp me niet verkeerd. Deze ‘cut and run’-routine is niet ideaal. Trump zal de wereld het signaal hebben gegeven dat hij (wij) geen enkel verzet van opstandelingen kunnen verdragen, de Islamitische Revolutionaire Garde de macht hebben gegeven om het land te regeren, en daarbij waarschijnlijk Israël boos hebben gemaakt.
Maar zijn binnenlandse politieke basis zal denken dat hij gewonnen heeft, en fanservice is altijd zijn hoogste politieke prioriteit geweest.
Bovendien, als je eenmaal een oorlog ingaat zonder een coherente reden, duidelijk gedefinieerde doelstellingen of een geloofwaardige exitstrategie, heb je het geluk dat je er überhaupt uit komt. Er bestaat niet langer een gunstig resultaat; dat schip is al vertrokken.
Daarover gesproken, terwijl ik dit schrijf, drijven we af naar wat voelt als een point of no return. Het ontginnen van de Straat van Hormuz, zoals Iran nu probeert te doen, is de ultieme troefkaart.
Het gebruik van mijnen om deze smalle scheepvaartroute te sluiten – die goed is voor ongeveer 20% van de olievoorraad in de wereld, om nog maar te zwijgen van aardgas en kunstmest – zou kunnen resulteren in een verlamde wereldeconomie, massale slachtoffers en een situatie waarin de president zijn gezicht niet langer kan redden tijdens het snijden en rennen.
Als gepensioneerde admiraal van de Amerikaanse marine. James Stavridis schrijft“Iran is al tientallen jaren van plan de Straat van Hormuz te sluiten en heeft waarschijnlijk meer dan 5.000 mijnen; slechts één enkele treffer kan een tanker met een dunne huid ernstig beschadigen.”
Ja, eenmaal aangelegde mijnenvelden kunnen worden opgeruimd. Maar voorspelt Stavridis het zou “weken, zo niet een maand of twee” duren om duizenden mijnen te ruimen. Hij waarschuwt: “De wereldeconomie moet voorbereid zijn op een sluiting van een maand of twee.” (Het ingewikkelde is dat onze toegewijde mijnenvegers zijn onlangs buiten gebruik gesteld.)
De Iraniërs zijn geen idioten. Ze zien de Amerikaanse politiek. Ze begrijpen dat het drukpunt van Trump niet Teheran is, maar de S&P 500. Een slechte week op Wall Street maakt hem zenuwachtiger dan een kat met lange staart in een kamer vol schommelstoelen.
Trump, wat je verder ook over hem zegt, is een transactionele materialist die de geopolitiek benadert zoals een vastgoedontwikkelaar geschillen over bestemmingsplannen benadert: wat is de invalshoek, waar is de invloed, en kan iedereen zich al vestigen?
Helaas zijn de anderen die Iran besturen religieuze fanatici die diep, oprecht en enigszins alarmerend geloven in iets dat groter is dan de economische kwartaalcijfers. Hun strategische plan lijkt uit twee opties te bestaan: overleven (wat zij beschouwen als gelijk aan de overwinning), of glorieus sterven terwijl ze volhouden dat ze dat altijd al wilden doen.
Dat maakt hun huidige gedrag grimmig logisch.
Het Iraanse regime heeft, zoals het nu is, weinig te verliezen. Maar ze weten precies wat Trump te verliezen heeft: zijn populariteit en politieke erfenis zijn nu gekoppeld aan de olieprijs.
Het vrijgeven van Amerikaanse strategische oliereserves zal tot op zekere hoogte helpen, maar is geen langetermijnoplossing. En Iran gokt erop dat wanneer de prijs aan de pomp voor Amerikaanse consumenten begint te lijken op de betaling van een luxe auto, Trump zal doen wat critici graag samenvatten als TACO: ‘Trump is altijd de klos.’
Veel Amerikaanse politieke waarnemers zijn het daarmee eens. En het zijn niet alleen gematigden of RINO’s die dit plagen.
Verwijzend naar het Amerikaanse leger, voormalig voorzitter van het Huis van Afgevaardigden Newt Gingrich vertelde het aan Larry Kudlow over Fox Business: “Ze moeten de Straat van Hormuz openhouden. Het kan me niet schelen wat het kost.”
‘Als ze het niet open kunnen houden,’ vervolgde Gingrich, ‘zal deze oorlog binnen afzienbare tijd een Amerikaanse nederlaag worden, omdat de hele wereld, inclusief het Amerikaanse volk, zal reageren op de olieprijs als de zeestraat heel lang gesloten blijft.’
Misschien het Amerikaanse leger kan Voer een delicate truc uit: houd onze ‘armada’ in de regio, houd de Straat van Hormuz open, ruim alle mijnen op die zijn gelegd en voorkom dat een ongelukkige tanker wordt geraakt door een mijn – of, wat dat betreft, door een drone of raket afgevuurd vanaf de Iraanse kust. Het laatste risico is dus sommige militaire analisten geloven het heropenen van de zeestraat zou een grondoperatie vereisen.
Stel je voor dat de VS erin slaagt deze naalden in te rijgen. Dus wat?
Totale en volledige overgave? Verandering van regime? Laarzen op de grond?
Zonder een snelle exit (zoals morgen) blijven we zitten met de twee klassieke opties van de machtspolitiek: een vertraagde en schandelijker terugtrekking of een grotere escalatie.
En historisch gezien is de kans groter dat Amerikaanse presidenten hun winst verdubbelen – met tragische gevolgen.
Matt K. Lewis is de auteur van “Smerig rijke politici” En “Te dom om te falen.”
