Ihet lijkt nu een anachronisme, in dit tijdperk van live dienstverlening”eeuwig spel“, dat de jaarlijkse release van een nieuwe Call of Duty-titel nog steeds als een grote gebeurtenis wordt beschouwd. Maar hier is Black Ops 7, een jaar na de release directe voorgangeren nog een ademloos bombardement van militaire schietacties. Deze keer speelt het zich af in het dystopische 2035, waarin een mondiale wapenfabrikant genaamd de Guild beweert het enige antwoord te zijn op een apocalyptische nieuwe terroristische dreiging – maar zijn de zaken zo duidelijk als ze lijken?
Het antwoord is natuurlijk een volmondig “nee!” Black Ops is zijn paranoïde, door samenzwering geobsedeerde neef Moderne oorlogsvoering onderdeel van Call of Duty-games, een serie geïnspireerd op thrillers uit de jaren 70 als The Parallax View en The China Syndrome, en gevuld met zorgen uit het Nam-tijdperk over schurkenstaten, CIA-agenten en bizarre psy-ops. De campagnemodus, die dit jaar slechts een kwart van het aanbod vertegenwoordigt, is een hallucinogene stoeipartij door sociaal-politieke gespreksonderwerpen zoals psychopathische bedrijven, hybride oorlogsvoering, robotica en technologische oligarchieën. Het resultaat is een oorverdovende aanval van enorme schietpartijen op exotische locaties, terwijl de vier hoofdrolspelers – leden van een supercharged spec-ops-team – worden blootgesteld aan een psychotrope drug waardoor ze hun ergste nachtmerries opnieuw beleven. Gelukkig doen ze dat met geavanceerde wapens, coole gadgets en genoeg vrienden om een middelgrote schurkenstaat te destabiliseren. Het is chaotisch, meedogenloos en ontzettend leuk, vooral als je in de coöpmodus speelt met drie even onverantwoordelijke vrienden.
Op een interessante manier wordt de campagne afgesloten met een nieuwe modus, Endgame. Het is een coöp-PVE-aanbod (player v Environment), geïnspireerd op de eindspelinhoud van Massive Multiplayer Online (MMO)-games zoals World of Warcraft, waar het meestal is ontworpen om mensen te laten spelen, zelfs als ze het maximale hebben bereikt. Daarin Plichtsroep In de versie landen groepen spelers in de fictieve stad Avalon en ondernemen ze missies en doelstellingen, zoals het uitschakelen van waardevolle vijanden of het veilig begeleiden van dure militaire technologie, allemaal in een grote open omgeving. Gaandeweg upgrade je je personages en wapens, en uitgever Activision zegt dat er nieuwe missies en doelstellingen zullen worden toegevoegd, waaronder waarschijnlijk openbare evenementen waar verschillende teams hun krachten kunnen bundelen om het op te nemen tegen megabazen. De tijd zal het leren, maar voor nu is het een goede manier om de campagne uit te breiden en je voor te bereiden op online spelen.
Want vergis je niet: het hart van het spel is de traditionele multiplayer, die nieuwe modi, wapens en gadgets toevoegt aan de standaard Call of Duty-ervaring: twaalf spelers op een kleine plaats verpulveren elkaar in operettes van gemechaniseerde slachtingen. Nieuwe kaarten, zoals die zich afspelen in een op Tokio geïnspireerd winkelgebied en een diepzeerijk, zijn effectief ontworpen doodskamers met steegjes, hoge ramen en open ruimtes die spelers met wrede stijl en bedoelingen tegen elkaar begeleiden. Mijn favoriet is de Alaska-basiskaart Imprint, waar een bewegend platform het nemen van objectieve punten in de Domination- en Hardpoint-modi ongelooflijk rommelig en desoriënterend maakt. Een nieuwe mogelijkheid om tegen muren te springen heeft de verticaliteit van de locaties geopend, waardoor spelers nieuwe routes rond de complexe architectuur kunnen vinden. Als je nog nooit de twitchcore-wildheid van de online Call of Duty-ervaring met turbo hebt meegemaakt, zal dit je niet van gedachten doen veranderen, maar er is hier veel om van te genieten voor eeuwige dienstplichtigen.
Dan heb je de Zombies-modus, een ander online coöpaanbod dat zich afspeelt in een grote nachtmerrieachtige helzone van verlaten grenssteden en bestraalde woestenijen. Hier nemen spelers het op tegen golf na golf zombiemonsters terwijl ze hun wapens en vaardigheden upgraden om zo lang mogelijk mee te gaan. Het is een terugkeer naar de op rondes gebaseerde structuur van eerdere Zombies-inzendingen, met veel nieuwe wapens en functies, waaronder de mogelijkheid om van gebied naar gebied te rijden in een pick-up terwijl razende monsters van de motorkap worden geschoten. Het voelt alsof je deelneemt aan een soort gekke pretparkrit, en nogmaals, een echte ravotten met een stel gelijkgestemde vrienden.
Daarnaast is er Dead Ops Arcade 4, een zelfstandige top-down twin-stick shooter voor maximaal vier spelers. Deze extra werd geboren als een zijproject door leden van het originele Black Ops-team en werd in de hoofdgame bewaard. Nu is het terug, en het is op zichzelf al een knaller, die ouderwetse fans doet denken aan multidirectionele shooters als Smash TV en Geometrie oorlogen; er zijn zelfs kleine speelbare minigames tussen de levels door, met genres als top-down racers en side-scrolling shoot-‘em-ups – zodat opa ook kan spelen!
Voeg de gebruikelijke update toe aan de Battle Royale-modus Warzone en je hebt een uitgebreid pakket voor Call of Duty-fans. Wat je ook vindt van de serie en de problematische rol ervan in de manier waarop de reguliere game-industrie werkt, hoe deze wordt waargenomen en de soorten gemeenschappen die eruit voortkomen, dit is slim, opwindend entertainment. Nergens anders blaas je het ene moment een gigantische robot op in een bedrijfsonderzoekslaboratorium en speel je het volgende moment een moderne versie van Atari’s Super Sprint. Waarde is op dit moment van belang, en hierin, zoals in bijna alles, houdt Call of Duty zich niet in. Het is een maximalistische kijk op de ultieme, verontrustende waarheid van het ontwerpen van videogames: dingen fotograferen op een tv-scherm is ontzettend leuk.
