Chanel’s nieuwe showman, Mattheüs Blazyging met zijn ontwerpen dinsdag op pad – of liever ondergronds, met een drukke catwalkshow in New York op een echt metroplatform.
De ontwerperslechts enkele weken na zijn spetterende Parijsdebuut voor Chanel in oktober nam hij een niet meer gebruikt gedeelte van het Bowery-station in Manhattan over voor zijn eerste Métiers d’Art-collectie. De jaarlijkse show, die elk jaar in een andere stad plaatsvindt, viert het vakmanschap van de ambachtslieden die met Chanel samenwerken.
In dit geval waren het twee shows: één in de middag en één in de avond. En passend bij de eerste Chanel-shows in New York sinds 2018 waren er veel VIP’s: A$AP Rocky, Tilda Swinton, Ayo Edebiri, Rose Byrne, Kristen Stewart, Sofia Coppola, Lupita Nyong’o, Jessie Buckley, Margaret Qualley, Bowen Yang, Jon Bon Jovi en nog veel meer.
De locatie was een goed bewaard geheim. Gasten kwamen binnen via een deuropening op Bowery 168, en in eerste instantie leek het alsof Chanel een evenementenruimte had ingericht die eruitzag als een metrostation, compleet met betegelde muren, tourniquets en een kiosk (met haar eigen aangepaste kranten).
Maar een trap af was het echte platform. De gasten namen plaats op tribunestoelen die op metrobanken leken. “Blijf uit de buurt van de gesloten deuren!” kwam de aankondiging op de soundtrack die bekend was bij New Yorkers. Toen kwam er een trein voorbijrijden en uit de wagons kwamen de modellen.
De show vormde een duidelijk contrast in sfeer met de laatste Métiers d’Art-bijeenkomst in New York in 2018, toen wijlen ontwerper Karl Lagerfeld nam de Egyptische tempel van Dendur in het Metropolitan Museum of Art over voor wat voelde als een mini-Met Gala, met kleding die de luxe van het Egyptische koningshuis kanaliseert.
Blazy werd niet geïnspireerd door het koningshuis, maar door gewone stadsforensen, van verschillende leeftijden en typen, die vanaf de jaren twintig samenkwamen in een mix van stijlen uit verschillende tijdperken.
“De metro van New York is van iedereen”, zei de ontwerper in zijn shownotities. “Iedereen gebruikt het. Er zijn studenten en gamechangers, staatslieden en tieners. Het is een plek vol prachtige ontmoetingen, een botsing van poparchetypen.”
Zijn modellen slenterden over het perron, sommigen controleerden of er treinen arriveerden – veinsden irritatie aan hun pezen – of leunden tegen een paal terwijl ze wachtten. Hun aantal nam toe totdat er bij de uitgang een virtuele modespits ontstond terwijl de eclectische soundtrack speelde Fijne dagen themalied als finale.
Sommige van deze pendelaars droegen klassieke Chanel-pakken – misschien met een ‘I (Heart) NY’-T-shirt – en anderen tweedjassen, vloeiende zwarte capes of rokken met felgekleurde patronen. Allemaal bedoeld om het vakmanschap te laten zien.
“Dit voelde als het breken van het systeem”, zei Stewart na de middagshow. “Ik reageerde echt emotioneel op de show. Het voelde alsof ik zoveel verschillende versies van één persoon zag lopen. Het was niet één vrouw.”
Stewart had, net als anderen, geen idee wat het thema van de show zou zijn, omdat hij geloofde dat de setting in de metro aanvoelde als ‘een vlaag van vluchtig vastgelegde momenten’.
“Zoals: ‘Waar gaat ze heen?’ Ik wilde met hen meegaan, ‘zei Stewart. ‘Ik geloofde het. Dit is allemaal kunstgreep, maar als je een heel goede indruk van de waarheid krijgt, vind je die van jezelf. Voor mij voelde het echt.’
Het was waar dat Chanel haar eigen “krant” had gedrukt – La Gazette genaamd – om de show te begeleiden met artikelen en interviews. In een interview met Blazy werd de ontwerper geciteerd die zei dat de collectie gedeeltelijk was geïnspireerd door het bezoek van Gabrielle “Coco” Chanel aan New York in 1931.
En hij zong de lof van de metro.
“Het is bijna alsof het de draaikolk van de stad is”, zei Blazy. “Het verbindt alles.”
—Jocelyn Noveck, nationaal schrijver van AP
