Met maan steeds groter dreigend, de Artemis II astronauten liepen om maandag een nieuw afstandsrecord vanaf de aarde te vestigen op een maanvlucht die prachtige uitzichten op de andere kant belooft die nog nooit eerder zijn gezien.
De zes uur durende vlucht is het hoogtepunt van NASA’s eerste terugkeer naar de maan sinds het Apollo-tijdperk met drie Amerikanen en één Canadees – een stap in de richting van het landen van schoenafdrukken nabij de zuidpool van de maan in slechts twee jaar.
Artemis II wacht een prijs – en opscheppen.
Minder dan een uur voordat ze in een baan om de aarde begonnen en intense maanobservaties begonnen, zouden de vier astronauten de verste mensen in de geschiedenis worden en het afstandsrecord van 248.655 mijl (400.171 kilometer) van Apollo 13 in april 1970 overtreffen.
Mission Control verwachtte dat Artemis II dit record met meer dan 6.600 kilometer zou overtreffen.
Artemis II gebruikt dezelfde manoeuvre die Apollo 13 deed nadat de explosie van de zuurstoftank met “Houston, we’ve had a problem” alle hoop op een maanlanding wegvaagde.
Deze no-stop-to-land-route staat bekend als een maanbaan met vrije terugkeer en maakt gebruik van de zwaartekracht van de aarde en de maan, waardoor de behoefte aan brandstof wordt verminderd. Het is een hemels cijfer acht dat de astronauten op weg naar huis zal zetten zodra ze maandagavond achter de maan vandaan komen.
Commandant Reid Wiseman, piloot Victor Glover, Christina Koch en de Canadese Jeremy Hansen waren op koers om maar liefst 6.550 kilometer naar de maan te gaan, toen hun Orion-capsule er voorbij raasde, een U-bocht maakte en vervolgens terugkeerde naar de aarde. Het zal hen vier dagen kosten om terug te komen, met een landing in de Stille Oceaan die hun testvlucht op vrijdag beëindigt.
Wiseman en zijn bemanning hebben jarenlang de geografie van de maan bestudeerd om zich voor te bereiden op de grote gebeurtenis en hebben de afgelopen weken zonsverduisteringen aan hun repertoire toegevoegd. Door afgelopen woensdag te lanceren, verzekerden ze zich van een totale zonsverduistering vanuit hun uitkijkpunt achter de maan, met dank aan de kosmos.
Bovenaan hun lijst met wetenschappelijke doelen: het Orientale Basin, een enorm inslagbekken met drie concentrische ringen, waarvan de buitenste zich bijna 950 kilometer breed uitstrekt.
Andere bezienswaardigheden: de landingsplaatsen van Apollo 12 en 14 uit respectievelijk 1969 en 1971, evenals de rand van het Zuidpoolgebied, de voorkeurslocatie voor toekomstige landingen. Verder weg zullen Mercurius, Venus, Mars en Saturnus – om nog maar te zwijgen van de aarde – zichtbaar zijn.
Hun maanmentor, NASA-geoloog Kelsey Young, verwacht duizenden beelden.
“Mensen over de hele wereld verbinden zich met de maan. Dit is iets dat elke persoon op deze planeet kan begrijpen en waarmee hij zich kan verbinden”, zei ze aan de vooravond van de vlucht, terwijl ze eclipsoorbellen droeg.
Artemis II is NASA’s eerste astronautenmaanschot sinds Apollo 17 in 1972. Het vormt de basis voor de Artemis III van volgend jaar, waarbij een andere Orion-bemanning zal oefenen met het aanmeren met maanlanders die in een baan om de aarde draaien. De culminerende maanlanding van twee astronauten nabij de zuidpool van de maan zal in 2028 plaatsvinden op Artemis IV.
Hoewel Artemis II misschien het pad van Apollo 13 volgt, doet hij het meest denken aan Apollo 8 en de eerste maanbezoekers van de mensheid, die op kerstavond 1968 om de maan draaiden en uit Genesis voorlezen.
Glover zei dat de vlucht naar de maan tijdens de christelijke heilige week hem “de schoonheid van de schepping” bracht. De aarde is een oase te midden van ‘heel veel niets, dit ding dat we het universum noemen’, waar de mensheid als één bestaat, merkte hij dit weekend op.
“Dit is een kans voor ons om te herinneren waar we zijn, wie we zijn, en dat we hetzelfde zijn en dat we hier samen doorheen moeten komen”, zei Glover, terwijl hij de handen vasthield met zijn bemanningsleden.
Het Associated Press Health and Science Department krijgt steun van het Department of Science Education van het Howard Hughes Medical Institute en de Robert Wood Johnson Foundation. AP is als enige verantwoordelijk voor alle inhoud.
—Marcia Dunn, AP Luchtvaartschrijver
