NASA’s Artemis II-bemanning vloog maandag langs de maan, reisde verder van de aarde dan enig mens in de geschiedenis en werd de eerste die met het blote oog delen van de andere kant van de maan in zonlicht zag.
De vier astronauten, zittend in de duisternis van hun capsule, beschreven de andere kant in welsprekende details: geometrische patronen van bruin, blauw en groen te midden van de typische grijstinten van de maan. Krassen en steile kloofwanden in het maanlandschap. Sommige gebieden die leken op vijvers met schokkerig water, opgefrist door de wind, waren plotseling bevroren. Anderen, alsof ze geplaveid waren.
Lunars en geologen reageerden met knikken, lachen en levendige discussies in Mission Control.
“Ik had gewoon het overweldigende gevoel ontroerd te zijn door naar de maan te kijken”, zegt NASA-astronaut en Artemis II-missiespecialist Christina Koch. “De maan is eigenlijk zijn eigen unieke lichaam in het universum… Als we dat perspectief hebben en het vergelijken met ons huis op aarde, herinnert het ons er alleen maar aan hoeveel we gemeen hebben. Alles wat we nodig hebben, wordt door de aarde geleverd, en dat is op zichzelf al een wonder.”
De bemanning, die stikte, stelde voor om een van de zonovergoten kraters die aan het zicht van de aarde onttrokken waren, te vernoemen naar NASA-astronaut en Artemis II Commandant. Reid Wiseman overleden vrouw, Carrolldie in 2020 overleed na een vijf jaar durende strijd tegen kanker.
Vóór de flyby werd de bemanning maandagochtend wakker met een bericht van Apollo 8 en 13-astronaut Jim Lovell, opgenomen kort voordat hij vorig jaar stierf: “Welkom in mijn oude buurt.”
Een paar uur later, om 10.57 uur Pacific Time, passeerde Artemis II 400.000 kilometer van onze lichtblauwe stip, waarmee het record werd verbroken dat Lovells Apollo 13-bemanning in 1970 had gevestigd voor de verste mensen die ooit van onze thuisplaneet zijn gereisd.
“We doen dit om de buitengewone inspanningen en prestaties van onze voorgangers op het gebied van de bemande verkenning van de ruimte te eren”, zegt de Canadese astronaut en Artemis II-missiespecialist Jeremy Hansen. “We zullen onze reis nog verder de ruimte in vervolgen voordat Moeder Aarde erin slaagt ons terug te trekken naar alles wat ons dierbaar is. Maar het allerbelangrijkste: we kiezen dit moment om deze generatie en de volgende uit te dagen om ervoor te zorgen dat dit record niet lang standhoudt.”
De Apollo 13-astronauten hebben er per ongeluk één getagd de zuurstoftank van hun ruimtevaartuig explodeerde Kort nadat ze de ruimte hadden bereikt, werden ze gedwongen een rondje om de maan heen en terug te maken zonder erop te landen.
De bemanningsleden van de Artemis II begonnen toen aan hun ruim zes uur durende vlucht, waarbij ze de andere kant van de maan observeerden. Omdat de dichtstbijzijnde kant van onze natuurlijke satelliet permanent naar de aarde is gericht in een voortdurende staarwedstrijd, is de andere kant vele malen gezien met in de ruimte gestationeerde telescopen en sensoren, maar zelden met het blote menselijke oog.
Om 15.43 uur Pacific Time, toen de aarde achter de maan verdween, verloor de bemanning, zoals verwacht, de communicatie met Mission Control.
“Voor jullie allemaal daar op aarde en rondom de aarde: we houden van jullie, vanaf de maan”, zei NASA-astronaut en Artemis II-piloot Victor Glover. ‘Tot ziens aan de andere kant.’
Tijdens deze aardeverduistering bereikten de bemanningsleden hun dichtstbijzijnde punt op de maan, geschat op 6.000 kilometer, waar de maan de grootte leek te hebben van een basketbal die op armlengte werd gehouden. Kort daarna bereikten de bemanningsleden hun verste punt van de aarde, geschat op 252.756 mijl.
Mission Control herwon het signaal met de bemanning ongeveer 40 minuten later om 16:24 uur Pacific Time, toen de astronauten hun eigen beklimming van de aarde ervaarden: de aanblik van onze thuisplaneet die boven de maanhorizon uitstijgt, wat herdacht op een beroemde foto van de Apollo 8-bemanning.
Om 17.35 uur Pacific Time was het de beurt aan de zon om door de maan te worden overschaduwd. Terwijl het ruimtevaartuig zich in de duisternis van de schaduw van de maan stortte, keken de astronauten naar lichtflitsen die werden gegenereerd door kleine ruimtestenen die op het maanoppervlak botsten. Langs de maanhorizon zochten ze naar stof dat door de rotsen werd opgeworpen en dat nu werd verlicht door de onzichtbare zon.
De Artemis II-missie maakt deel uit van een reeks internationale inspanningen onder leiding van NASA om voor het eerst in meer dan een halve eeuw mensen terug te brengen naar het maanoppervlak.
Artemis I was in 2022 een onbemande vlucht langs de maan om het voertuig te testen. Artemis II is primair gericht op het beoordelen van de levensondersteunende systemen. Artemis III, in een baan om de aarde, heeft tot doel volgend jaar de koppelingsprocedures met de maanlanders van SpaceX en Blue Origin te testen, en Artemis IV, gepland voor 2028, hoopt laarzen op het stoffige maanoppervlak te zetten.
Na een krachtige lancering woensdag was de reis van Artemis II naar de maan ongeveer net zo alledaags als een diepe ruimtemissie maar kan zijn.
De bemanning besteedde enige tijd aan het oplossen van problemen met het toilet, waarbij Koch trots de titel omarmde “kamer loodgieter.” Het team vermoedde dat een ventilatieopening bevroren was, dus draaiden ze het schip voorzichtig zo dat de ventilatieopening naar de zon gericht was, waardoor deze opwarmde.
Op een ander moment belde Wiseman naar de aarde om de IT-specialisten van NASA ter plaatse te melden dat beide versies van Microsofts e-mailprogramma Outlook, dat op zijn computer was geïnstalleerd, niet werkten.
Het heen en weer gepraat van de bemanning met Mission Control omvatte ook een klacht dat Mission Control, na het spelen van Chappell Roan’s “Pink Pony Club” om de bemanning wakker te maken, vervelend was. kapte het nummer vlak voor het refrein af. De bemanning belde ook Mission Control om te vragen of ze het ruimtevaartuig konden zien wiebelen terwijl Wiseman het schip schudde terwijl hij op het vliegwiel oefende (wat beiden het erover eens waren dat dit geen probleem was).
Na de maanvlucht heeft de bemanning nog vier dagen van (hopelijk) alledaagse reizen voordat ze vrijdag met hoge energie terugkeren en landen voor de kust van San Diego.
