De dood van de priester in Libanon leidt tot oorlog in een gemeenschap die vrede wilde

DROOG, Libanon — De klokken luidden en hun geluiden overstemden het gezoem van Israëlische drones boven hun hoofd toen de kist van pater Pierre al-Rahi arriveerde in de parochie die hij had gediend.

Nog maar een paar dagen eerder had Al-Rahi op de begraafplaats gestaan ​​waar de menigte zich woensdag verzamelde voor zijn begrafenis. Hij had aangekondigd dat de bevolking van Qlayaa de Israëlische evacuatiebevelen voor Zuid-Libanon zou negeren en zou blijven.

“Hij gaf ons de kracht om hier geworteld te blijven. Hij bleef maar herhalen: ‘We zullen blijven’”, zegt Eveline Farah, een 67-jarige bewoner.

En hij had zich aan zijn woord gehouden, voegde Farah eraan toe. Dus toen een Israëlische tankgranaat maandag een huis in het dorp raakte, haastten Al-Rahi en anderen zich om het oudere echtpaar dat daar woonde te helpen.

Dat was het moment waarop de tweede granaat Al-Rahi en vijf anderen raakte en verwondde. Hij bloedde later die dag dood, waardoor het laatste conflict tussen Israël en de islamitische militanten van Hezbollah naar Qlayaa kwam, een van de weinige gebieden met een christelijke meerderheid in het zuiden van Libanon. Het is een oorlog die niemand hier wil.

“Niemand in Qlayaa vecht. Er is hier geen Hezbollah. Ze willen vechten, laat ze maar. Het heeft niets met ons te maken”, zegt Najla Farah, 39, een ver familielid van Eveline Farah.

Toen de begrafenisstoet de begraafplaats naderde, gooide een groep vrouwen rozenblaadjes en rijst. Anderen tuimelden naar de kist, dansend, klappend en jubelend; door de tranen.

‘Sta op, pater Pierre. Sta op!’ schreeuwde een oudere vrouw terwijl ze in het pad van de brancarddragers stond, haar schreeuw hees toen ze gedeeltelijk in elkaar zakte in de armen van een hospik.

“Je bent niet iemand die gedragen moet worden!” zei ze. “Niemand kan je dragen!”

Er zat ruim een ​​week van geëscaleerde vijandelijkheden tussen Door Iran gesteunde Hezbollah en Israël wordt de oorlog die veel Libanezen hadden gehoopt te vermijden steeds heviger en brengt verwoestingen teweeg in gemeenschappen die er voorheen grotendeels in waren geslaagd aan de zijlijn te blijven staan.

Gezondheidsfunctionarissen van de Libanese regering zeiden woensdag dat in het land sinds 2 maart 634 mensen zijn omgekomen, waaronder 47 vrouwen en 91 kinderen, toen Hezbollah raketten op Israël afvuurde, wat de aanleiding vormde voor een brede Israëlische campagne. Ongeveer 816.000 mensen zijn ontheemd.

Ondanks de ernst van deze cijfers hadden velen hier in Qlayaa zich vóór de dood van Al-Rahi in een routine gevestigd die voortkwam uit langdurige vertrouwdheid met conflicten.

De ongeveer vierduizend mensen die hier wonen, hadden immers in 2024 de brand tussen Hezbollah en Israël doorstaan. Hoewel de meeste steden en dorpen rondom hen de facto onder controle van Hezbollah staan, had Qlayaa – net als andere christelijke, soennitische en druzische gemeenschappen verspreid over de landelijke heuvels van Zuid-Libanon – een resoluut neutraal standpunt ingenomen. Deze gemeenschappen verhinderden dat Hezbollah-strijders posities in hun gebied innamen, en daarom richtte Israël zich niet op hen.

Een Israëlische luchtaanval treft Dahiyeh in de zuidelijke buitenwijken van Beiroet op 11 maart 2026.

(Hassan Ammar/Associated Press)

Dat ritme bleef bestaan ​​nadat eind 2024 een staakt-het-vuren van kracht werd, waarbij Hezbollah zich in het zuiden ontwapende en het Libanese leger de controle over het gebied overnam. Ondertussen bezetten Israëlische troepen nog steeds delen van het zuiden, en het Israëlische leger voerde bijna dagelijks aanvallen uit die bedoeld waren om de pogingen van Hezbollah om zich te hergroeperen een halt toe te roepen.

In Qlayaa, op minder dan vijf kilometer van de grens van Libanon met Israël, vermengde het geluid van artillerie, luchtaanvallen en drones zich met het achtergrondgeluid.

Zelfs nadat Hezbollah een campagne lanceerde om de moord op 28 februari te wreken De Iraanse Opperste Leider Ali Khamenei, en hoewel Israël kort daarna ongekende evacuatiebevelen uitvaardigde voor heel Zuid-Libanon, “voelde alles normaal”, zei Najla Farah.

“We hadden zelfs een bruiloft op zondag. Het leek gewoon minder intens dan de vorige oorlog, tot wat er gebeurde met pater Pierre”, zei ze.

Woensdag bracht paus Leo XIV in zijn wekelijkse toespraak hulde aan Al-Rahi. Hij merkte op dat het woord ‘rahi’ in het Arabisch ‘herder’ betekent en dat Al-Rahi een ‘echte priester’ was die zich ‘zonder aarzeling’ had gehaast om gewonde parochianen te helpen.

‘Moge het bloed dat hij vergoot een zaadje van vrede zijn voor het geliefde Libanon,’ zei Leo. “Ik sta dicht bij het hele Libanese volk in deze tijd van het serieuze proces.”

Maar de troost die deze woorden de parochianen van Qlayaa brachten, werd getemperd door de verwarring die voelde over de moord op Al-Rahi.

De Arabischtalige woordvoerder van het Israëlische leger, Avichay Adraee, zei dat Israëlische troepen een drone hadden ingezet om “een Hezbollah-terroristische cel in een christelijk dorp in Zuid-Libanon te doden”, maar ging niet dieper in op de locatie.

Bewoners zeiden dat het huis, vlakbij de buitenwijken van Qlayaa, eigendom was van een gepensioneerde schoolleraar en zijn vrouw, die op het moment van de aanval in de keuken waren. Het Libanese leger zei dat bij de aanvallen twee Merkava-tankgranaten betrokken waren en dat er geen Hezbollah-aanwezigheid in het gebied was.

“Waarom de eerste keer slaan? Oké, waarom nog een keer slaan?” zei pater Antonius Eid-Farah, de priester van de St. George-parochie en assistent van Al-Rahi.

Eid-Farah (geen familie van Eveline en Najla Farah) weerspiegelde wat een algemeen gevoel in de stad leek te zijn, namelijk dat de dood van Al-Rai de vastberadenheid van de mensen om te blijven alleen maar had aangemoedigd.

De christenen in de stad vertrouwen op hun kerk, zei hij. En bovendien, als ze Qlayaa zouden verlaten, waar zouden ze dan heen gaan?

“Op straat?” vroeg hij. “Hoe kunnen ze hun families onderhouden?”

Toch was er onder velen hier ook een gevoel van frustratie, wat de groeiende woede onderstreepte, niet alleen jegens Hezbollah maar ook tegen de Libanese regering, omdat zij er niet in slaagde de groep te onderscheppen en haar vermogen om oorlog te voeren te stoppen. Toen het hoofd van het Libanese leger arriveerde voor de begrafenis, waren er enkele aanwezigen die ruzie maakten en weigerden de ceremonie te laten doorgaan totdat hij vertrok.

‘Nu komt hij? Waarom is hij hier in plaats van ons te beschermen tegen granaten en raketten?’ zei Chawline Maroun, een 23-jarige student wiens huis in het nabijgelegen dorp Kfar Kila tijdens de gevechten werd verwoest. Sindsdien is ze bij het gezin in Qlayaa ingetrokken.

Wanneer, zo vroeg ze zich af, zou het Libanese leger daadwerkelijk vechten? “Als de oorlog voorbij is?” zei ze.

Maroun zei dat Qlayaa niet alleen kwetsbaar was voor Israëlische aanvallen, maar ook getroffen was door wat leek op Hezbollah-raketten die verkeerd waren afgevuurd of hun doelen hadden gemist.

“Wij, de Libanezen, die deze oorlog niet willen, worden hier van beide kanten getroffen”, zei ze.

Nu Israël dieper Libanon binnendringt, groeit de vrees dat Qlayaa hetzelfde lot zal ondergaan als Alma al-Shaab, een christelijk dorp aan de grens waarvan de overige bewoners allemaal werden geëvacueerd nadat deze week een dorpeling werd vermoord.

Plannen voor een bufferzone zouden ertoe leiden dat Qlayaa onder Israëlische controle zou vallen – een herhaling van het verleden, toen het dorp werd gecontroleerd door het Zuid-Libanese leger, een door christenen geleide militie die Israël bewapende en financierde tijdens de 18-jarige bezetting van Israël.

Sommigen zouden dat voorstel verwelkomen.