Gaten,. – Al bijna vijftig jaar verdient James Blanchard zijn brood in de Golf van Mexico door garnalen uit de zee te halen.
Het is alles wat hij ooit wilde doen sinds hij ongeveer twaalf jaar oud was, samen met zijn vader, een postbode en parttime garnalenvissers terwijl hij weekenden doorbracht met het vissen op de moerassige wateren bij Louisiana. Blanchard hield van het avontuur en het prachtige isolement.
Hij leefde goed, zelfs toen de industrie om hem heen instortte. Hij en zijn vrouw Cheri kochten een comfortabel huis in een mooie wijk hier in het hart van Bayou-land. Ze hielpen drie kinderen naar de universiteit te gaan.
Maar uiteindelijk begon Blanchard na te denken over zijn gedwongen pensionering door zijn 20 meter lange boot te verkopen en zijn muur van grote groene visnetten op te hangen toen hij in februari 65 werd.
“De hoeveelheid garnalen was geen probleem”, zegt Blanchard, een garnalenverver van de vierde generatie die tijdens een reis van twee weken routinematig meer dan 30.000 diepgevroren ponden binnenhaalt. “Er wordt winst gemaakt omdat de prijzen zo laag waren.”
Toen kwam president Trump, zijn tarieven En beroemde jeukende trekkervinger.
Blanchard is een levenslange Republikein, maar was aanvankelijk geen grote Trump-fan.
In april legde Trump een heffing van 10% op de import van garnalen in groeide tot 50% voor India, Amerika’s grootste overzeese bron van garnalen. Er werden aanvullende rechten opgelegd aan Ecuador, Vietnam en Indonesië, andere grote Amerikaanse leveranciers.
Uitzicht vanaf de onderkant van de 47e president
Tarieven kunnen de economische groei vertragen, onsamenhangende markten en de inflatie verhogen. Trumps eenzijdige benadering van het belasting- en handelsbeleid heeft dat wel gedaan bracht hem voor het Hooggerechtshofdie naar verwachting deze zomer zal regeren een grote test voor de presidentiële macht.
Blanchardsnacks op een zakje gedroogde garnalen.
Maar voor Blanchard waren die tarieven een levensader. Hij heeft een duidelijke prijsstijging gezien, van slechts 87 cent per pond voor in het wild gevangen garnalen tot $ 1,50 of meer. Dat komt niet in de buurt van de $ 4,50 per pond, gecorrigeerd voor inflatie, die Amerikaanse garnalenvissers verdienden in de roerige jaren tachtig, toen garnalen minder gebruikelijk waren in de keukens thuis en enigszins een luxeproduct waren.
Het is echter genoeg voor Blanchard om zijn pensioenplannen op te schorten, en daarvoor – en Trump – is hij dankbaar.
“Het schrijven van alle wetsvoorstellen ter wereld is geweldig”, zei hij over de inspanningen van wetgevers in het Congres om de slinkende garnalenvissers van het land te steunen. “Maar er zal niets gedaan worden.”
Trump heeft volgens Blanchard zijn belofte waargemaakt.
::
Garnalen zijn dat wel Amerika’s populairste zeevruchten, maar dat heeft de Amerikaanse garnalenindustrie niet geholpen.
In het wild gevangen gedomesticeerde garnalen vormen minder dan 10% van de markt. Het is geen kwestie van kwaliteit of van overbevissing. Een stroom importen – op grote schaal gekweekt, gemakkelijk te reguleren door de ontwikkelingslanden en dus goedkoper te produceren – heeft de markt voor Amerikaanse garnalen gedecimeerd.
In de Golf en de Zuid-Atlantische Oceaan hadden de aanvoer van warmwatergarnalen – de term die de industrie gebruikt – tussen 1975 en 2022 een gemiddelde jaarlijkse waarde van meer dan 460 miljoen dollar, volgens de Southern Shrimp Alliance, een handelsgroep. (Deze cijfers zijn niet gecorrigeerd voor inflatie.)
Een boot vaart een kanaal op in Chauvin, La.
De afgelopen twee jaar is de waarde van de commerciële garnalenvisserij gedaald tot 269 miljoen dollar in 2023 en 256 miljoen dollar in 2024.
Als grootste garnalenproducent van het land is Louisiana bijzonder zwaar getroffen. “Het komt op het punt dat we op onze knieën zitten”, vertelde Acy Cooper, president van de Louisiana Shrimp Assn., onlangs aan de New Orleans-omroep WVUE.
In de jaren tachtig werkten er ruim 6.000 erkende garnalenvissers in Louisiana. Tegenwoordig zijn dat er minder dan 1.500.
Blanchard kan de rimpeleffecten in Houma zien – in de gesloten bedrijven, de uitgeputte arbeidsmarkt en het hoge aantal overdoses drugs.
Latrevien Moultrie, 14, vist in Houma, La.
“Het heeft iedereen getroffen”, zei hij. “Het zijn niet alleen de boten, de infrastructuur, de pakstations. Het zijn de bouwmarkten. De brandstofhaven. De supermarkten.”
Twee van de drie kinderen van de Blanchardses zijn verhuisd en zoeken elders hun kansen. Een dochter is hoogleraar rechten aan de universiteit. Hun zoon werkt in de logistiek voor een transportbedrijf in Georgië. Hun tweede dochter, die in de buurt van het stel woont, zet haar hogere opleiding in schoolpsychologie in als thuisblijfmoeder van vijf kinderen.
(Cheri Blanchard, 64 en gepensioneerd bij de staatsarbeidsafdeling, houdt de boeken bij voor haar man.)
Het blijkt dat de federale overheid op zijn minst gedeeltelijk verantwoordelijk is voor de inkrimping van de binnenlandse garnalenindustrie. De afgelopen jaren hebben de Amerikaanse belastingbetalers de overzeese garnalenkwekerij gesubsidieerd met minstens 195 miljoen dollar aan ontwikkelingshulp.
Zittend aan hun eettafel, vlakbij een kerstboom en andere overblijfselen van de feestdag, las Blanchard voor uit een reeks gekrabbelde aantekeningen – een Bijbel binnen handbereik – terwijl hij en zijn vrouw de lakse veiligheidsnormen, misbruik op het werk en aantasting van het milieu in verband met de overzeese garnalenkweek.
James Blanchard en zijn vrouw Cheri zijn voorstander van het beleid van Trump. Zijn persoonlijkheid is iets anders.
Het feit dat hun belastingen deze praktijken helpen ondersteunen, is bijzonder schrijnend.
‘Een klap in het gezicht’, noemde Blanchard het.
::
Donald Trump groeide langzaam op de Blanchards.
De twee zijn levenslange Republikeinen, maar ze stemden vóór Trump anno 2016 alleen maar omdat ze hem minder slecht vonden dan Hillary Clinton.
Toen hij aantrad, waren ze aangenaam verrast.
Ze hadden meer geld op zak. Inflatie was geen probleem. Washington leek minder hardhandig en opdringerig. Op tijd Trump stelde zich kandidaat voor herverkiezing, het stel was er volledig achter en stemde met plezier op hem opnieuw in 2024.
Het leesmateriaal van het Republikeinse Nationale Comité ligt op het aanrecht in de keuken van James Blanchard.
Toch zijn er dingen die Blanchard irriteren. Het maakt hem niet zoveel uit Trumps brutale persoonlijkheid en kan het allemaal niet verdragen kinderachtig schelden. Lange tijd kon hij het niet verdragen naar de toespraken van Trump te luisteren.
‘Je hebt nooit echt naar veel van Obama’s toespraken geluisterd,’ kwam Cheri ertussen, en James liet toe dat het waar was.
“Ik hield van zijn persoonlijkheid”, zei Blanchard over de voormalige Democratische president. ‘Ik hield van zijn karakter. Maar ik hield niet van zijn politiek.’
Bij Trump is het tegenovergestelde het geval.
In tegenstelling tot de meeste politici, zei Blanchard, zal Trump, als hij zegt dat hij iets gaat doen, daar doorgaans ook mee aan de slag gaan.
Zoals b.v aanscherping van de grensbeveiliging.
‘Ik heb helemaal geen probleem met immigranten,’ zei hij, terwijl zijn vrouw opzij knikte. “Ik heb een probleem met illegaal immigranten.” (Ze herhaalde Trump toen ze Renee Good de schuld gaf van haar dood vorige week door een ICE-agent.)
‘Ik heb sympathie voor hen als families,’ vervolgde Blanchard, maar het oversteken van de grens maakt iemand nog geen Amerikaans staatsburger. “Als ik 70 mijl per uur over de snelweg rij in die 30 mijl per uur-zone, raad eens? Ik krijg een bekeuring… Of als ik in die auto stap en drink, raad eens? Ze gaan me gevangen zetten. Dus wat is het verschil?”
Tussen de twee is er niet veel – afgezien van Trumps ‘trollen’, zoals Cheri het noemde – waar ze kritiek op hebben.
Blanchard salueerde blikseminslag en arrestatie door de Venezolaanse president Nicolás Maduro als nog een voorbeeld van hoe Trump precies doet en bedoelt wat hij zegt.
“Toen Biden aan de macht was, hadden ze een premie van 25 miljoen dollar op Maduro’s hoofd staan”, zei Blanchard. “Maar blijkbaar werd dit gedaan in de wetenschap dat het nooit zou worden afgedwongen.”
Nog meer nutteloze praatjes, opperde hij.
Zoals al die jaren van gebroken beloften van politici die beloofden de buitenlandse concurrentie in toom te houden en de noodlijdende Amerikaanse garnalenindustrie nieuw leven in te blazen.
James Blanchard aan boord van zijn boot, die hij aanmeert in Bayou Little Caillou.
Trump en zijn tarieven hebben Blanchard zijn levensonderhoud teruggegeven, en alleen daarvoor is hij dankbaar.
Er moeten onderhouds- en reparatiewerkzaamheden worden uitgevoerd aan zijn boot – de Waymaker genaamd, ter ere van de Heer – voordat Blanchard zijn tweekoppige bemanning verzamelt en vertrekt vanuit Bayou Little Caillou.
Hij kan haast niet wachten.
