John Edward Jones, 26, zat ondersteboven vast in de Nutty Putty Cave in Utah, nadat hij met zijn hoofd voorover een smalle tunnel was binnengegaan
Een grotduiker stierf een gruwelijke dood, hij kwam ondersteboven vast te zitten in een kleine doorgang en maakte verontrustende geluiden toen hij omkwam.
John Edward Jones, 26, een geneeskundestudent en veteraan speleoloog (een recreatieve grotonderzoeker), ging met vrienden op een ondergrondse expeditie terwijl hij tijdens Thanksgiving in 2009 bij familie in Utah logeerde.
Op 24 november waagde het gezelschap zich in de Nutty Putty Cave, een populaire speleologiebestemming die bekend staat om zijn krappe bochten, bochten en beperkte ruimtes.
John probeerde het kenmerk te vinden dat het geboortekanaal werd genoemd, een ongelooflijk strakke verticale schacht. De verwoestende fout van iemands vader was dat hij per ongeluk een onbekende sectie betrad genaamd Ed’s Push en op een doodlopende weg belandde.
Hij manoeuvreerde met zijn hoofd naar voren en reikte naar voren met zijn heupen, buik en vingertoppen. Maar binnen enkele ogenblikken merkte hij dat hij vastzat en geen ruimte had om te draaien of zich terug te trekken.
Zijn enige optie was om door te gaan en lucht uit zijn longen te laten ontsnappen om door het “L-vormige punt” te passen dat slechts 25 centimeter breed en 45 centimeter hoog was.
John’s broer Josh was de eerste die hem lokaliseerde en probeerde hem aan zijn onderbenen los te trekken, maar het mocht niet baten.
In een gruwelijke wending gleed John verder door de gang en kwam vast te zitten met zijn armen onder zijn borst. Josh had geen andere keuze dan zijn broer achter te laten en een weg te vinden uit het grottenstelsel waar hij alarm sloeg.
Grotonderzoeker en YouTuber Brandon Kowallis werd ingeschakeld om te helpen redden missie en werd de laatste persoon die John zag terwijl hij nog leefde.
Na hun mislukte poging de volgende dag schreef hij een aangrijpend verslag van hun verwoede reddingspogingen. Hij onthulde dat John “was begonnen te praten over het zien van engelen en demonen om hem heen”.
Brandon schreef: “John’s voeten waren ongeveer 1,80 meter voorbij de vernauwing en ik kon naast hem langs de 1,20 meter brede spleet bewegen.
“Nadat ik mezelf in evenwicht had gebracht door mijn lichaam in een smaller deel van de spleet te drukken, begon ik met John te praten, hem te vragen hoe het met hem ging en mezelf voor te stellen.
“Er kwam geen antwoord. Ik veranderde mijn positie een beetje en tikte hem op zijn been. Ik kon hem diep gorgelend horen ademhalen alsof zijn longen zich met vloeistof vulden.
“Toen verschoven zijn voeten alsof hij zijn benen uit de spleet probeerde te manoeuvreren waarin hij vastzat. De trap zag er behoorlijk uitzinnig uit en na een seconde stopte hij en het leek alsof hij bewusteloos was geraakt.
“Ik bleef op zijn benen en heup tikken om te zien of ik een reactie kon krijgen, maar er kwam geen reactie.”
De enige optie was om John horizontaal te verplaatsen, hoewel dit zou betekenen dat hij door het gevaarlijkste deel van de doorgang moest manoeuvreren waar hij vastzat.
Zelfs als hij bij bewustzijn was geweest en in perfecte fysieke conditie verkeerde, zou er slechts een ‘minimale kans’ op succes zijn geweest. Er werd een radio aan de familie van John overhandigd, waardoor zijn moeder, vader en vrouw hem konden vertellen dat ze van hem hielden en voor hem baden.
Terwijl reddingswerkers verwoed vochten om John uit de grot te bevrijden, ademde hij “gorgelend adem” uit en trapte wanhopig in een bovenmenselijke poging om te ontsnappen.
Brandon probeerde zijn hamer te gebruiken om rotsfragmenten weg te hakken, maar deze verdwenen steeds in het zand aan de randen. Later die avond controleerde hij Johns temperatuur, die was gedaald tot bijna gelijk aan de temperatuur van de rotsen in de grotmuur.
Brandon voegde eraan toe: “Van daaruit trok ik zijn schoenen uit en probeerde zijn temperatuur te controleren. De thermometer gaf niets aan, wat volgens de paramedicus kwam omdat de temperatuur onder het bereik lag.
“Toen ik zijn schoenen uittrok en zijn voeten verplaatste, merkte ik dat zijn voeten en benen aanzienlijk stijver waren dan voorheen, en dat het moeilijk was voor zijn benen om meer dan een paar centimeter te bewegen.”
Een paramedicus kon dichtbij genoeg komen om te bevestigen dat hij was overleden aan een hartstilstand. De ingang van de Nutty Putty Cave werd vervolgens afgesloten en als een gevaar voor de gezondheid beschouwd.
Ongeveer een week later werd beton in de hoofdopening van de grot gestort, waardoor John definitief werd begraven. Hij werd overleefd door zijn vrouw Emily en hun dochtertje Lizzie.
Emily verwachtte destijds ook hun tweede kind, een zoon die het jaar daarop werd geboren en genoemd ter ere van zijn vader.
