De Nigeriaanse markt voor het maken van online inhoud is enorm gegroeid. Kunnen de skitmakers en streamers het lonend maken? | Sociale media

Op een vochtige middag in Lagos wordt een komische sketch gefilmd op een set die meer op een kleine filmproductie lijkt.

Er lopen tientallen mensen rond: lichtassistenten, een geluidstechnicus, een visagist en zelfs een contentmaker die ongeschreven beelden achter de schermen maakt. Centraal staat Broda Shaggi, geboren Samuel Animashaun Perry, die instructies geeft, regels repeteert en karikaturen uitvoert.

Achter de punchlines en virale memes schuilt veel hard werk, aldus Olufemi Oguntamu, CEO van Penzaarville Afrikaeen in Lagos gevestigd mediabureau dat Broda Shaggi beheert.

“Hij fotografeert alsof hij een film maakt”, zei Oguntamu. “Hij laat bussen de bemanning rondleiden. Ze gebruiken drones. Ze gebruiken grote camera’s. Het is nu een serieuze zaak… mensen begrijpen niet hoe moeilijk het is om elke dag inhoud te blijven maken, omdat het nieuwe inhoud moet zijn.”

De komediecarrière van Broda Shaggi begon aan de Universiteit van Lagos toen hij sketches begon te uploaden naar sociale-mediaplatforms. Sindsdien heeft hij 11,9 miljoen volgers op Instagram verzameld, muziek uitgebracht en zich toegelegd op film- en televisiewerk.

De 32-jarige is een van de meest populaire figuren in een ecosysteem van Nigeriaanse makers van sociale media, waaronder sketchmakers, YouTubers, TikTokers, podcasters, streamers en meer, waardoor een publiek in heel Afrika en de diaspora wordt opgebouwd.

Volgens het Africa Creator Economy Report uit 2026 wordt de sector gewaardeerd op 3,1 miljard dollar en zal deze naar verwachting tegen 2030 bijna verzesvoudigen tot 17,8 miljard dollar. In Nigeria, een van de belangrijkste landen die deze groei aanjaagt, zeggen veel influencers dat hun roem zich nog moet vertalen in financieel comfort.

Onder de krantenkoppen gaat een trieste realiteit schuil. Meer dan de helft van de Afrikaanse makers verdient minder dan $100 per maand. Platforms verdienen minder geld met adverteren dan in andere delen van de wereld, wat zich vertaalt in lagere betalingen aan makers, wat betekent dat velen voor hun inkomen afhankelijk zijn van familie, vrienden en merkpartnerschappen.

Ruim een ​​derde beschouwt zijn baan als hobby, deels als gevolg van ernstige operationele uitdagingen zoals een onstabiele stroomvoorziening en toegang tot financiering.

“In Nigeria is publiek kapitaal niet direct beschikbaar voor digitale makers… het bestaat niet”, zegt David Adeleke, directeur van de Communique-nieuwsbrief, die medeauteur was van het Africa Creator Economy Report. “Veel van het publieke kapitaal dat we vinden gaat naar filmmakers en infrastructuurspelers, mensen die fysieke ruimtes bouwen.”

Adeleke stelde beleid voor zoals het verlengbare gouden visum van de VAE, dat tien jaar geldig is, waardoor makers belastingvrij kunnen leven en werken. “Een van de grootste problemen van Nigeriaanse makers is het gebrek aan systemen voor het genereren van inkomsten. We hebben beleid nodig dat zich specifiek richt op het aanmoedigen van internationale bedrijven om naar Nigeria te komen, zodat lokale makers wereldwijd inkomsten kunnen genereren met hun inhoud.”

Sommige makers in Kenia hebben er bij hun overheid of startups op aangedrongen om ten minste 10% van hun digitale advertentiebudget aan makers en makersplatforms te besteden.

De Nigeriaanse regering hoopt dat de creatieve economie haar olie-afhankelijke inkomsten kan helpen diversifiëren. Er is geen specifieke makersbelasting, maar degenen die meer dan 50 miljoen naira (£ 27.360) per jaar verdienen, worden tot 25% belast als onderdeel van een belastingschijf voor freelancers en externe werknemers.

In januari lokte de derde African Creators Summit duizenden makers van inhoud, waaronder enkele van buiten Nigeria, naar Lagos. Sprekers riepen op tot meer ondersteunend beleid van de regering voor de nieuwe sector, in plaats van deze eerst te belasten.

Er werd ook gesproken over het terugdringen van de administratieve rompslomp en het actualiseren van de bestaande wetgeving voor federale agentschappen die de sector reguleren. Sommigen beschuldigen de regering ook van het censureren van online-inhoud onder het mom van het bestrijden van desinformatie en desinformatie.

Naast het genereren van inkomsten worden makers ook geconfronteerd met diefstal van intellectueel eigendom en het klonen van AI. Experts zeggen dat coördinatie tussen toezichthouders en mondiale technologiebedrijven om makers te beschermen van cruciaal belang is. Overheidsfunctionarissen zeggen dat ze bereid zijn spelers uit de industrie erbij te betrekken, maar weten niet zeker wie, vanwege het bestaan ​​van verschillende verenigingen van makers.

Baba Agba, adviseur van het Ministerie van Kunst, Cultuur, Toerisme en Creatieve Economie, zei tijdens de top: “De sector moet samenkomen en zeggen dat dit is wat we willen … en ze moeten ook met ons willen samenwerken.”

Oguntamu is het daarmee eens. “Ik heb er veel vakbonden gezien, maar geen enkele heeft gewicht… misschien worden we daarom nog niet serieus genomen door de regering. Omdat we niet één stem hebben.”

Hij zei dat ontmoetingen met de overheid zich zouden moeten concentreren op het creëren van een ‘bevorderende omgeving’ – inclusief het terugdringen van de internetdatakosten – om als productief te kunnen worden beschouwd.

“Zolang we (de) faciliterende omgeving hebben, kan elke maker gedijen”, zei hij. “Veel grote makers van inhoud nemen nu hun toevlucht tot het alleen fotograferen van binneninhoud, want als ze naar buiten gaan, wil iedereen (straatjongens) er een stukje van… als je in het buitenland bent en inhoud fotografeert, is het zo anders.”