Een paar presentatoren bij de Oscars van dit jaar maakten grapjes ten koste van Donald Trump: zonder hem ooit bij naam te noemen. De echte berisping aan het adres van de president – en aan sommige andere aspecten van onze huidige tijd – kwam voort uit oprechte blijk van nederigheid in de toespraken van de winnaars.
Hoewel het levensonderhoud van een acteur letterlijk afhangt van het nabootsen van emoties, leken de meeste winnaars van gisteravond oprecht vernederd door hun overwinning en dankbaar jegens degenen die hen hielpen deze te bereiken. Alles bij elkaar genomen tijdens de 3,5 uur durende uitzending vormden ze een perfect contrast met een overheids- en technologiesector waarvan de grimmige uitingen van dominantie even onwelkom als onverdiend aanvoelen.
Het grotesk narcistische zelfbeeld van Trump was misschien nog schokkender toen hij voor het eerst president werd. Hij leek elke eigenschap te belichamen waarvan ouders de neiging hebben hun kinderen ervan te weerhouden deze aan te nemen – voortdurend opscheppend over zijn eigen kwaliteiten en prestaties, reëel of ingebeeld.
In 2026 worden de gevolgen en grenzen van zijn beruchte, zelfverheerlijkende ijdelheid nu op schandelijke wijze aan de wereld blootgesteld.
Na roekeloos in oorlog te zijn gestort met Iran, en verklaart de overwinning bij elke aangrijpende bocht probeert hij wanhopig gewapende bondgenoten om zich bij zijn verovering aan te sluitenin plaats van zelfs maar te proberen te bidden of hen te inspireren.
Naast deze administratie is AI de industrie druipt ook van arrogantie. De leiders die het inherente nut van technologie in elk aspect van het moderne leven benadrukken, lijken b.v. uit een opiniepeiling blijkt dat er wijdverbreide, diepe bedenkingen bij zijn. In plaats daarvan ploegen ze vooruit, met een sfeer van wrede onvermijdelijkheid, terwijl ze de aarzelende massa meeslepen, of ze dat nu leuk vinden of niet.
Gegeven het feit dat nihilistisch egoïsme nu net zo gewoon is als de vervuilde lucht van datacenters die we inademen, was het deze week verfrissend om een klasse Oscar-winnaars te zien met zo’n duidelijk verwoorde waardering voor de gemeenschap, het erfgoed en het feit dat trots idealiter verdiend en respectvol moet zijn.
Daarin samen
‘Je laat iemand hard werken voor een van deze,’ De ene wedstrijd na de andere regisseur Paul Thomas Anderson zei toen hij de prijs voor beste regisseur won, zijn tweede Oscar van de avond. (Hij zou uiteindelijk een derde accepteren, voor Beste Film.)
Die regel verwees naar Anderson’s eerdere gebrek aan Oscars, ondanks dat hij de afgelopen dertig jaar een veelgeprezen regisseur en terugkerende genomineerde was.
Afgezien van het maken van een milde grap over de lange, vreemde weg naar de overwinning, benadrukte Anderson’s toespraak echter zijn dankbaarheid, waarbij zijn gespannen stem en voortdurende gepraat suggereerden dat hij niet alleen maar lippendienst bewees.
In tegenstelling tot een bepaald iemand die klaagt voortdurend over het niet krijgen van de Nobelprijs voor de Vredehij verraadde geen enkele bitterheid toen hij in het verleden werd gepasseerd.
Elders benadrukte hij het gemeenschapsaspect van het filmmaken. Anderson herkende al zijn medewerkers en gaf de spotlight aan zijn producer, Sarah Murphy, om een toespraak te houden nadat hij samen Beste Film had gewonnen. Hij was echter vooral een klasseman als het om zijn concurrenten ging, die hij als waardige collega’s beschouwde.
Onder zijn dankwoord voor de uiteindelijke prijs nam Anderson een moment in de filmgeschiedenis om hulde te brengen aan de regisseurs die hij er zojuist voor had verslagen, en de veronderstelde superioriteit van zijn eigen film weg te wuiven.
“Ik wil alleen maar zeggen dat ze in 1975 Oscar-genomineerd waren voor de beste film Honddagmiddag, Eén vloog over het koekoeksnest, Jaws, NashvilleEn Barry Lyndon“, aldus de filmmaker. “Er is geen beste onder hen. Het is maar net hoe de stemming die dag zou kunnen zijn.”
Wat we de geschiedenis verschuldigd zijn
Een andere eerste winnaar, Michael B. Jordan, was net zo grootmoedig toen hij de prijs voor Beste Acteur in ontvangst nam voor zijn optreden in Zondaarsde tweede koploper van de avond. Hij bedankte zijn ouders, zijn collega’s, de leidinggevenden die groen licht gaven aan de film, het publiek dat er dol op was en de kiezers die erop stemden.
Maar hij stelde zich ook nederig op als erfgenaam van een erfenis.
“Ik sta hier vanwege de mensen die mij voorgingen”, zei Jordan, voordat hij zes prominente zwarte acteurs opsomde die eerder Oscars hadden gewonnen. “Om tussen de reuzen, tussen de groten, onder mijn voorouders, onder mijn jongens te staan - bedankt aan iedereen in deze kamer voor hun steun in mijn carrière.”
Terwijl Jordan ontroerd leek om deel uit te maken van de filmische lijn, weerspiegelde Autumn Durald Arkapaw de eer om een nieuwe te beginnen.
Eerder op de avond was Zondaars cinematograaf werd de eerste vrouw ooit die in die categorie won – en behaalde de overwinning over iets dat groter was dan zijzelf.
Tijdens haar dankwoord vroeg Arkapaw alle vrouwen in het publiek om op te staan, “omdat ik het gevoel heb dat ik hier niet kom zonder jou.”
Onnodig te zeggen dat ze grotendeels voldeden.
Vergelijk de waardering van deze baanbrekende winnares voor haar plaats in de geschiedenis eens met die van bijvoorbeeld durfkapitalist Marc Andreessen, die onlangs pochte van het hebben van nul introspectie omdat: “Ik heb ontdekt dat mensen die bij het verleden blijven stilstaan, in het verleden blijven hangen.”
Alle verkeerde mensen hebben het impostersyndroom
In een tijdperk waarin de mensen die misschien wel het meeste baat hebben bij een vertrouwenscrisis er nooit een lijken te hebben, is het fijn om te zien hoe publieke figuren zichzelf op gepaste wijze vieren.
Misschien wel het beste voorbeeld bij de Oscars van dit jaar was K-popster EJAE, een van de artiesten achter de winnaar van Best Original Song, ‘Golden’.
Ondanks het enorme succes van het nummer vóór de Oscars (als je de ouder bent van een jong kind, neurie je dit nummer waarschijnlijk in je slaap)de songwriter keek geschokt en vol ongeloof terwijl ze langzaam naar het podium gleed.
Maar toen ze daar eenmaal was aangekomen, toen de omvang van haar prestatie tot haar door leek te dringen, begon ze te jubelen in haar triomf. Maar bescheiden.
“Toen ik opgroeide, lachten mensen me uit omdat ik van K-pop hield”, zei ze door tranen heen, “maar nu zingt iedereen ons lied en alle Koreaanse teksten. Ik ben zo trots!”
Alsof nederigheid nog niet voldoende tot uiting kwam tijdens de Oscars, lijkt het de moeite waard om op te merken dat een van de minst bescheiden genomineerden dat wel deed niet winnen.
Timothée Chalamet, die dit hele prijzenseizoen openhartig was over zijn wens om erkend te worden “een van de groten aller tijden”, ging zonder Oscar voor zijn optreden in Marty Supreme– ondanks het feit dat er over is nagedacht een dodelijk slot voor de prijs eerder in de Oscar-race.
Wie zei dat er niet zoiets bestaat als een Hollywood-einde?
Een van de belangrijkste functies van de film is het bieden van escapisme, een kans voor kijkers om even aan hun eigen leven te ontsnappen en een andere wereld te bezoeken. De Oscar-uitzending van gisteravond deed op zijn eigen manier hetzelfde. De winnaars boden de kijkers een korte maar glorieuze ontsnapping aan een moment waarop arrogantie wordt beloond en nederigheid voor sukkels is.
