Ontgrendel Editor’s Digest gratis
Roula Khalaf, redacteur van de FT, kiest haar favoriete verhalen in deze wekelijkse nieuwsbrief.
Goedemorgen. Staatsobligaties zijn de afgelopen weken over de gehele rentecurve scherp gestegen. De tienjaarsrente is gedaald van 4,27 procent. naar 4,06 procent. De markt is er echter van overtuigd dat de economie vertraagt stevig laatste gegevens? Reageert het land op de dalende Japanse rente? Of dringt de angst voor AI-deflatie en banenverlies door tot de obligatiemarkt? Vertel ons wat u denkt: unhedged@ft.com.
De softwareverkoop, deel II
Afgelopen vrijdag hebben we een initiaal genomen zien over de verkoop van softwareaandelen, met vermelding welke bedrijven getroffen zijn, hoeveel en wanneer. Maar we hebben geen vooruitgang geboekt op de vraag die er echt toe doet: hoeveel bedreiging vormen AI-machines voor de winstgroei op de lange termijn van softwarebedrijven? Ik weet zo goed als niets van AI (een situatie die ik probeer te verhelpen), dus als ik deze vraag voor het eerst probeer te beantwoorden, vertrouw ik op de argumenten van anderen, een beetje logica en mijn ervaring op het gebied van bedrijfsfinanciering.
De basisintuïtie achter de uitverkoop is dat AI-machines bedrijven en individuen in staat zullen stellen taken uit te voeren die ze voorheen met betaalde software uitvoerden, of dat ze vervangingen voor die software zouden kunnen bouwen – en dat allemaal tegen lagere kosten. Is dit realistisch? De consensus op Wall Street is dat sommige softwareleveranciers veel kwetsbaarder zullen zijn dan andere, en dat de uitverkoop het onderscheid tussen de bedreigde en de veerkrachtige niet heeft gerespecteerd.
Goldman Sachs heeft klanten onlangs een software-‘paarhandel’ voorgesteld: twee emmers aandelen, één om te kopen en de andere om short te gaan. Ze beschrijven de longs als softwarebedrijven die moeilijk te vervangen zullen zijn vanwege “verankering in de regelgeving, complexiteit van de integratie of menselijke verantwoordelijkheid” en die “data-infrastructuur (structuur), observatie, beveiliging, hyperscale cloud en (en) AI-ontwikkelingsplatforms” ondersteunen. Aan de korte kant staan bedrijven die “workflows ondersteunen die AI steeds meer intern zou kunnen automatiseren of opnieuw opbouwen”.
Volgens een Bloomberg geschiedenis over het Goldman-paar omvat long-side aandelen Cloudflare, CrowdStrike en Palo Alto Networks (allemaal in cybersecurity), evenals Oracle en Microsoft. Aan de korte kant bevinden zich Monday.com (applicatiebouw, projectbeheer), Salesforce (klantrelatiebeheer), DocuSign (elektronische handtekeningen), Accenture (technologieadvies) en Duolingo (talen leren).
Softwareanalisten op hun beurt baseren zich op het ‘integratiecomplexiteit’-argument voor de vraag waarom softwarebedrijven zullen blijven groeien. Het argument is gebaseerd op hoge overstapkosten, integratie van ongelijksoortige softwaresystemen en -functies, en het vermogen van softwarebedrijven om hun eigen AI-tools te ‘plukten’ in de onderling verbonden softwareclusters die hun klanten gebruiken. Hier is Stephen Bersey van HSBC:
De technische markt is iets vreemds, waar de beste of goedkoopste producten niet altijd winnen…
(O) Wanneer een grote platformapplicatie wordt geïnstalleerd en het bedrijf van een klant zijn kritieke activiteiten daarop uitvoert, brengt het overstappen veel risico’s met zich mee. . . Als er tijdens een platformvervanging een verstoring optreedt, kunnen de normale activiteiten tot stilstand komen, kunnen loyale klanten voor altijd vertrekken, worden merken aangetast en kunnen de inkomsten stoppen totdat de problemen zijn opgelost. . . Er zijn ook veel andere onvoorziene overstaprisico’s/kosten die kunnen afnemen, zoals een lagere productiviteit en talrijke procesfouten, naarmate gebruikers zich omscholen en vertrouwd raken met een nieuw systeem. Of de plotselinge opkomst van ongewenste functionele interacties die zich alleen manifesteren tijdens langdurige, grootschalige operaties.
En hier is Keith Weiss van Morgan Stanley:
(AI)-risico moet worden bekeken in de context van de voorkeur van de eindklant voor ‘best of breed’-oplossingen boven meer geconsolideerde ‘suites’. In ons (Chief Investment Officer) onderzoekswerk. . . een van de drijvende factoren voor een toenemende voorkeur voor suites is naar onze mening het vermogen van de gevestigde suiteleveranciers om effectiever als snelle volgers op te treden en de functionaliteitskloof tussen hun suite en de beste oplossingen te minimaliseren…
De richting waarin software-architecturen de afgelopen vijftig jaar zijn gegaan, is een toenemende modularisering van het systeem in geoptimaliseerde componenten die de beste efficiëntie en effectiviteit bieden voor het soort werk dat moet worden gedaan. Hoewel (AI) effectief nieuwe functionaliteiten rond contextueel begrip van ongestructureerde gegevens, codering en contentcreatie mogelijk kan maken, is het onwaarschijnlijk dat dit de meest effectieve en efficiënte component voor alle delen van het systeem zal zijn
Dit argument is op zich logisch: bestaande softwaresystemen zijn complex en moeilijk te vervangen, en softwarebedrijven zullen al een tijdje hard aan AI werken. Maar hoe ver gaat het? De verkoop gaat niet over schade aan de winsten van softwarebedrijven in de komende jaren. Iedereen erkent dat de fundamenten van de sector gezond zijn en dat dit nog enkele jaren zo zal blijven. Deze vraag is hoe computergebruik er over tien jaar uit zal zien. In termen van financiële analyse gaat de vraag over “terminal valuation multiple” in het discounted cashflow-model van uw favoriete softwarebedrijf. In een standaard DCF-model schat u de winst voor elk van de komende tien jaar en stelt u vervolgens een veelvoud in, bijvoorbeeld. 20x – over de winst in jaar 10, resulterend in een forfaitair bedrag dat de volledige toekomstige waarde vertegenwoordigt. Ik denk dat wat er nu gebeurt, is dat beleggers die 20x nemen en naar 15x of 10x verplaatsen, omdat de winsten op dat moment misschien niet zo goed groeien.
Het is mij helemaal niet duidelijk dat dit een vergissing is. Er zijn sterke netwerkeffecten en hoge overstapkosten in de software-industrie, die het voor nieuwe concurrenten moeilijk maken om gevestigde bedrijven te verdringen. Maar ik ben er niet zeker van dat AI-machines in de standaardzin een nieuwe concurrent zijn. Er is misschien geen moment waarop klanten het oude softwaresysteem eruit halen en het nieuwe AI-systeem installeren. Er is mogelijk geen “schakelaar”. Bedrijven en individuen kunnen over vijf of tien jaar op een ochtend wakker worden en besluiten dat ze de oude software niet langer nodig hebben, gezien de vele dingen die hun AI-assistent voor hen kan doen. Dit is slechts een gok van een niet-expert, maar zo ziet de dreiging er voor mij uit.
Een laatste punt dat door meerdere is genoemd. De markt doet momenteel alsof de impact van AI sectorspecifiek zal zijn, alhoewel welke sector naar verwachting getroffen zal worden van dag tot dag verandert. Maar als AI zo revolutionair is als veel mensen denken, zal het geen enorme, onvoorspelbare ‘deflatiebom’ zijn die inslaat. meest sectoren (ik leen de zin van Paul Kedrosky)? Dat wil zeggen: is de hele markt niet riskanter geworden, zodat de hele markt tegen een lagere waardering moet verkopen? Misschien komen we er nog wel.
Goed lezen
FT Unhedged-podcast
Kun je geen genoeg krijgen van Unhedged? Luisteren naar onze nieuwe podcastvoor een duik van 15 minuten in het laatste marktnieuws en financiële krantenkoppen, twee keer per week. Volg eerdere edities van de nieuwsbrief hier.
