Zolang mensen er gebruik van maken AI om tekst te karnen, hebben andere mensen “vertelt” bedacht dat er iets was geschreven door AI. Soms zijn het leestekens komt onder verdenking. (em dash wordt over het algemeen beschouwd als de meest schaduwrijke.) Andere keren wel woord waar robotschrijvers dol op lijken te zijn en te veel gebruik van maken.
Maar wat als de grootste weggever is waar een tekst door is geschreven? AI is het geen woord, zinsnede of leesteken, maar een bepaalde zinsstructuur?
Waarom is het zo moeilijk om AI-schrijven menselijk te laten klinken?
Het idee dat bepaalde zinsritmes een tekenen van AI-schrijven kwam voor het eerst onder mijn aandacht door mijn werk als een professionele woordenmaker. Onlangs liet een potentiële nieuwe klant contact met mij opnemen over het helpen bij het oppoetsen van een deel van hun schrijven. Als redacteur is dit niet ongebruikelijk. Maar net als verschillende recente onderzoeken, kwam deze opdracht met een twist uit het AI-tijdperk.
De klant had veel onderzoek gedaan voor een werkproject en vervolgens een populaire LLM gevraagd de resultaten te synthetiseren. Daarna zij gecontroleerd op feitelijke onjuistheden en verwijderde alles wat een voor de hand liggende rode vlag leek voor AI-schrijven. Maar de tekst klonk nog steeds niet menselijk. Zou ik het kunnen repareren?
Ik was het er mee eens dat er ondanks de grote inzet van de opdrachtgever toch iets aan de tekst zat. Ik was het er ook mee eens dat het niet meteen gemakkelijk was om te zien wat het was. Alle vaak geciteerde verhalen over AI-schrijven waren verwijderd. Er was geen rij of één duiker in zicht. Toch voelde het alsof het van een bot kwam, en niet van een mens. Het probleem zat duidelijk dieper dan de woordkeuze.
Ik werd geconfronteerd met dit dilemma vanuit het perspectief van een communicatieprofessional. Maar er zijn nog genoeg anderen die zich over hetzelfde probleem afvragen. Het zijn de ondernemers die marketeersen anderen die kunstmatige intelligentie willen gebruiken om hun workflows te versnellen, maar dat niet willen anderen irriteren met robotachtige e-mails en rapporten. Tot de groep behoort ook auteur Sam Kriss.
AI-verteller is meer dan rare woorden en interpunctie
IN een boeiend artikel in Het New York Times MagazineKriss duikt in de stilistische tics die bepaalde, vaak vervelende, veelbetekenende tekenen zijn van AI-schrijven. In tegenstelling tot meerdere kwantitatief gerichte recente studieshij richt zich niet op kenmerken die gemakkelijk te meten zijn, zoals de frequentie van bepaalde woorden of leestekens. In plaats daarvan onderzoekt hij de grotere patronen in AI-schrijven die bijdragen aan het griezelige en vaak diep zenuwslopende gevoel.
AI ontbeert bijvoorbeeld elke directe ervaring van de fysieke wereld. Als gevolg hiervan is het schrijven van AI vaak vol onnauwkeurige abstracties. Er zijn veel gemengde metaforen. Bots maken ook te veel gebruik van de regel van drie. (Lijsten met descriptoren of voorbeelden zijn over het algemeen bevredigender voor de lezer in groepen van drie.) Zinnen die in het ene land of in de ene context veel voorkomen, worden in andere weergegeven waar ze vreemd klinken.
Als je een taalliefhebber bent die er wanhopig van wordt huidige vloed van AI-slop of een praktijkgerichte professional die AI wil gebruiken zonder menselijke lezers te irriteren, het artikel is zeker het lezen waard. Maar vooral één van de observaties van Kriss deed bij mij alarmbellen rinkelen.
‘Het is niet X. Het is Y’
“Ik word tot het punt van verontwaardiging gedreven door elke zin die het patroon volgt: ‘Het is niet X, het is Y’, ook al komt deze volkomen normale constructie voor in algemeen goed ontvangen literatuur als de Bijbel en Shakespeare”, schrijft hij.
Kriss haalt vervolgens voorbeelden aan van deze zinsconstructie ‘Het is niet X, het is Y’ in alles, van tweets van politici tot pizza-advertenties. Optredens in grote literatuur ondanks het feit dat de recente stroom aan voorbeelden deze formulering heeft veranderd in een trefzekere manier om te weten dat je iets leest dat door een machine is geschreven.
Hmm, dacht ik, terwijl ik het document van mijn cliënt opnieuw opende. En ja hoor, toen ik het vreemd mechanische schrijfwerk van mijn nieuwe cliënt herlas, zag ik de specifieke zinsconstructie in bijna elke paragraaf.
Een AI vertelt je dat schrobben gemakkelijk is
Het wegwerken van alle weggeefacties dat een bepaalde tekst door AI is geschreven, is moeilijk. Het duurt misschien langer om grondig te schrobben dan alleen maar de eerste poging te doen om het ding zelf te schrijven. (Wat ik, terzijde, vaak vertel aan klanten die op zoek zijn naar dit soort redactioneel werk.) Plus: Schrijven is goed voor je hersenen.
In andere gevallen van meer mechanistisch schrijven doet het aanhouden van de AI-stijl er misschien niet toe. Wat maakt het uit wat de literaire verdiensten van de samenvatting van een data-analyse zijn als de cijfers en conclusies kloppen? Als dat zo is, maak je dan geen zorgen: “Het is niet X. Het is Y.”
Maar als u reclameteksten, een presentatie of boeiende inhoud en je wilt dat de lezer het gevoel krijgt dat een mens het daadwerkelijk heeft geschreven, dan is het artikel van Kriss een nuttige herinnering. Zeker, bepaalde woorden of taaltekens komen vaker voor bij het schrijven van AI. Maar het algemene probleem zit meestal dieper.
Als je echt wilt proberen AI-taal redelijk menselijk te maken, hoef je je niet alleen zorgen te maken over de woordkeuze en het elimineren van hallucinaties. Je moet dieper kijken naar de manier waarop de zinnen zijn gestructureerd.
En je wilt absoluut vermijden: “Het is niet x. Het is y.” Zoals een bot het zou kunnen zeggen: deze zinsstructuur is niet alleen maar een cliché. Het is nu een feit dat AI de teksten heeft geschreven.
