Er zijn 365 teams in het herenbasketbal van Divisie I; 363 bij vrouwen universiteitsbasketbal. Slechts 68 kwalificeren zich voor het NCAA-toernooi aan elke kant, en veel van de 68 teams in elke groep hebben March Madness al veroverd.
Amerika verheugt zich elk jaar op het NCAA-toernooi, waarbij er tussen haakjes wordt gespeeld, de werkuren worden verslapt om naar de wedstrijden te kijken, zich verwikkeld raakt in basketbal met hoge inzetten, met enkele eliminatie, waarbij elk verlies het einde van seizoenen en carrières betekent, en elke overwinning een magisch verhaal is dat nog jaren kan worden verteld.
Er is meer waar dat vandaan komt.
Na de aftrap op 2 maart en de selectieshow op de 15e, is er collegebasketbal voor heren met hoge inzet en enkele eliminatie. elke dag. Terwijl het aantal daalt van 68, zodat we met één team drie weken NCAA Tournament-actie kunnen doorstaan, brengen de komende twee weken ons van bijna 365 helemaal naar 68. En dat is alleen aan de herenkant.
Elk van de 31 conferenties van Divisie I doet het een beetje anders, maar ze verlenen allemaal automatisch een bod aan de Big Dance voor hun postseason-kampioen.
Elk ondiep zaadje heeft een verhaal
Je denkt misschien niet veel na over de 14, 15 en 16 zaden die je kiest om door te gaan naar de eerste ronde van traditionele krachtpatsers, maar achter elk van deze spellen schuilt een zeer fascinerend verhaal dat culmineerde in een conferentietoernooikampioenschap.
Southern Illinois University Edwardsville verloor vorig jaar met 78-40 van de beste geplaatste Houston in het NCAA-toernooi. Het vertrek van SIU leek misschien brutaal en zonder pardon, maar voor hoofdcoach Brian Barone was dit het moment waarop hij zijn hele leven had gewacht. Toen Barone in 2019 de baan als hoofdcoach aanvaardde, hing hij een ingelijst paar op schaar boven de kleedkamerdeursymboliseert het doel om het allereerste Divisie I-conferentiekampioenschap van het programma te winnen en een reis naar het NCAA-toernooi te verdienen.
Hij bouwde het team uit van consistente kelderbewoners op de Ohio Valley Conference tot een respectabele dreiging en brak uiteindelijk door met zijn beste seizoen in 2024-2025, onder leiding van vierjarige speler Ray’Sean Taylor.
Na het winnen van het OVC-kampioenschap braken Barone en zijn spelers het frame en sneden het net door met die schaar, een emotionele reis die de geest weergeeft waarom Amerika verliefd wordt op March Madness.
Een jaar eerder won Wagner College wegwedstrijden tegen de drie beste zaden in de Northeast Conference en won daarmee een van de meeste onwaarschijnlijk conferentietoernooikampioenschappen in de recente geschiedenis. De Seahawks werden het hele jaar door gekneusd en geplaagd door blessures, tot slechts één zeven beursspelers beschikbaar voor het hele toernooi, maar versloeg drie teams en werd in de reguliere competitie gecombineerd met 1-5.
Geen tweede kans
Houd je van spelwinnaars en gekke finishes? Wij hebben er genoeg. Iedereen zet alles op het spel. Geen tweede kans.
En voor deze scholen is een uitstapje naar het NCAA-toernooi niet alleen maar een spandoek om op te hangen. Het is een kans voor institutionele groei in een landschap waarin dit bijna onmogelijk is geworden.
Met de recente veranderingen in de universiteitsatletiek als gevolg van het delen van inkomsten en de NIL is de kloof tussen de haves en de have-nots zelfs nog groter geworden. Het wordt steeds meer moeilijk financieel om de atletiek van Divisie I te ondersteunen, maar March Madness biedt een kans. Elke wedstrijd die een team speelt in het NCAA-toernooi, levert hun conferentie de komende zes jaar een uitbetaling op, bekend als een NCAA-toernooi-eenheid, die een gerapporteerde waarde waard was 2 miljoen dollar in 2024 voor een totale uitbetalingspool van meer dan 200 miljoen dollar. De conferentie verdeelt het geld vervolgens onder haar scholen.
In 2025 betaalde de NCAA voor het eerst eenheden uit aan het damestoernooi, een stap in de goede richting, hoewel de gerapporteerde totale uitbetalingspool veel kleiner is, slechts ongeveer $ 15 miljoen.
Maar de potentiële financiële beloningen van een optreden in March Madness reiken verder dan alleen de NCAA Tournament-ligplaatsen. Het geeft uw school twee uur de tijd voor een nationaal televisiepubliek om zichzelf op de markt te brengen. Zelfs bij verlies geeft zendtijd de school exposure. Maar een overwinning? Het zou alles kunnen veranderen.
Florida Gulf Coast is misschien wel het beste voorbeeld hiervan, aangezien hun run naar de Sweet 16 in 2013 meer dan 25% bedroeg toename bij toepassingen.
Het zou nooit zijn gebeurd als de Eagles de seizoenen van Noord-Florida, Stetson en Mercer in het Atlantic Sun Tournament niet hadden beëindigd.
Twee levensveranderende weken
Vraag het aan elke middelgrote speler of coach – en geloof me: Ik heb– wat hun doelen zijn voor een bepaald seizoen, en je zult ze altijd horen zeggen om March Madness te bereiken. Deze twee weken zijn hun kans om dat te doen. Het verandert de levens van coaches – waardoor ze kansen krijgen om beterbetaalde banen te krijgen – en hetzelfde geldt voor spelers in het NIL-tijdperk.
Maar voor de oudere spelers die de kans hebben laten liggen om voor meer geld op andere scholen te spelen (Quinnipiac-ster Amarri Monroe bijvoorbeeld), is deze week de kans om de vruchten van die loyaliteit te plukken. Het is hartverscheurend om deze spelers te zien verliezen, maar spannend om anderen te zien winnen.
Alle emoties die je associeert met March Madness komen tijdens de kampioensweek tienvoudig tot uiting. Het feit dat je geen van beide scholen op de kaart kunt aanwijzen, betekent niet dat mensen er niet hun hart en ziel in steken om de kans te krijgen om voor een nationaal kampioenschap te spelen.
Bijna 300 teams halen March Madness niet. Voor hen is het rauw en echt.
Maar 31 teams – 26 tijdens grote conferenties – zullen de komende twee weken kampioenschappen vieren. Zij vieren het hoogtepunt van jarenlang werk. En als er één ding is waar we als Amerikanen van houden, dan is het om te zien hoeveel andere mensen slagen in hun levensmissie.
