GRENS ARMENIË-IRAN – Een Iraanse christen die werd neergeschoten omdat hij zich verzette tegen zijn onderdrukkers, vecht nog steeds. Hij woont nu in Armenië, waar hij en andere Iraanse gelovigen hopen naar huis terug te keren als het islamitische regime valt. Hun missie: geloof, hoop en een boodschap van verandering aan hun volk brengen.
Abtin heft langzaam zijn arm op. De littekens zijn er nog steeds – een blijvende herinnering aan de dag waarop volgens hem de Iraanse veiligheidstroepen het vuur openden.
“Er was een moordaanslag op mijn leven. Ik stond samen met anderen op straat om te protesteren tegen het regime”, herinnert hij zich.
Duizenden waren de straat op gegaan, boos over de stijgende benzineprijzen en wat zij zagen als jaren van corruptie en ongelijkheid.
“We protesteerden tegen de onderdrukking en discriminatie die in de samenleving bestonden door een handjevol oligarchen die tientallen jaren lang alle rijkdommen van het land in hun handen hebben genomen en niets voor ons hebben gedaan. Ze geven niets om de pijn en het lijden van mensen”, zegt Abtin.
Toen kwam het schot. Een jachtgeweer schoot in zijn arm.
“Dit is het resultaat: na 4 operaties ziet het er zo uit”, legt hij uit, terwijl hij zijn littekens laat zien.
Abtin zegt dat de protesten nooit alleen over de gasprijzen gingen.
“Wij vechten voor vrijheid, voor een normaal leven, voor welvaart, voor veiligheid. De meest voor de hand liggende dingen die ieder mens nodig heeft in het leven.”
Uiteindelijk vluchtte hij naar Armenië en vond daar een kleine Iraanse kerk.
“Ik verkeerde in een slechte mentale toestand toen ik naar Armenië kwam, en de enige plek die mij op dat moment die vrede kon geven, was deze kerk.”
De pastoor hier zegt dat de Naioth-kerk over meer gaat dan aanbidding; het is een plaats van voorbereiding.
Pastor Omid zegt: “Het volk van Iran heeft zelfs meer verlossing nodig dan burgerlijke vrijheden en vrijheden in ons land. Ze hebben de verlossing nodig die voortkomt uit het kennen van Jezus Christus. De vrijheden en gemakken van deze wereld zijn tijdelijk en beperkt, maar Hij is eeuwig.”
Veel Iraanse gelovigen hier hopen dat politieke veranderingen hen op een dag in staat zullen stellen naar huis terug te keren.
“Daarom bereiden we deze mensen voor, zowel degenen hier op de Bijbelschool als degenen die we in Iran in de huiskerken hebben, zodat wanneer de dag komt dat Iran wordt bevrijd, ze kunnen terugkeren en het evangelie kunnen prediken”, zegt pastor Omid.
In Jerevan hebben Iraanse christenen onlangs zeven Amerikaanse soldaten geëerd die zijn omgekomen bij Operatie Epic Fury en gebeden voor de gewonden in de oorlog.
Sommigen bedankten de Amerikanen en Israëli’s voor hun verzet tegen het Iraanse regime en spraken de hoop uit op toekomstige vrijheid.
Naast de vluchtelingengemeenschap bereiden ook Armeniërs zich voor om deze visie te ondersteunen.
Al enkele jaren bewegen Armeense christenen zich in de buurt van het grenshek dat Iran van Armenië scheidt, omdat zij dit als een zeer strategisch deel van hun land beschouwen. Ze geloven dat dit het moment is waar ze al zo lang voor bidden dat de Heer Jezus Christus en Zijn Geest door het land Iran zullen blijven bewegen.
Dr. Jacob Pursley begeleidt Armeense christenen die langs de grens dienen.
“Sinds we daar ongeveer zes jaar geleden met de bediening begonnen, hebben we een kerk in de regio opgericht, het is een missionaire kerk. In plaats van naar Iran te gaan om alleen maar goederen te kopen, gaan ze daarheen om de liefde van Jezus te brengen. Ze kunnen daarheen gaan, relaties opbouwen met mensen in Iran, en als Armeniërs worden ze daar geaccepteerd en hebben ze niets te doen. Dat is een grote openheid, zou een Amerikaan kunnen uitleggen.”
Voor Abtin is de missie persoonlijk. Hij hoopt naar huis terug te keren, niet als demonstrant, maar als boodschapper van het geloof.
“Ik ben blij dat het mij is overkomen, want ik denk dat het het waard was. Het maakte deel uit van de strijd voor mijn volk en voor hun vrijheid, en niets is belangrijker dan dat.”
