Het verhaal van een veteraan uit het leger uit Los Angeles die legaal naar de Verenigde Staten emigreerde, gewond raakte tijdens gevechten en eerder dit jaar zelf naar Zuid-Korea werd gedeporteerd, werd een brandpunt tijdens een lelijke hoorzitting in het Congres over het immigratiebeleid van de Trump-regering.
Minister van Binnenlandse Veiligheid Kristi Noem werd donderdag op Capitol Hill ondervraagd over de deportatie van militaire veteranen het immigratiebeleid dat eerder dit jaar werd gelanceerd, onder meer in Los Angeles.
“Meneer, we hebben geen Amerikaanse burgers of militaire veteranen gedeporteerd”, antwoordde Noem toen hij werd ondervraagd door vertegenwoordiger Seth Magaziner (DRI).
Vertegenwoordiger Seth Magaziner (DR.I.) spreekt terwijl hij deelneemt aan een videogesprek van een man van wie hij zei dat hij een Amerikaanse militaire veteraan was die donderdag zelf naar Zuid-Korea was gedeporteerd tijdens een hoorzitting van het House Homeland Security Committee.
(Mark Schiefelbein/Associated Press)
Een assistent hield vervolgens een tablet omhoog waarop een Zoom-verbinding te zien was Purple Heart-ontvanger Sae Joon Park in Zuid-Korea. Het congreslid beweerde dat Park “meer had opgeofferd voor dit land dan de meeste mensen ooit hebben gedaan” en vroeg Noem of ze de zaak van Park wilde onderzoeken, gezien haar discretie als kabinetslid. Noem beloofde “zijn zaak absoluut te onderzoeken”.
Toen hij donderdagavond in Seoul aankwam, zei Park dat hij sceptisch was dat Noem zijn belofte zou nakomen, maar hij zei dat hij “kippenvel” had bij het aanschouwen van de hoorzitting in het Congres.
“Het was geweldig. En dan krijg ik talloze telefoontjes van al mijn vrienden thuis en overal elders. Ik ben zo dankbaar voor alles wat er vandaag is gebeurd”, zei Park, 56, en merkte op dat vrienden hem vertelden dat een fragment van zijn verhaal verscheen op ABC’s “Jimmy Kimmel Live!” donderdagavond laten zien.
De late-night-presentator toonde beelden van Park’s moment tijdens de hoorzitting van het congres in zijn openingsmonoloog.
‘Vindt iemand dit goed? Serieus, grapje, we hebben een veteraan met een paars hart gedeporteerd?’ Kimmel zei, eraan toevoegend dat de Republikeinen “beweren zoveel om veteranen te geven, maar dat doen ze helemaal niet.”
Park emigreerde legaal naar de Verenigde Staten toen hij zeven was, groeide op in Koreatown en de San Fernando Valley, en sloot zich aan bij het leger nadat hij in 1988 afstudeerde aan de Notre Dame High School in Sherman Oaks.
Foto van Sae Joon Park, een militaire veteraan met een purperhart die zichzelf onder dreiging van deportatie naar Zuid-Korea heeft gedeporteerd.
(Met dank aan Sae Joon Park)
De groene kaarthouder werd in 1989 naar Panama uitgezonden toen de VS probeerden de feitelijke leider van het land, generaal Manuel Noriega, af te zetten. Park werd tweemaal neergeschoten en eervol ontslagen. Hij leed aan PTSS, gebruikte zelfmedicatie met illegale drugs, ging na zijn voorwaardelijke vrijlating naar de gevangenis wegens drugsbezit, werd nuchter en voedde twee kinderen op in Hawaï.
Eerder dit jaar, toen Park zich meldde voor zijn jaarlijkse bijeenkomst met federale functionarissen om zijn nuchterheid en werkgelegenheid te verifiëren, kreeg hij de optie van onmiddellijke detentie en deportatie of het dragen van een enkelmonitor gedurende drie weken, terwijl hij zijn zaken op orde had voordat het land voor tien jaar verlaten.
Destijds zei Tricia McLaughlin, adjunct-secretaris van het ministerie van Binnenlandse Veiligheid, dat Park een “uitgebreide criminele geschiedenis” had en een definitief verwijderingsbevel had gekregen met de mogelijkheid tot zelfdeportatie.
Park koos ervoor om vrijwillig het land te verlaten. Hij had aanvankelijk moeite om te acclimatiseren in een land waar hij sinds zijn kindertijd niet meer heeft gewoond, maar zei donderdagavond dat zijn mentale toestand – en zijn Koreaanse taalvaardigheid – zijn verbeterd.
“Het was niet gemakkelijk. Natuurlijk mis ik thuis enorm”, zei hij. “Ik doe mijn best. Ik ben meestal een heel positief persoon, dus ik heb het gevoel dat alles met een reden gebeurt en ik probeer gewoon vol te houden totdat ik hopelijk thuiskom.”
Een van de grootste zorgen van Park toen hij in juni de Verenigde Staten verliet, was dat zijn moeder, die 86 is en tegen dementie kampt, zou sterven terwijl hij niet naar het graafschap kon terugkeren. Maar haar gebrek aan bewustzijn van zijn situatie is een soort vermomde zegen geweest, zei Park.
“Ze weet echt niet dat ik hier ben. Dus elke keer als ik met haar praat, zegt ze: ‘Oh, waar ben je’, en ik vertel het haar, en ze zegt: ‘Oh, wanneer kom je naar huis? Oh, waarom ben je daar?'” zei Park. “Op een rare manier is het best goed, omdat ze zich niet de hele tijd zorgen om mij hoeft te maken. Maar tegelijkertijd zou ik graag aan haar zijde willen staan terwijl ze dit meemaakt.”
