Mijn werkdagen vinden vaak plaats in minimalistische Zoom-werkplekken of vergaderruimtes met glazen wanden en smalle ramen, vol met ondernemers die ideeën pitchen. Zoals één marketing Executive en startup mentor, ik leid strategieën voor bedrijven van verschillende groottes, begeleid oprichters bij startup accelerators TechStars en Founder Institute en fungeer als prijsjurylid. Mijn agenda loopt over van directieoverleg, het plannen van merkcampagnes en deadlinesprints.
Maar tussen Kerstmis en Nieuwjaar ruil ik de steriele kamers in voor museumzalen vol kleur en geschiedenis.
De eerste keer dat ik dit in 2021 deed, was het niet makkelijk om de deur uit te gaan. Ik was vervuld van angst. Wat als een startup vastloopt? Wat als een cliënt wordt vrijgelaten?
Uiteindelijk deed ik dat toch. Ik heb hele dagen vrijgemaakt voor musea. Geen meldingen halverwege een bezoek, geen nieuwsfeeds. Gewoon kunst – en een notitieboekje.
Dit was geen luie vakantiereis. Ik ga hier geen plan van maken. Ik verlangde gewoon naar verschil. Wat ik niet had verwacht, was hoe diep het mij voedde. Ik was bang dat dit het momentum zou laten ontsporen; in plaats daarvan ontgrendelde het duidelijkheid.
Als je een manager bent die denkt dat je de pauze niet kunt betalen, dan is dat precies waarom je dat zou moeten doen. Dit is hoe je begint.
Zo zag het museumritueel eruit
Ik heb het bewust getimed: kerstweek plus oudejaarsavond, overlappende feestdagen waarbij klanten toch langzamer gaan werken, dus ik miste nul kritieke dagen.
Terwijl ik weg was, voerden mijn collega’s brandcampagnes uit; een assistent triagede de rest. Als er sprake zou zijn van overmacht, zouden zij daar leiding aan geven.
Vorig jaar ging ik op kerstavondochtend uit. Hier is een dag van het ritueel:
Langzaam lopen naar een kunstgalerie, gevolgd door een informele koffie en het schetsen van eerste indrukken. Neem dan uren kunst in je op. Geen muziek op een koptelefoon, geen snelle e-mailscans. Volledige aanwezigheid.
Ik verliet de galerie en liep naar de plaatselijke kerstmarkt vlakbij het stadhuis. Ik genoot van hete koffie en bagels en genoot van de warmte van het kopje in mijn handen.
Aan het eind van de dag sloeg de inspiratie toe. Ik vulde mijn notitieboekje – geen pitches, maar reflecties: jaarlijkse doelstellingen opnieuw geformuleerd, blinde vlekken op de markt, creatieve ingevingen vergeten, managementwaarden bestrooid met verwaarlozing.
Het inzicht vloeide omdat ik de ruimte uithakte. Ze hielden stand.
Drie inzichten die mij hebben getransformeerd
Hier zijn drie inzichten die ik tegenkwam tijdens een pauze:
1. Verschillende lenzen zorgen voor meer doorbraken.
Eén enkel perspectief beperkt je. Toen ik van de kubismezaal naar de impressionismezaal van een museum verhuisde, herinnerde ik me een direct-to-consumer-merk dat het moeilijk had in Azië. Ze waren geobsedeerd door premiumklanten, maar misten de massamarkt. Mijn pad en denkwijze leidden tot een simpele spil: berichten afstemmen op de lokale cultuur. De verkoop kwam op gang.
Nu beginnen mijn ochtenden met een vraag: “Welke lens gebruik ik vandaag?” Stel gerust. Globaal. Gedurfd. Ik leid nu vanuit visie, niet vanuit reactie. De wereld ontmoet mij daar.
2. Stilte overtreft snelheid.
Startups gaan snel. Statistieken kunnen binnen een maand verdrievoudigen. Maar snelheid onder druk vertroebelt je beoordelingsvermogen. In één geval had een datamanagementbedrijf moeite met positionering. Hun nieuwe productfuncties faalden ondanks eindeloze discussies. Na de kerstvakantie klikten nieuwe ideeën. We hebben het product verplaatst en hadden binnen een paar dagen een grote klant. Nu vraag ik mezelf altijd af: “Is dit visie of alleen maar snelheid?” De pauze komt op de eerste plaats.
3. Durf de regels te overtreden.
Kunst gedijt bij het doorbreken van conventies. Het kubisme van Picasso vernietigde traditionele opvattingen, net als de beste startups. Tijdens een galeriebezoek in december dacht ik aan een technologieteam dat vastzat in veilige, voorspelbare marketing. We zijn overgestapt op gedurfde, onverwachte ideeën, zoals mixen AI visuals met renaissancekunstvibes in januari. Het voelde riskant, maar de klant vond het geweldig. De omzet nam toe. Nu vraag ik elk team: “Welke regel kunnen we overtreden?” Gewaagde zetten winnen in technologie.
Waarom meer leiders een museumritueel zouden moeten proberen
Je geest verlangt naar diepgang, niet naar afleiding. Wij geven spieren herstel; Waarom onze creativiteit uithongeren? Stap galerijen binnen en ideeën komen weer bovendrijven – de visie wordt scherper, u maakt opnieuw verbinding met de leider, onaangetast door lawaai.
Misschien zijn musea niet jouw katalysator: eenzaamheid aan het meer, wandelpaden of een rustig café-uurtje kunnen je meer ontroeren. Het centrale punt – dat leiders opzettelijke downtime nodig hebben om op te laden en katalytische ideeën te genereren – blijft bestaan.
Een pauze nemen heeft mij niet vertraagd; het heeft mij aangepast aan de essentie. Wij verwarren ontspanning met genieten. Fout. Het is managementdiscipline: langzamer nadenken over wat belangrijk is.
De verlengde deadline voor Fast Company’s Wereldveranderende ideeënprijzen is vrijdag 19 december om 23:59 uur PT. Solliciteer vandaag nog.
