De druk op de Britse regering neemt toe om een verbod op sociale media voor jongeren onder de 16 jaar in te voeren een beslissende stem in het House of Lords ten gunste van beperkingen in Australische stijl.
Peers steunden een door de Tory geleid amendement op de Child Wellbeing and Schools Bill met 261 stemmen tegen 150, ondanks dat de regering zich hiertegen verzette. De ministers overwegen al een verbod onderdeel van een consultatie zal in de zomer gerapporteerd worden, en het is daarom onwaarschijnlijk dat het amendement van de Lords in het Lagerhuis zal worden aangenomen. Er wordt ook aangenomen dat Starmer wil wachten tot het bewijsmateriaal van het Australische verbod, dat in december van kracht werd, is beoordeeld, hoewel conservatieve leider Kemi Badenoch dat wel heeft gedaan. spoorde hem aan om “gewoon verder te gaan”.
Hier delen ouders, leerkrachten en jongeren hun mening.
‘De beslissing aan gezinnen overlaten vergroot de ongelijkheid’
Laura, een ouder uit East Dunbartonshire, zegt dat de omvang van de schadelijke inhoud die op sociale media circuleert ervoor zorgt dat veel gezinnen zich machteloos voelen. Laura, wier kinderen negen en elf jaar oud zijn, steunt voorstellen om de toegang van kinderen tot sociale-mediaplatforms te beperken, met het argument dat de huidige waarborgen te veel aan het toeval worden blootgesteld.
“De zorgen over wat mijn kinderen online kunnen zien, houden me ’s nachts wakker”, zegt Laura. Hoewel haar eigen kinderen geen sociale media-accounts hebben, zegt ze dat het niet veel helpt om hen te beschermen. “Ze kunnen alle inhoud op de telefoons van hun vrienden zien. Het bevat materiaal dat in een andere context volkomen onaanvaardbaar zou zijn voor kinderen.”
Laura is betrokken geraakt bij lokale campagnes en heeft geholpen bij het opzetten van een WhatsApp-ouderschapsgroep die later werd gekoppeld aan de Smartphone Free Childhood-beweging. “Dit kan niet aan individuele gezinnen worden overgelaten”, zegt ze. “Het creëert een postcodeloterij en vergroot de ongelijkheid.”
Rachel, een lerares Engels in het middelbaar onderwijs in Derbyshire, zegt dat de impact van sociale media op het emotionele welzijn en de concentratie van leerlingen nu onmogelijk te negeren is. Na meer dan vijftien jaar in de klas te hebben gezeten, is ze van mening dat de aandachtsspanne van jongere leerlingen merkbaar is verslechterd.
“Ik zie elke dag het effect van sociale media en een afnemende aandachtsspanne”, zegt ze. “Het wordt steeds erger.”
In de klas is het steeds moeilijker geworden om de focus te behouden, waarbij jongere leerlingen moeite hebben “om zich langer dan een paar minuten ergens op te concentreren”, zegt ze, eraan toevoegend dat de veerkracht ook ontbreekt. “Er is veel dat je moet opgeven voordat je überhaupt bent begonnen.”
Rachel is van mening dat het gebruik van sociale media verstrikt is geraakt in het identiteitsgevoel van kinderen. “Het voelt alsof het hun psyche is binnengedrongen”, zegt ze.
Toen ze tegen een leerling uit groep 7 de mogelijkheid van beperkingen op het gebruik van sociale media noemde, was de reactie volgens haar onmiddellijk en emotioneel. “Er was opschudding”, herinnert ze zich. “Ik dacht eigenlijk dat een paar van hen zouden gaan huilen.”
Julia*, 20, zegt dat het hebben van een smartphone nuttig was als verlegen achtjarige, maar gelooft dat sociale media een “revisie” nodig hebben.
“Ik heb nog nooit echt een wereld zonder smartphone gekend”, zegt ze. “Ik was een angstig kind en toen ik een jaar of elf was, ontdekte ik dat ik mezelf kon zijn en online vrienden kon maken. Maar in echte situaties helpt het niet echt. Ik denk dat het een kortetermijnoplossing was voor eenzaamheid en zelfvertrouwen.”
Julia, een studente uit Stirling, Schotland, zegt dat ze tussen haar twaalfde en vijftiende jaar ‘op de een of andere manier aan de seksistische kant van Instagram terechtkwam’, waarbij de overvloed aan dergelijke inhoud haar ‘doodsbang maakte om fouten te maken’ en haar sociale angst verergerde.
“Het verstoorde echt mijn gevoel van eigenwaarde en ik had het gevoel dat ik perfect moest zijn”, zegt ze. “Ik had het gevoel dat ik mezelf moest bewijzen, mezelf moest overtreffen, omdat ik destijds dacht dat iedereen vrouwen minder leuk of minder slim vond. Ik begon pas uit die zelfhaat-mentaliteit te komen toen ik op 16- of 17-jarige leeftijd echte vrienden begon te maken.”
Maar ze is er niet van overtuigd dat het voorgestelde verbod op sociale media voor jongeren onder de 16 jaar de oplossing is.
“In plaats van alleen te focussen op de impact die het heeft op kinderen, zou er een herziening van de sociale media moeten komen die iedereen aangaat, omdat het op de lange termijn ook de levens van jongeren zal verbeteren.”
*Namen zijn gewijzigd
‘Ouders van jongere kinderen vinden Australië erg leuk’
Tahnee, een ergotherapeut gevestigd in Glasgow, zegt dat het haar zeer ongemakkelijk maakt dat de levens van kinderen zich steeds meer online afspelen. Ze komt oorspronkelijk uit Australië en heeft neven en nichten in zowel Groot-Brittannië als Australië. Ze zegt dat ze heeft gezien hoe sociale media het leven van jongeren kunnen gaan domineren “vanaf de leeftijd van 11 of 12 jaar, wanneer de eerste telefoons komen”.
Tahnee, die een achtjarige zoon heeft, verwelkomde het besluit van Australië om beperkingen in te voeren op het gebruik van sociale media door kinderen.
Maar feedback van vrienden en familie thuis suggereert dat de realiteit ingewikkelder is geweest. “Ouders van jongere kinderen zijn erg blij”, zegt ze. “Anderen waren hoopvol, maar in werkelijkheid is het verbod niet zo effectief geweest als mensen hadden gehoopt.” De handhaving is volgens haar inconsistent.
Ze is van mening dat beperkingen ouders nog steeds kunnen helpen grenzen te handhaven die anders moeilijk te handhaven zijn. “Als je kind de enige in de klas is zonder smartphone of sociale media, is dat ontzettend lastig”, zegt ze. “Maar als het 20% of 30% is, voelt het ineens een stuk makkelijker om te zeggen: eigenlijk doen we het nu niet.”
‘Ik maak me zorgen over de gevolgen van een verbod’
AJ, 20, zegt dat ze “de gedachtegang” achter het voorgestelde verbod begrijpen, maar gelooft dat het een gebrekkige aanpak is.
“Ik denk dat het een brede oplossing is voor een complexer probleem”, zeggen ze. “Het is mij tot nu toe duidelijk dat dit gesprek wordt geleid door mensen die niet zijn opgegroeid met deze technologie, en ik ben gefrustreerd door de manier waarop er over wordt gesproken en hoe zelden met jonge mensen wordt gesproken – vooral jonge volwassenen die een online kindertijd hebben meegemaakt.”
AJ, die in Devon woont, begon Tumblr te gebruiken vanaf zijn twaalfde tot vijftienjarige leeftijd.
“Ik kijk er nu nog steeds op terug als een positieve ervaring”, zegt AJ. “Op dat punt in mijn leven had ik echt nodig wat sociale media me gaven. Ik ben autistisch, en het is de eerste plaats waar ik echt zag of waar ik echt mee omging, of waar ik zelfs geen interactie mee had, maar ik zag autistische volwassenen, dat er een autistische gemeenschap en een autistische beweging is. Dat zijn dingen die echt vormend voor mij waren, en ik zou nergens in mijn leven mijn ‘echte leven’ hebben gehad.”
Ze zijn bezorgd dat een algemeen verbod onder de 16 jaar die uitlaatklep voor sommige kinderen zou wegnemen, hoewel ze kunnen zien hoe een voorgesteld verbod zou kunnen worden gebruikt als hefboom om sociale-mediaplatforms onder druk te zetten.
“Ik ben er absoluut van overtuigd dat zij (de sociale-mediaplatforms) ertoe moeten worden aangezet het juiste te doen”, zeggen ze.
‘Kinderen kunnen gewoon een VPN downloaden’
Phil, een 47-jarige computerwetenschapper uit Bedfordshire met twee kinderen van 14 en 11 jaar, is sceptisch of een voorgesteld verbod op het gebruik van sociale media door kinderen zal opleveren wat het belooft. Hoewel hij weinig sympathie heeft voor technologiebedrijven, is hij er niet van overtuigd dat het beleid het echte probleem oplost.
In principe begrijpt Phil waarom overheden willen ingrijpen. In de praktijk, zo zegt hij, zou handhaving erg lastig zijn. “Bestaand ouderlijk toezicht kan complex zijn en werkt niet altijd zoals verwacht”, zegt hij. “Kinderen kunnen toch gewoon een VPN downloaden”, zegt hij, met het argument dat dit de Britse onlineveiligheidswet “fundamenteel gebrekkig” maakt.
Phil omschrijft zichzelf als “behoorlijk techneut” en zegt dat hij erin is geslaagd de toegang van zijn kinderen op hun eigen telefoons te beperken. Maar hij benadrukt dat het maar zo ver gaat. Hij herinnert zich dat zijn zoon een grafische video te zien kreeg van de schietpartij op Charlie Kirk door een ander kind op school. “Iemand heeft het net voor zijn gezicht gezet”, zegt Phil. “Dat heb je niet in de hand.”
