Een advocaat uit Californië keert terug naar Minneapolis om te vechten voor burgerrechten

Hoe vind je de ontbrekende?

Als u ze vindt, hoe kunt u dan helpen?

James Cook, burgerrechtenadvocaat uit Oakland, is al maanden ter plaatse in Minnesota, om gaandeweg antwoorden op deze vragen te vinden.

Cook, een snel pratende inwoner van Minneapolis die nog steeds parttime in de Twin Cities woont, is een van de weinige advocaten die alles hebben laten vallen om (gratis) degenen te helpen die gevangen zitten in het federale harde optreden – demonstranten, immigranten en gedetineerde burgers – van wie te veel te maken hebben gekregen met deportatie, arrestatie of op zijn minst op een gegeven moment vermist zijn.

“Het zijn leiders die ter plaatse zijn en mensen echt door dit proces heen helpen”, lid van het schoolbestuur van Minnesota Chauntyll Allen vertelde het mij.

Ze is een van de demonstranten die zijn gearresteerd bij een plaatselijke kerk, beschuldigd van samenzwering om anderen van hun grondwettelijke rechten te beroven door Pam Bondis gepolitiseerd ministerie van Justitie, die vrijdag ook journalist Don Lemon arresteerde voor hetzelfde incident. Cook is een van de advocaten die Allen nu vertegenwoordigt.

“Het laat ons zien dat de rechterlijke macht, of een of andere rechterlijke tak van onze democratie, bereid is om op te treden en ervoor te zorgen dat onze democratie sterk staat”, zei Allen over Cook en anderen zoals hij.

Hoewel het de beelden van botsingen op straat zijn die media en publiek in hun greep houden, zijn het advocaten als Cook die op de achtergrond een existentiële strijd voeren om de rechtsstaat te behouden op een plek waar deze, op zijn zachtst gezegd, steeds ondoorzichtiger wordt.

Het juridische werk achter detenties is een grotendeels over het hoofd gezien slagveld dat waarschijnlijk zal blijven woeden jaren nadat ICE de straat heeft verlaten, met als gevolg honderden, zo niet duizenden lange en slingerende rechtszaken.

Afgezien van het persoonlijke lot dat zij zullen bepalen, zal de uitkomst van de civiele rechtszaak die Cook en anderen leiden waarschijnlijk elke transparantie en verantwoordelijkheid afdwingen die uit deze chaotische en moeilijke tijden kan worden gehaald.

Het is tijdrovend en ingewikkeld werk dat niet alleen van cruciaal belang is voor mensen, maar ook voor de geschiedenis.

Of, zoals Cook het zegt: “Ik ben tien jaar ouder als dit allemaal is opgelost.”

Federale agenten houden de wacht tegen een groeiende muur van demonstranten op 24 januari in Minneapolis, slechts enkele uren nadat Alex Pretti werd neergeschoten door federale agenten.

(Caroline Yang/For The Times)

Cook vertelde me dit terwijl hij onderweg was naar… Bisschop Henry Whipple Federaal Gebouw waar misschien enkele gevangenen worden vastgehouden. Het is moeilijk te achterhalen. Een paar jaar geleden, toen de immigratiehandhaving in Minnesota tijdens de eerste ambtstermijn van Trump werd opgevoerd, probeerden activisten de naam van het gebouw te veranderen, met het argument dat Whipple, de eerste protestantse bisschoppelijke bisschop van de staat, een pleitbezorger was geweest voor de gemarginaliseerden en niet wilde dat zijn naam geassocieerd werd met wat de FBI van plan was.

Het werkte niet, maar de slogan van de beweging: ‘Wat zou Wipple doen?‘ resoneert nog steeds in deze stad waar twee Amerikaanse burgers, Alex Mooi En Renée goedzijn dodelijk neergeschoten tijdens protesten – incidenten die lelijk genoeg zijn voor Bruce Springsteen schreef er een lied over.

Cook is zich er terdege van bewust dat de wapens van de federale agenten niet voor de show zijn, zelfs zonder de nieuwe problemen van de Boss. Nog maar een paar dagen geleden, een van de eerste keren dat hij zijn klopper naar de poort reed, richtten de federale bewakers in Whipple hun geweren op hem.

“Ik heb zoiets van: ‘Hé, ik ga mijn sleutels uit het contact halen en op de grond laten vallen. Dus niet schieten'”, zei hij.

Ze lieten de wapens zakken, maar Cook was bang, een gevoel dat niet gemakkelijk is.

Lang voordat hij rechten studeerde, toen hij in de jaren tachtig een punk-rock-liefhebbende tiener was en net uit Southwest High kwam, de basisschool niet ver van Whipple, overtuigde een voormalige coach hem ervan zijn studiedromen op te geven en in plaats daarvan een poging te ondernemen om het eerste Muay Thai-kickboksteam op de Olympische Spelen te worden.

De krijgskunst werd uiteindelijk geen officiële Olympische sport, maar de ervaring bracht Cook naar een professionele boks- en kickbokscarrière die hem naar wedstrijden over de hele wereld bracht en hem leerde dat angst geen reden is om zich terug te trekken.

Maar ‘Vader Tijd is ongeslagen’, zei Cook. “Ik werd ouder en begon gevechten te verliezen en ik dacht: oké, tijd om weer tot leven te komen.”

Dat leidde er uiteindelijk toe dat hij een diploma rechten behaalde in San Francisco, waar hij, na een stage als openbare verdediger, besloot dat hij procesadvocaat wilde worden en voor de rechtbank vocht.

Burgerrechtenadvocaat James Cook heeft pro bono immigratiewerk verricht sinds het harde optreden in Minneapolis begon.

(Caroline Yang/For The Times)

Hij begon John Burris te bellen, een andere advocaat uit de Bay Area die een icoon is van burgerrechten en politiezaken. Burris, die ook wel “The Godfather of Police Trials” wordt genoemd, was in 2000 betrokken bij de “Oakland Riders”-zaak toen werd ontdekt dat agenten bewijsmateriaal hadden geplaatst. Hij vertegenwoordigde ook Rodney King, de familie van Oscar Grant en de familie van Jozef Mann onder vele anderen.

Maar Burris, een boksfan, reageerde niet op de telefoontjes van Cook totdat de jonge advocaat hem gratis kaartjes aanbood voor een van zijn gevechten, wat hij nog steeds als extraatje deed.

“En toen werd ik meteen teruggebeld”, zei Cook.

Burris zei dat Cooks geschiedenis als vechter hem intrigeerde, maar ‘Ik zei tegen James: je kunt geen vechter en geen advocaat zijn. Je kunt niet de hele tijd op je hoofd worden geslagen.’

Cook heeft dit advies niet opgevolgd.

Toch zei Burris: “Het was zijn vasthoudendheid die ik bewonderde, want voor het soort werk waar we bij betrokken zijn, heb je mensen nodig die toegewijd zijn, die zich echt inzetten voor het werk, en hij toonde dat soort consistentie en toewijding.”

Cook werkt al ruim twintig jaar samen met Burris, maar tot voor kort was het doolhof van het immigratiesysteem niet zijn vakgebied. Het is voor hem een ​​spoedcursus geweest, zei hij, in de vaak geheimzinnige wetten die bepalen wie in Amerika mag blijven en wie niet.

Het was ook een spoedcursus over hoe een burgerrechtencrisis eruit ziet. Naast zijn werk voor gedetineerde immigranten, brengt Cook veel tijd door op straat bij protesten, helpt hij mensen hun rechten – en beperkingen – te begrijpen en ziet hij uit de eerste hand wat er gebeurt.

‘Als je je ooit hebt afgevraagd wat je in Duitsland zou hebben gedaan, is dit het moment’, zei hij. “Dit is het moment om iets te doen. Er worden mensen vastgehouden.”

In de uren nadat Pretti was neergeschoten, was Cook op de plaats van de schietpartij, te midden van traangas, en bood juridische hulp aan iedereen die het nodig had, en getuigde van gedrag dat op een dag vrijwel zeker onder de loep zal worden genomen, zelfs als regeringsleiders het nu goedkeuren.

Wetshandhavers lanceren traangasgranaten terwijl ze proberen de menigte terug te dringen en hun perimeter in Minneapolis uit te breiden op 24 januari.

(Caroline Yang/For The Times)

“De manier waarop de agenten mensen achtervolgen, demonstranten die eigenlijk alleen maar legaal protesteerden en werden geslagen, met pepperspray bespoten en vergast – dit zijn allemaal schendingen van de burgerrechten”, zei Burris. ‘En dus is de wet de vangrail. Er moeten dus advocaten bereid zijn om deze vangrails te beschermen en als centurio op te treden, zoals ik naar ons verwijs.’

Cook heeft geprobeerd de demonstranten te kalmeren, vertelde hij me, en botsingen te voorkomen. Maar de mensen zijn boos en vastberaden. Zijn grootste angst is de zomer, wanneer het warme weer nog meer mensenmassa’s kan opleveren als de handhaving nog steeds gaande is. Hij maakt zich zorgen dat de acties van de federale agenten zullen uitmonden in woede tegen lokale agenten die de lokale wetten handhaven, wat tot nog meer chaos zal leiden.

‘Ik heb de politie altijd gesteund, zolang ze hun werk goed doen’, zei Cook.

Voorlopig bekijkt hij het dag voor dag, geval voor geval, naam voor naam.

Demonstranten hijsen een omgekeerde Amerikaanse vlag terwijl wetshandhavers traangasgranaten lanceren in Minneapolis nadat Alex Pretti werd vermoord door federale agenten.

(Caroline Yang/For The Times)

Dinsdag passeerde Cook het gewapende controlepunt in Whipple met een lijst van ongeveer zeven mensen, mensen die om de een of andere reden door federale agenten zijn opgepakt, of om onbekende redenen, en nu niet kunnen worden gevonden. Ze staan ​​niet in het openbare onlinesysteem dat bedoeld is om gevangenen op te sporen, en familie en vrienden hebben niets van hen gehoord.

Als hij geluk heeft, krijgt Cook informatie over een of twee die zich daadwerkelijk binnen bevinden, of misschien in een detentiecentrum in Texas waar velen naartoe zijn gestuurd. Maar er zullen er nog meer zijn waarvan de locatie onbekend blijft. Hij belt, vult formulieren in en komt morgen terug. En de ochtend daarna.

“Dat is wat wij doen,” zei hij. “Ik ben er altijd voor de lange termijn mee bezig. Ik bedoel, weet je, schiet, ja, zo werkt het.”