In de Verenigde Staten bijna de helft van de volwassenen is alleenstaand. EEN buurt van de mannen lijdt aan eenzaamheid. De frequentie van depressie is in opkomst. En één op de vier Gen Z-volwassenen – volgens de zogenaamde kinky generatie één studie– heeft nog nooit partnerseks gehad.
In een tijdperk van eindeloze verbindingen, waar verbinding tot stand komt met het gemak van een veegbeweging niet-traditionele relatiestructuren Waarom lijken mensen, net zoals polyamorie gevierd wordt, zo losgekoppeld en alleen?
Vergelijk het met veranderende sociale normen of een veranderende houding van generaties ten aanzien van relaties. Maar het grotere probleem, volgens Justin Garcia, is dat we niet meer naar intimiteit verlangen zoals vroeger. “Onze soort staat aan de vooravond van wat ik ben gaan beschouwen als een intimiteitscrisis”, schrijft Garcia in zijn nieuwe boek: Het intieme dier: de wetenschap van seks, trouw en waarom we sterven voor liefde. Garcia suggereert in het boek dat intimiteit – en niet seks – ‘de krachtigste evolutionaire motivator van moderne relaties’ is, maar dat onze honger ernaar ‘in de huidige digitale wereld is onderdrukt en verkeerd gericht’.
Garcia, een evolutiebioloog en antropoloog die zijn carrière begon met het bestuderen van de hookup-cultuur, is uitvoerend directeur van het Kinsey Institute aan de Universiteit van Indiana, een onderzoekslaboratorium dat bekend staat om zijn baanbrekende werk op het gebied van seksualiteit, online daten en ouder worden. (Seks kan eigenlijk wel verbetert met de leeftijdeen recent gevonden rapport). Hij bekleedt deze functie sinds 2019, gedurende welke tijd hij ook als Chief Scientific Advisor voor Match heeft gediend en expertise heeft geleverd aan de jaarlijkse Singles in Amerika in kaart brengen. In 2023 stemden de wetgevers in Indiana ervoor om de publieke financiering van het instituut te blokkeren – zegt senator Lorissa Sweet, een Republikein. ten onrechte beweerd dat Kinsey orgasmes bij minderjarigen bestudeerde, maar het jaar daarop stemde het schoolbestuur af van de plannen om het instituut om te vormen tot een non-profitorganisatie.
Garcia’s boek bestrijkt veel terreinen – de ‘cognitieve overbelasting’ van dating-apps, waarom mensen sociaal monogaam maar niet seksueel monogaam zijn, de wetenschap van scheidingen – maar de rode draad is dat ‘zelfs in dit verwarrende tijdperk, waarin momenten van menselijke verbinding steeds ongrijpbaarder worden, de zoektocht naar intimiteit de meest menselijke impuls is.’
Op een recente middag via Zoom sprak ik met Garcia over de grootste misvatting over de seksuele recessie onder Gen Z, de aanval op seksuele geletterdheid in het huidige politieke klimaat, en waarom een AI-chatbot je relatie niet zal redden. Het hangt allemaal met elkaar samen, zegt hij.
Dit interview is aangepast voor duidelijkheid en lengte.
WIRED: Wat is de intimiteitscrisis, en waarom staan we, zoals je in het boek schrijft, op de rand daarvan?
Justin Garcia: We horen veel over de eenzaamheidsepidemie. Uit onderzoek blijkt dat eenzaamheid net zo slecht is voor je gezondheid als het roken van een pakje sigaretten per dag. Psychologische eenzaamheid is opgenomen in de fysieke en mentale gezondheid. Tegelijkertijd zijn er berichten die erop wijzen dat de cijfers op het gebied van psychologische eenzaamheid niet zo sterk zijn toegenomen. Maar het is duidelijk dat de impact groter is en dat meer mensen zich bewust zijn van de impact ervan.
Voor mij is er een grotere paraplu. We hebben het plotseling over eenzaamheid, terwijl we allemaal meer verbonden zijn dan ooit tevoren. Daarom noem ik het een intimiteitscrisis. We hebben meer mensen tot onze beschikking, vooral via internet en sociale mediaplatforms, maar de diepte van de verbindingen, de kwaliteit van de verbindingen, is er niet.
U suggereert dat de intimiteitscrisis kan leiden tot ‘ongekende en grimmige biologische gevolgen’. Op welke manier?
We bevinden ons op een moment waarop het menselijk brein zoveel informatie opneemt, en zoveel van die informatie is bedreigend. Dat is wat er in het nieuws gebeurt, in Gaza en Minnesota, met de klimaatverandering, met de wereldeconomie – ik bedoel, kies welk deel van de krant dan ook, het is slecht nieuws. Het weegt op ons zenuwstelsel. Net zoals de romantische en geseksualiseerde levens van mensen reageren op omgevingen met de manier waarop ze relatiestructuren vormen, reageren ze ook op deze huidige omgeving, namelijk dat er veel bedreigingen gaande zijn. Wanneer het zenuwstelsel is afgestemd op een dreigingsreactie, is dit niet bevorderlijk voor sociaal gedrag, en zeker niet bevorderlijk voor paring. Als ons zenuwstelsel bedreigingen van al deze dingen in onze omgeving detecteert, heeft dat allerlei gevolgen voor onze relaties. En als we geen vangnetten van diepe intimiteit hebben, kunnen we deze stormen niet effectief doorstaan.
