Diep verborgen in het hart van New Mexico ligt een bevroren wereld die zijn woestijnachtige omgeving trotseert. Terwijl de buitentemperaturen stijgen onder de zomerzon, blijft de Bandera-vulkaan-ijsgrot het hele jaar door ijskoud. Binnen bedekt ijs tot wel zes meter dik de vloer, een eeuwenoude laag die bewaard is gebleven door de unieke formatie van de grot. Wetenschappers zeggen dat het al meer dan 3400 jaar onder het vriespunt is gebleven, waardoor het een van de oudste intacte ijsgrotten in de Verenigde Staten is. Het schril contrast tussen de brandende woestijn net buiten en het ijskoude binnenland is adembenemend. Bezoekers stappen van een zonovergoten landschap in een natuurlijke vriezer, een verborgen overblijfsel van de tijd bevroren in de woestijn.
Hoe de Bandera-ijsgrotten in New Mexico een bevroren woestijnwonderland werden
Bandera-ijsgrot is een lavabuis. Gesmolten lava stroomde ooit onder het oppervlak tijdens vulkaanuitbarstingen. Terwijl de lava bovenop afkoelde, bleef de gesmolten lava eronder bewegen. Uiteindelijk liep het weg en liet een holle tunnel achter. Dit is de grot die we vandaag zien. De vorm houdt koude lucht vast, terwijl de poreuze wanden de hitte van de woestijn buiten houden. Smeltende sneeuw en regen sijpelen naar binnen en bevriezen onmiddellijk op de ijskoude vloer. Door de eeuwen heen heeft het ijs zich laag voor laag opgebouwd. Experts zeggen dat dit de reden is dat de grot zo constant koud is gebleven.Ondanks de vriestemperaturen is de grot niet geheel levenloos. Arctische algen gedijen op het ijskoude oppervlak. Ze vormen een levendige blauwgroene laag over de bevroren vloer. Paul Mauermann, een milieu-voorlichter, zegt dat de overleving van de algen op zo’n koude plek opmerkelijk is. Het is een klein leven dat zichzelf in stand houdt onder extreme omstandigheden. Je zou het niet verwachten in een woestijn, maar toch is het er. Het lijkt alsof de grot bijna buitenaards aanvoelt.
Het vreemde bevroren landschap van de ijsgrot van de Bandera-vulkaan
De Bandera-vulkaan zelf is nu inactief, maar vertelt een verhaal van explosieve uitbarstingen. De sintelkegel vormde een krater van ongeveer 250 meter diep. Lavastromen afgekoeld en verhard. Een deel stroomde weg en creëerde tunnels en de ijsgrot. Wetenschappers kunnen deze stromen bestuderen om de vulkanische activiteit over millennia te begrijpen. De omliggende lavavelden strekken zich over een lengte van 37 kilometer uit en herinneren aan de brute kracht die deze bevroren oase heeft gevormd.De grot is meer dan alleen een bevroren eigenaardigheid. Het is een natuurlijk laboratorium. Wetenschappers bestuderen het behoud van ijs, het microbiële leven en de vulkanische geologie op één plek. Bezoekers worden ondertussen aangetrokken door het pure surrealisme. Stel je voor dat je over een woestijnbergpad loopt en dan een wereld betreedt die aanvoelt als het noordpoolgebied. Het is stil, griezelig en ontzagwekkend. Sommigen zeggen dat het bijna voelt alsof de tijd zelf van binnen vertraagt.
